حسين قدياني
در این روزهای ابری و در این هوای دلگیر، هر کس به طریقی ارادت خود را به آسمانی‌ها نشان می‌دهد. یکی عکس همت را در دست می‌گیرد و پایش را روی وصیتنامه سردار خیبر می‌گذارد. دیگری با نام باکری می‌خواهد مرام او را تخریب کند. عده‌ای سر مزار پلارک می‌روند و عطر شهید را استشمام می‌کنند. برخی برای «برادران دستواره» در «قطعه 26» فاتحه می‌خوانند و از این «ایام بی‌مرام» لب به گلایه باز می‌کنند. بعضی هم اصلا انگار نه انگار، فقط وقت مرگ به بهشت‌زهرا(س) می‌روند! من با پرده نقره‌ای، نسبتم حرفه‌ای نیست. بیشتر بیننده هستم تا منتقد. بگذریم که بعضی از فیلم‌های امروز ارزش حتی یک بار دیدن را هم ندارند. سال‌هاست به سینما نرفته‌ام و از «شهاب حسینی» 3-2 فیلمی بیشتر در خاطر پرمخاطره‌ام نیست. در این فیلم‌ها که از این بازیگر به یاد دارم، آقا شهاب در نقش انسان‌هایی ظاهر شده که با فطرت‌شان هنوز قطع ارتباط نکرده‌اند و هنوز رگه‌هایی از اصالت در وجودشان دیده می‌شود. همان زمان به دوستی گفتم که شهاب حسینی به نظر می‌رسد در خانواده‌ای اصیل و مومن به آیین مردانگی بزرگ شده باشد. حسینی خیلی طبیعی نقش عشق را بازی می‌کند و وقتی در جلد یک مرد اهل درد فرو می‌رود، بازی‌اش ادا درآوردن نیست.بعدها چیزهایی که از این بازیگر شنیدم، حسم را نسبت به شهاب حسینی بهتر کرد و این احساس خوب، وقتی کامل شد که شهاب جایزه خود را تقدیم به همسر شهید «عباس بابايی» کرد. در زمانی که علاقه‌ام به سینما فروکش کرده، خوشحالم، سکانسی دیدم که در عالم واقعیت و نه عرصه سینما رخ داد. لحظه‌ای که شهاب حسینی جایزه خود را به همسر این شهید اهدا کرد، از دیدنی‌ترین سکانس‌های زندگی‌اش بود. در این روزهای ابری، شهاب حسینی خیلی خوب روی سن، آفتابی شد و نشان داد که قدر بازیگران نقش شهادت را، قدر آسمانی‌ها را می‌داند. قدرشناس این قدردانی باید بود ولو با این کلمات. آفرین شهاب! زیبا بود کارت. قشنگ بود ابتکارت.«تا نگویند که از یاد فراموشانند»، باید چون شهاب به یادشان بود. یاد ستاره‌ها بویژه در این هوای ابری. سیمرغ را باید در بهشت گرفت؟ از دست عباس بابایی، بازیگر نقش عشق. بهترین سکانس در این هوای ابری
حسين قدياني
در این روزهای ابری و در این هوای دلگیر، هر کس به طریقی ارادت خود را به آسمانی‌ها نشان می‌دهد. یکی عکس همت را در دست می‌گیرد و پایش را روی وصیتنامه سردار خیبر می‌گذارد. دیگری با نام باکری می‌خواهد مرام او را تخریب کند. عده‌ای سر مزار پلارک می‌روند و عطر شهید را استشمام می‌کنند. برخی برای «برادران دستواره» در «قطعه 26» فاتحه می‌خوانند و از این «ایام بی‌مرام» لب به گلایه باز می‌کنند. بعضی هم اصلا انگار نه انگار، فقط وقت مرگ به بهشت‌زهرا(س) می‌روند! من با پرده نقره‌ای، نسبتم حرفه‌ای نیست. بیشتر بیننده هستم تا منتقد. بگذریم که بعضی از فیلم‌های امروز ارزش حتی یک بار دیدن را هم ندارند. سال‌هاست به سینما نرفته‌ام و از «شهاب حسینی» 3-2 فیلمی بیشتر در خاطر پرمخاطره‌ام نیست. در این فیلم‌ها که از این بازیگر به یاد دارم، آقا شهاب در نقش انسان‌هایی ظاهر شده که با فطرت‌شان هنوز قطع ارتباط نکرده‌اند و هنوز رگه‌هایی از اصالت در وجودشان دیده می‌شود. همان زمان به دوستی گفتم که شهاب حسینی به نظر می‌رسد در خانواده‌ای اصیل و مومن به آیین مردانگی بزرگ شده باشد. حسینی خیلی طبیعی نقش عشق را بازی می‌کند و وقتی در جلد یک مرد اهل درد فرو می‌رود، بازی‌اش ادا درآوردن نیست.بعدها چیزهایی که از این بازیگر شنیدم، حسم را نسبت به شهاب حسینی بهتر کرد و این احساس خوب، وقتی کامل شد که شهاب جایزه خود را تقدیم به همسر شهید «عباس بابايی» کرد. در زمانی که علاقه‌ام به سینما فروکش کرده، خوشحالم، سکانسی دیدم که در عالم واقعیت و نه عرصه سینما رخ داد. لحظه‌ای که شهاب حسینی جایزه خود را به همسر این شهید اهدا کرد، از دیدنی‌ترین سکانس‌های زندگی‌اش بود. در این روزهای ابری، شهاب حسینی خیلی خوب روی سن، آفتابی شد و نشان داد که قدر بازیگران نقش شهادت را، قدر آسمانی‌ها را می‌داند. قدرشناس این قدردانی باید بود ولو با این کلمات. آفرین شهاب! زیبا بود کارت. قشنگ بود ابتکارت.«تا نگویند که از یاد فراموشانند»، باید چون شهاب به یادشان بود. یاد ستاره‌ها بویژه در این هوای ابری. سیمرغ را باید در بهشت گرفت؟ از دست عباس بابایی، بازیگر نقش عشق. ارسال نظر
پربیننده