عصیان جالوروسی

طناز احدی مقدم هوادار همیشگی رم، مربی حال حاضر جالوروسی، تیمی که همیشه آرزوی مربیگری‌اش را داشت؛ کلودیو رانیری کسی که پیش از این هرگز موفق نبود. او یک مربی ترسو و رده دومی است که در 58سالگی می‌کوشد اهالی سن سبا را سربلند کند. رانیری نخستین پیروزی‌اش را برابر یوونتوس؛ تیمی که به اعتقاد وی مدیرانش او را ناعادلانه برکنار کردند، کسب کرد. این مربی رمی به همراه تیمش توانست بر شاگردان قدیمی غلبه کند، هرچند نتایج و شرایط اخیر بانوی پیر چنان ضعیف بوده که پیروزی برابر آنان را نباید هنر رانیری بدانیم، اما جالوروسی با ورود وی دچار تحول و تغییر شده و روند رو به رشدی را آغاز کرد تا به این فرضیه بیندیشیم که کلودیو رانیری در رم با جهش مثبتی روبه‌رو شده است. با این حال نباید فراموش کرد که او در برابر تیم‌های بزرگ همچنان یک تیم کم‌خطر را روانه میدان می‌کند. اعتمادی که حالا وجود دارد شاید نخستین جهشی که به موفقیت رانیری کمک کرده اعتمادی است که این روزها او به شاگردان و تیمش دارد. او هرگز چنین روشی را در یووه ارائه نکرد و حاضر به اعتماد کامل به مردان بیانکونری نشد، کلودیو هرگز به ستاره‌های خود اعتماد نداشت و همواره از نوعی بی‌اعتمادي هراس داشت. کلودیو در یووه تیم نسبتا کاملی در اختیارش بود ولی این تیم با مشکلات بسیار زیادی دست و پنجه نرم می‌کرد اما حالا در رم بدون مواجه شدن با چنین مشکلاتی به کار خود ادامه می‌دهد. فشار بیش از حد در یووه و توجه فوق‌العاده به آنچه در این تیم روی می‌دهد در برابر شرایط کنونی رم فاصله‌ای غیرقابل تصور به خود می‌گیرد و این خود دلیلی مهم برای کسب موفقیت در تیم کنونی که هدایتش را به عهده گرفته محسوب می‌شود. در این میان اعتمادی که در فضای کنونی رم سایه افکنده را نمی‌توان نادیده گرفت. تیمی که در زمان اسپالتی چنین اعتماد و فضایی را تجربه نمی‌کرد حالا در وجود خود انرژی و توان نهفته‌اش را درمی‌یابد و به آن ایمان پیدا می‌کند و تصمیم می‌گیرد برخیزد و گذشته تاریخی شهرش را به رخ رقبا بکشد. در این میان حضور اسطوره رمی‌ها فرانچسکو توتی در کنار ستاره‌ای نظیر دروسی به روند مثبت کمک شایانی می‌کند اما این اسطوره‌ها در یوونتوس نیز به وفور حضور داشتند؛ پرچمدار شماره 10 آنها که همچنان نجات‌دهنده تیمش است یا پاول ندودی که یافتن جانشینش به راحتی امکان‌پذیر نیست یا جیجی بوفون سنگربان مشهور دنیای فوتبال. اما چرا رانیری در کنار بانوی پیر با مهره‌ای همانند دل پیرو نساخت، هرچند بارها کاپیتان به نجات او آمد اما در رم توتی کمتر با مشکلاتی که الکس در زمان مربیگری رانیری روبه‌رو بود، مواجه شده، با این وجود رانیری نشان داده که هرگز با مهره‌های برتر تیمش که نزد هواداران از محبوبیت بیشتری برخوردارند کنار نمی‌آید. قابلیت انعطاف‌پذیری تاکتیک تیمی صد روز یا کمی کمتر و بیشتر از مربیگری رانیری در رم می‌گذرد و او با رم روزهای خوبی را پشت‌سر می‌گذارد. شاید دلیل دوم در قابلیت انعطاف‌‌پذیری تاکتیک تیمی باشد. سیستم 2-4-4 سیستم مورد علاقه و دوست‌داشتنی وی در یوونتوس بود. کمتر دیداری را به یاد داریم که او دست از ارائه این سیستم توسط شاگردانش کشیده باشد؛ سیستمی که نه در یووه بلکه در 30 سال تجربه مربیگری وی نتیجه داد. هر چند برای یک مربی عادت به استفاده از یک سیستم بسیار ارزشمند است اما شرایط همواره یکسان نیست و مهره‌ها و شرایط باشگاه‌ها همیشه یکنواخت پیش نمی‌رود که تنها به یک سیستم امیدوار و معتقد بود. با این شرایط دیدن رانیری با سیستم‌های متفاوت تعجب‌آور است و حالا این مربی دست به تغییر زده یا بهتر بگویيم تصمیم به تغییر گرفته است. رم با روش و سیستم‌های متفاوت به میدان می‌رود؛ سیستم‌هایی که با کیفیت بازی، قدرت و آمادگی بدنی و تکنیک بازیکنان تیم همخوانی دارد و این درست روشی است که رانیری هرگز در یووه حاضر به استفاده از آن نشد تا خود و یوونتوس را نابود کند. هر چند این تغییرات در رم نیز اندک است اما این‌گونه چرخش‌ها از مربیانی نظیر رانیری که هرگز دست به تغییر فضا و اندیشه‌های خود نمی‌زدند بسیار قابل توجه است. وی در رم به سیستم قدیمی و سنتی این تیم احترام گذاشت و این سیستم را با نوگرایی به تحول بزرگی نزدیک کرد؛ سیستمی که مدافعان با شرایط گذشته خود خداحافظی کردند. دادن اختیار به برخی مهره‌ها ووچینیچ را رها می‌کنیم تا با هنر و قدرت خود ما را هیجان زده کند، به پروتا، تادی و کاستی اجازه می‌دهیم تا فضا و وظایف بیشتری را در اختیار بگیرند و به هجومی‌تر شدن بازی و روند تهاجمی تیم کمک کنند. توتی را آزاد می‌گذاریم تا هر چه می‌خواهد در میدان انجام دهد تا به بالا بردن روحیه و انگیزه تیمی کمک شایانی کند، بنابر این با این شرایط کاملا مشخص است که نتیجه چه خواهد شد؛ تیم متحول می‌شود و نتایج رو به روشنی خواهد رفت. به گذشته نیم نگاهی می‌اندازیم، هرگز چنین نبوده، رانیری در یووه به اندازه‌ای با هنرنمایی بازیکنانش در میدان مخالف بود که فصل گذشته کمتر شاهد هنر ذاتی ستاره‌های بیانکونری بودیم، هر چند این فصل آن اندک درخشش ذاتی بازیکنان نیز با تدابیر عجیب و غیر منطقی چیرو از میان رفته اما مساله اصلی که به آن می‌پردازیم جهش و رشد کنونی و قابل توجه کلودیو رانیری است. او در رم به بازیکنانش اجازه بازی کردن می‌دهد، مهره‌هایش در رم خود را در قالب سیستم نمی‌بینند و این اجازه را دارند که از هنر و تکنیک فردی‌شان در میدان استفاده کنند. افزایش و توجه به قدرت تهاجمی نمایش هجومی رم نسبت به زمان مربیگری لوچانو اسپالتی تفاوت‌های زیادی کرده، رشد و قدرتمند شدن این بخش از تیم به رسیدن رم به جایگاهی که هم اکنون در آن ایستاده کمک کرده تا شاهد نمایش بهتری از آنان نسبت به فصول گذشته باشیم. کلودیو در یوونتوس نیز به بازی تهاجمی توجه می‌کرد و این نکته تنها روشی است که نسبت به زمان حضورش در یووه با تغییر کمتری روبه‌رو شده است. جهش رانیری یا عصیان جالوروسی می‌گویند رمی‌ها به گذشته خود بازگشتند و به فتح و سردادن شادی می‌اندیشند اما چطور به این احساس رسیدند که باید شرایط‌شان را تغییر دهند و به پیمودن راهی که پیش گرفته‌اند پایان دهند تا ناکام نشوند. شاید توتی اسطوره قرمز و زردها در کنار بازیکنانی نظیر دروسی دریافتند که این‌گونه نمی‌توان پیش رفت، آنان درک کردند که برای کسب موفقیت‌های بزرگ باید دست از درجا زدن بکشند و به تکاپو و تلاش بیفتند و متوجه شدند که برای رسیدن به آینده باید از حال گذشت. این گروه بهترین‌ها را خواستند و حالا تغییر کردند. تغییر در سطح بسیار گسترده‌ای نیست اما تغییر برای پیشرفت از هرجا که شروع شود نتیجه مثبتی به همراه خواهد داشت. این گروه از غرق شدن خسته شد و تصمیم به نجات خود گرفت و توانست ظرف چند ماه چهره عوض کند. این رم است که تصمیم به طغیان گرفت تا زنده بماند؛ اگرنه رانیری همان مربی ترسویی است که با وجود تغییرات مثبت همچنان در برابر رقبای بزرگ دست به عصا حرکت می‌کند و از ترس از دست دادن نتیجه به یک تساوی راضی می‌شود. این خوش‌شانسی کلودیو است که بر نیمکت رم، تیمی که عصیان کرده نشسته نه جهش رانیری.