بهناز شیربانی: مسعود اطیابی یک سال بعد از حضور آخرین اثر بلند خود یعنی خروس جنگی، امسال با 2 فیلم «صبح روز هفتم» و «اسرار پدری» (تله‌فیلم) در جشنواره حضور دارد. «شرط اول»، عنوان دومین اثر طنز مسعود اطیابی است که به دلیل طولانی شدن مرحله تولید موفق به حضور در جشنواره نشد. درباره چگونگی ساخت 2 فیلم حاضر در جشنواره با مسعود اطیابی گفت‌وگو‌ی کوتاهی داشتیم که در ادامه می‌خوانید.
ظاهرا نحوه روایت صبح روز هفتم متفاوت‌تر از دیگر ساخته‌های شماست. کمی از شرایط ساخت آن و موضوعش بگویید.
طرح اولیه فیلم صبح روز هفتم 2 سال پیش آماده بود. زمانی که ساخت آن به من پیشنهاد شد، کار را برای سینما مناسب‌تر دیدم تا تلویزیون. تغییراتی در فیلمنامه اعمال و تبدیل به نسخه سینمایی شد و کار را شروع کردیم. صبح روز هفتم قصه بسیار خاصی دارد.
قصه «صبح روز هفتم» از چه نظر خاص است؟
کلیت فیلمنامه درباره روزهای زندگی هر کدام از ما آدم‌هاست. قصه داستان یک جوان بزهکار را روایت می‌کند که بعد از آزادی از زندان خانواده پذیرای او نیست و بعد از آن سعی می‌کند سرنوشتش را تغییر دهد و اتفاقاتی که بعد از آن برایش رخ می‌دهد داستان را بسیار جذاب می‌کند. قصه صبح روز هفتم برای کارگردانی کار سختی بود؛ به لحاظ فنی و مضمون کار و اینکه باید سعی می‌کردم احساسی که شاید برای بسیاری از ما آدم‌ها ملموس نیست را نشان بدهم. از شهرام حقیقت‌دوست بازیگر نقش اصلی این کار متشکرم چرا که علاوه بر بازی جذاب و زیبایی که ارائه داد در نقشی حاضر شد که چند برابر دیگر بازیگران باید انرژی می‌گذاشت. من در صبح روز هفتم ترکیبی از بازیگران و نابازیگران را به کار بردم که این موضوع هم جذاب بود و هم سخت. به خاطر مضمون زیبای کار و نتیجه‌ای که از فیلم گرفتم، احساس می‌کنم به لحاظ موضوعی بسیار متفاوت و جذاب است. احساس کردم می‌تواند در جشنواره جایی داشته باشد و ضمنا با دیگر کارهای من متفاوت است.
یکی از ویژگی کارگردانی شما این است که نوشته یا طرح نهایی فیلمنامه آثار خودتان با امضای شماست، این موضوع تا چه حد می‌تواند مسعود اطیابی را برای پذیرش فیلمنامه دچار وسواس کند؟
من احساس می‌کنم کار یک هنرمند اندیشیدن است. من اصولا از کارهایی که به نوعی سعی در ارائه اندیشه کارگردان است، استقبال نمی‌کنم و در کارهایم به دنبال این هستم که موضوع داستان، مخاطب را وادار به فکر کردن کند. در آخرین فیلم کوتاهم «آخرین نامه» سعی کردم مخاطب به شک برسد و یقین را برای او تعریف نکردم. در «خروس جنگی» به دور از شعارزدگی نشان دادم که در زندگی باید متعادل بود. در صبح روز هفتم از اختیار و انتخاب حرف می‌زنم و در «شرط اول» از فرصت‌هایی که در زندگی در اختیار تمام ما انسان‌ها قرار می‌گیرد. در کارهایی که فیلمنامه آن را خودم نوشته‌ام به دنبال شعار و بزرگنمایی نبودم و اتفاقا از فیلمنامه‌هایی استقبال می‌کنم که حرف خاصی برای گفتن داشته باشد. در این مدت سعی کردم کارهایم شبیه هم نباشد مثل صبح روز هفتم که یک کار معناگراست و ساختار کلاسیک دارد. «شرط اول» که متاسفانه به جشنواره نرسید نیز از یک نوع طنز تلخ برخوردار است و اتفاقا در سطح بزرگ‌تر، جشنواره‌ای را ترجیح می‌دهم که در آن فیلم‌های متفاوتی نمایش داده شده و تنوع موضوع در آن رعایت شود.
آیا همین سختگیری یا وسواس در انتخاب نوع خاص از فیلمنامه موجب شده مسعود اطیابی کارگردان گزیده‌کاری لقب بگیرد؟
شاید برای شما عجیب باشد، اما من خیلی به سینما علاقه ندارم و اتفاقا کارگردانی نیستم که زیاد فیلم ببینم. بسیاری از ساخته‌های من صددرصد مطابق میل من نیست. من در هر پست و سمتی که در سینما یا تلویزیون حاضر شده‌ام سعی کرده‌ام کارم را به خوبی انجام دهم. حتی در مقام تهیه‌کننده سعی می‌کنم به کارگردان برای بهتر دیده شدن فیلمش کمک کنم. من در هر ژانری که کار کنم چه سینمای تجاری و چه هنری سعی می‌کنم کارم را بخوبی انجام دهم. شاید به خاطر همین موضوع آنقدر که باید، کارگردان شناخته‌شده‌ای نیستم و به جرأت می‌توانم بگویم که شاید عده‌ای مرا فقط با فیلم خروس‌جنگی به خاطر آورند. به دنبال شهرت در سینما نیستم اما دوست دارم کارهای قابل قبول و خوبی را در سینما ارائه دهم و تا به حال نیز نمی‌دانم تا چه حد موفق بوده‌ام.
«اسرار پدری» از جمله کارهای کوتاه شماست که در بخش فیلم‌های تلویزیونی جشنواره فیلم فجر حضور دارد. این فیلم چه زمانی ساخته شد؟
اسرار پدری قبل از فیلم شرط اول ساخته شد. من علاقه زیادی به ساخت فیلم تلویزیونی دارم چرا که مخاطب گسترده‌تری دارد و طبیعتا نظرات درباره نحوه ساختار فیلم بسیار متفاوت است. اسرار پدری فیلمی است که شاید کمتر کارگردانی حاضر به ساخت آن در قالب تله‌فیلم باشد. این فیلم به اندازه یک فیلم سینمایی انرژی و زمان می‌خواست و این موضوع کمی کار مرا سخت کرد. اسرار پدری که به لحاظ قصه جای کار بسیاری داشت، داستان فردی را روایت می‌کند که با اينكه سال‌ها از شنیدن خبر رد از سوی کسی که به او علاقه داشته می‌گذرد اما در این مدت ازدواج نکرده و قصد دارد دوباره شانس خود را در مورد آن شخص خاص امتحان کند در این میان با مخالفت‌های فرزند خانم مواجه می‌شود و با اینکه روانشناس کودک است، با مطرح کردن خواسته‌اش با بچه دچار مشکل می‌شود و ادامه ماجرا که اتفاقات جذابی را به دنبال دارد. دانیال حکیمی و سحر زکریا؛ بازیگران اسرار پدری بسیار خوب نقش‌هایشان را ایفا کردند و خوشحالم از اینکه اسرار پدری در جشنواره بیست و هشتم نمایش داده می‌شود. با فیلمنامه خوبی که این فیلم داراست قطعا دیده خواهد شد.
متاسفانه بسیاری از کارگردان‌هایی که با مدیوم بزرگ‌تری به نام سینما آشناتر هستند و موفقیت‌های خوبی را کسب می‌کنند در تلویزیون موفق نیستند و بالعکس. شما کدام حوزه را برای فعالیت‌تان ترجیح می‌دهید؟
خوشبختانه سال‌ها در تلویزیون کار کرده‌ام و با ممیزي‌های آن آشنا هستم و همواره با علم به ممیزی‌ها کارم را ادامه می‌دهم. در سینما نیز سعی می‌کنم از خطوط قرمزی که در آن وجود دارد عبور نکنم و کار قابل قبولی بسازم و در هر دو حوزه ترجیح می‌دهم کار سالمی بسازم و برای من تفاوت آنچنانی ندارد چرا که به هر دو حوزه علاقه‌مندم.
تعریف کار سالم از نظر شما چیست؟
کاری که اخلاقیات مردم را زیر سوال نبرد، موجب ترویج فرهنگ خاصی که از نظر اجتماع قابل قبول نیست هم نشود و کاری که در حد استاندارد ارائه شود و کار قابل قبولی باشد. گفت‌وگو با مسعود اطیابی به بهانه حضورش در جشنواره فجر
كارگرداني نیستم كه زياد فيلم ببينم
بهناز شیربانی: مسعود اطیابی یک سال بعد از حضور آخرین اثر بلند خود یعنی خروس جنگی، امسال با 2 فیلم «صبح روز هفتم» و «اسرار پدری» (تله‌فیلم) در جشنواره حضور دارد. «شرط اول»، عنوان دومین اثر طنز مسعود اطیابی است که به دلیل طولانی شدن مرحله تولید موفق به حضور در جشنواره نشد. درباره چگونگی ساخت 2 فیلم حاضر در جشنواره با مسعود اطیابی گفت‌وگو‌ی کوتاهی داشتیم که در ادامه می‌خوانید.
ظاهرا نحوه روایت صبح روز هفتم متفاوت‌تر از دیگر ساخته‌های شماست. کمی از شرایط ساخت آن و موضوعش بگویید.
طرح اولیه فیلم صبح روز هفتم 2 سال پیش آماده بود. زمانی که ساخت آن به من پیشنهاد شد، کار را برای سینما مناسب‌تر دیدم تا تلویزیون. تغییراتی در فیلمنامه اعمال و تبدیل به نسخه سینمایی شد و کار را شروع کردیم. صبح روز هفتم قصه بسیار خاصی دارد.
قصه «صبح روز هفتم» از چه نظر خاص است؟
کلیت فیلمنامه درباره روزهای زندگی هر کدام از ما آدم‌هاست. قصه داستان یک جوان بزهکار را روایت می‌کند که بعد از آزادی از زندان خانواده پذیرای او نیست و بعد از آن سعی می‌کند سرنوشتش را تغییر دهد و اتفاقاتی که بعد از آن برایش رخ می‌دهد داستان را بسیار جذاب می‌کند. قصه صبح روز هفتم برای کارگردانی کار سختی بود؛ به لحاظ فنی و مضمون کار و اینکه باید سعی می‌کردم احساسی که شاید برای بسیاری از ما آدم‌ها ملموس نیست را نشان بدهم. از شهرام حقیقت‌دوست بازیگر نقش اصلی این کار متشکرم چرا که علاوه بر بازی جذاب و زیبایی که ارائه داد در نقشی حاضر شد که چند برابر دیگر بازیگران باید انرژی می‌گذاشت. من در صبح روز هفتم ترکیبی از بازیگران و نابازیگران را به کار بردم که این موضوع هم جذاب بود و هم سخت. به خاطر مضمون زیبای کار و نتیجه‌ای که از فیلم گرفتم، احساس می‌کنم به لحاظ موضوعی بسیار متفاوت و جذاب است. احساس کردم می‌تواند در جشنواره جایی داشته باشد و ضمنا با دیگر کارهای من متفاوت است.
یکی از ویژگی کارگردانی شما این است که نوشته یا طرح نهایی فیلمنامه آثار خودتان با امضای شماست، این موضوع تا چه حد می‌تواند مسعود اطیابی را برای پذیرش فیلمنامه دچار وسواس کند؟
من احساس می‌کنم کار یک هنرمند اندیشیدن است. من اصولا از کارهایی که به نوعی سعی در ارائه اندیشه کارگردان است، استقبال نمی‌کنم و در کارهایم به دنبال این هستم که موضوع داستان، مخاطب را وادار به فکر کردن کند. در آخرین فیلم کوتاهم «آخرین نامه» سعی کردم مخاطب به شک برسد و یقین را برای او تعریف نکردم. در «خروس جنگی» به دور از شعارزدگی نشان دادم که در زندگی باید متعادل بود. در صبح روز هفتم از اختیار و انتخاب حرف می‌زنم و در «شرط اول» از فرصت‌هایی که در زندگی در اختیار تمام ما انسان‌ها قرار می‌گیرد. در کارهایی که فیلمنامه آن را خودم نوشته‌ام به دنبال شعار و بزرگنمایی نبودم و اتفاقا از فیلمنامه‌هایی استقبال می‌کنم که حرف خاصی برای گفتن داشته باشد. در این مدت سعی کردم کارهایم شبیه هم نباشد مثل صبح روز هفتم که یک کار معناگراست و ساختار کلاسیک دارد. «شرط اول» که متاسفانه به جشنواره نرسید نیز از یک نوع طنز تلخ برخوردار است و اتفاقا در سطح بزرگ‌تر، جشنواره‌ای را ترجیح می‌دهم که در آن فیلم‌های متفاوتی نمایش داده شده و تنوع موضوع در آن رعایت شود.
آیا همین سختگیری یا وسواس در انتخاب نوع خاص از فیلمنامه موجب شده مسعود اطیابی کارگردان گزیده‌کاری لقب بگیرد؟
شاید برای شما عجیب باشد، اما من خیلی به سینما علاقه ندارم و اتفاقا کارگردانی نیستم که زیاد فیلم ببینم. بسیاری از ساخته‌های من صددرصد مطابق میل من نیست. من در هر پست و سمتی که در سینما یا تلویزیون حاضر شده‌ام سعی کرده‌ام کارم را به خوبی انجام دهم. حتی در مقام تهیه‌کننده سعی می‌کنم به کارگردان برای بهتر دیده شدن فیلمش کمک کنم. من در هر ژانری که کار کنم چه سینمای تجاری و چه هنری سعی می‌کنم کارم را بخوبی انجام دهم. شاید به خاطر همین موضوع آنقدر که باید، کارگردان شناخته‌شده‌ای نیستم و به جرأت می‌توانم بگویم که شاید عده‌ای مرا فقط با فیلم خروس‌جنگی به خاطر آورند. به دنبال شهرت در سینما نیستم اما دوست دارم کارهای قابل قبول و خوبی را در سینما ارائه دهم و تا به حال نیز نمی‌دانم تا چه حد موفق بوده‌ام.
«اسرار پدری» از جمله کارهای کوتاه شماست که در بخش فیلم‌های تلویزیونی جشنواره فیلم فجر حضور دارد. این فیلم چه زمانی ساخته شد؟
اسرار پدری قبل از فیلم شرط اول ساخته شد. من علاقه زیادی به ساخت فیلم تلویزیونی دارم چرا که مخاطب گسترده‌تری دارد و طبیعتا نظرات درباره نحوه ساختار فیلم بسیار متفاوت است. اسرار پدری فیلمی است که شاید کمتر کارگردانی حاضر به ساخت آن در قالب تله‌فیلم باشد. این فیلم به اندازه یک فیلم سینمایی انرژی و زمان می‌خواست و این موضوع کمی کار مرا سخت کرد. اسرار پدری که به لحاظ قصه جای کار بسیاری داشت، داستان فردی را روایت می‌کند که با اينكه سال‌ها از شنیدن خبر رد از سوی کسی که به او علاقه داشته می‌گذرد اما در این مدت ازدواج نکرده و قصد دارد دوباره شانس خود را در مورد آن شخص خاص امتحان کند در این میان با مخالفت‌های فرزند خانم مواجه می‌شود و با اینکه روانشناس کودک است، با مطرح کردن خواسته‌اش با بچه دچار مشکل می‌شود و ادامه ماجرا که اتفاقات جذابی را به دنبال دارد. دانیال حکیمی و سحر زکریا؛ بازیگران اسرار پدری بسیار خوب نقش‌هایشان را ایفا کردند و خوشحالم از اینکه اسرار پدری در جشنواره بیست و هشتم نمایش داده می‌شود. با فیلمنامه خوبی که این فیلم داراست قطعا دیده خواهد شد.
متاسفانه بسیاری از کارگردان‌هایی که با مدیوم بزرگ‌تری به نام سینما آشناتر هستند و موفقیت‌های خوبی را کسب می‌کنند در تلویزیون موفق نیستند و بالعکس. شما کدام حوزه را برای فعالیت‌تان ترجیح می‌دهید؟
خوشبختانه سال‌ها در تلویزیون کار کرده‌ام و با ممیزي‌های آن آشنا هستم و همواره با علم به ممیزی‌ها کارم را ادامه می‌دهم. در سینما نیز سعی می‌کنم از خطوط قرمزی که در آن وجود دارد عبور نکنم و کار قابل قبولی بسازم و در هر دو حوزه ترجیح می‌دهم کار سالمی بسازم و برای من تفاوت آنچنانی ندارد چرا که به هر دو حوزه علاقه‌مندم.
تعریف کار سالم از نظر شما چیست؟
کاری که اخلاقیات مردم را زیر سوال نبرد، موجب ترویج فرهنگ خاصی که از نظر اجتماع قابل قبول نیست هم نشود و کاری که در حد استاندارد ارائه شود و کار قابل قبولی باشد. ارسال نظر
پربیننده