محمد صابری: «عشق، مرگ، گل، سیاه، سفید، امنیت، خدا، شیطان و...»؛ کلمات همه در ظاهر ترکیبی صرف از حروفند و از مفاهیم قراردادی آدمیان(به واسطه قوه ناطقه) است که حائز «معنا» می‌شوند. حال فرض کنید این کلمات بر تکه کاغذی کوچک نوشته شده‌اند؛ به حروف تایپی یا به‌خطی ناخوانا و حتی به هر زبانی. هر تکه را هم روی لیوانی پر آب چسبانده‌اند.
حال فکر می‌کنید این موقعیت بر محتویات لیوان‌ها تاثیری دارد؟ آیا نوشیدن از لیوانی که بر آن «مرگ» نقش بسته‌است، تأثیری برابر با لیوان «عشق» دارد؟ اگر حجم و جنس لیوان‌ها یکسان و منبع آب‌ها یکی است، این تأثیر احتمالی از کجاست؟
10سال پیش پروفسور ایموتو در ژاپن کشفی انجام داد که تا به امروز در محافل علمی دنیا تأثیرگذاری شگرفی داشته است. این تحقیقات به‌گونه‌ای پاسخ به سوالات فوق است.
ایموتو با خلق شرایطی که در بالا به آن اشاره شده پی به پدیده‌ای شگفت‌انگیز در طبیعت برد که جز یک نام برای آن نتوانست بگذارد؛ «شعور آب». این آزمایش‌ها مشخص می‌کرد الفاظ، کلمات و دعاها بر ملکول‌های آب تاثیرات حیرت‌آوری می‌گذارند. به‌عنوان مثال الصاق عناوینی چون «عشق»، «محبت»، «گذشت» و... چینش مولوکول‌های آب را به شکل قابل توجهی زیبا و عناوینی چون «مرگ»، «نفرت»، «غم» و... این چینش را آشفته و بدترکیب می‌کرد. این کشف که در همان سال حیرت جهانیان را به همراه داشت، در ایران نیز مورد توجه پژوهشگر جوانی قرارگرفت.
حمیده بی‌طرف تحقیقات ایماتو را در داخل ایران پیگیری کرد. نتایج مبسوط این تحقیقات بعدها توسط استادی به‌نام فرهنگ در نشست‌های دانشگاهی مطرح شد و مورد استقبال گسترده هم قرار گرفت. انتشار فیلم این نشست‌ها در قالب سی‌دی و کلیپ‌های موبایل با نام «شهادت آب» برای مدتی این بحث را در میان جامعه هم تاحدودی همه‌گیر کرد اما زود از یاد رفت. شاید جالب باشد بدانید که این تئوری در این نقطه متوقف نمانده و به اصلاح علوم در دیگر زمینه‌ها بویژه پزشکی سرایت کرده است.
«هومیوپاتی» یا «مشابه‌درمانی» که براساس اصل «درمان بیماری با عاملی مشابه عامل اصلی بیماری» بنا شده یکی از شاخه‌هایی است که از «شعور آب» بهره‌گرفته است. این البته به روش‌های نوین دارویی این روش درمانی مرتبط است نه به آغاز شکل‌گیری این روش. دکتر مسعود ناصری در کتاب «یک» مبسوط‌ترین بحث در این‌باره را به زبان فارسی ارائه کرده که به راحتی در دسترس علاقه‌‌مندان است. با تمام این تفاسیر آنچه «شعور آب» را به مبحثی قابل طرح در ویژه‌نامه‌ای سینمایی تبدیل کرده است، خلاقیت عزیزالله حمیدنژاد در به‌کارگیری تحقیقات مرتبط با آن در نگارش فیلمنامه یک اثر سینمایی است. «آناهیتا» بر این اساس تصویر شده است و از نکات قابل تحسین این فیلم، روایت این کشف مهم جهانی در قالب یک درام اجتماعی و در رابطه با مسائل جوانان ایرانی است. پروفسور ایموتو که شخصاً در حین ساخت این فیلم به صورت منظم در جریان کار قرار داشت با ارسال پیامی برای دست اندرکاران این فیلم اظهار امیدواری کرد اکران جهانی این فیلم بتواند به صلح جهانی کمک کند.
نکته جالب توجه دیگر در این فیلم وجه تسمیه آن است که اشاره به آن در پایان این مختصر خالی از لطف نیست؛ «آناهیتا به معنای پاک و دور از آلودگی است که در اعتقاد ایرانیان باستان الهه آب، فرشته نگهبان چشمه‌ها و باران و همچنین نماد باروری، عشق و دوستی بوده است. این اعتقاد از دوران پیش از زرتشت در ایران وجود داشته و در دوران‌های بعدی هم مورد توجه قرار گرفته است». درباره «شعور آب»
محمد صابری: «عشق، مرگ، گل، سیاه، سفید، امنیت، خدا، شیطان و...»؛ کلمات همه در ظاهر ترکیبی صرف از حروفند و از مفاهیم قراردادی آدمیان(به واسطه قوه ناطقه) است که حائز «معنا» می‌شوند. حال فرض کنید این کلمات بر تکه کاغذی کوچک نوشته شده‌اند؛ به حروف تایپی یا به‌خطی ناخوانا و حتی به هر زبانی. هر تکه را هم روی لیوانی پر آب چسبانده‌اند.
حال فکر می‌کنید این موقعیت بر محتویات لیوان‌ها تاثیری دارد؟ آیا نوشیدن از لیوانی که بر آن «مرگ» نقش بسته‌است، تأثیری برابر با لیوان «عشق» دارد؟ اگر حجم و جنس لیوان‌ها یکسان و منبع آب‌ها یکی است، این تأثیر احتمالی از کجاست؟
10سال پیش پروفسور ایموتو در ژاپن کشفی انجام داد که تا به امروز در محافل علمی دنیا تأثیرگذاری شگرفی داشته است. این تحقیقات به‌گونه‌ای پاسخ به سوالات فوق است.
ایموتو با خلق شرایطی که در بالا به آن اشاره شده پی به پدیده‌ای شگفت‌انگیز در طبیعت برد که جز یک نام برای آن نتوانست بگذارد؛ «شعور آب». این آزمایش‌ها مشخص می‌کرد الفاظ، کلمات و دعاها بر ملکول‌های آب تاثیرات حیرت‌آوری می‌گذارند. به‌عنوان مثال الصاق عناوینی چون «عشق»، «محبت»، «گذشت» و... چینش مولوکول‌های آب را به شکل قابل توجهی زیبا و عناوینی چون «مرگ»، «نفرت»، «غم» و... این چینش را آشفته و بدترکیب می‌کرد. این کشف که در همان سال حیرت جهانیان را به همراه داشت، در ایران نیز مورد توجه پژوهشگر جوانی قرارگرفت.
حمیده بی‌طرف تحقیقات ایماتو را در داخل ایران پیگیری کرد. نتایج مبسوط این تحقیقات بعدها توسط استادی به‌نام فرهنگ در نشست‌های دانشگاهی مطرح شد و مورد استقبال گسترده هم قرار گرفت. انتشار فیلم این نشست‌ها در قالب سی‌دی و کلیپ‌های موبایل با نام «شهادت آب» برای مدتی این بحث را در میان جامعه هم تاحدودی همه‌گیر کرد اما زود از یاد رفت. شاید جالب باشد بدانید که این تئوری در این نقطه متوقف نمانده و به اصلاح علوم در دیگر زمینه‌ها بویژه پزشکی سرایت کرده است.
«هومیوپاتی» یا «مشابه‌درمانی» که براساس اصل «درمان بیماری با عاملی مشابه عامل اصلی بیماری» بنا شده یکی از شاخه‌هایی است که از «شعور آب» بهره‌گرفته است. این البته به روش‌های نوین دارویی این روش درمانی مرتبط است نه به آغاز شکل‌گیری این روش. دکتر مسعود ناصری در کتاب «یک» مبسوط‌ترین بحث در این‌باره را به زبان فارسی ارائه کرده که به راحتی در دسترس علاقه‌‌مندان است. با تمام این تفاسیر آنچه «شعور آب» را به مبحثی قابل طرح در ویژه‌نامه‌ای سینمایی تبدیل کرده است، خلاقیت عزیزالله حمیدنژاد در به‌کارگیری تحقیقات مرتبط با آن در نگارش فیلمنامه یک اثر سینمایی است. «آناهیتا» بر این اساس تصویر شده است و از نکات قابل تحسین این فیلم، روایت این کشف مهم جهانی در قالب یک درام اجتماعی و در رابطه با مسائل جوانان ایرانی است. پروفسور ایموتو که شخصاً در حین ساخت این فیلم به صورت منظم در جریان کار قرار داشت با ارسال پیامی برای دست اندرکاران این فیلم اظهار امیدواری کرد اکران جهانی این فیلم بتواند به صلح جهانی کمک کند.
نکته جالب توجه دیگر در این فیلم وجه تسمیه آن است که اشاره به آن در پایان این مختصر خالی از لطف نیست؛ «آناهیتا به معنای پاک و دور از آلودگی است که در اعتقاد ایرانیان باستان الهه آب، فرشته نگهبان چشمه‌ها و باران و همچنین نماد باروری، عشق و دوستی بوده است. این اعتقاد از دوران پیش از زرتشت در ایران وجود داشته و در دوران‌های بعدی هم مورد توجه قرار گرفته است». ارسال نظر
پربیننده