دکلان هیل
بازیکنان بالتیکا آنچنان ناتوان و ضعیف تصور می‌شوند که بدون تبانی حتی نمی‌توانند در یک مسابقه به پیروزی برسند. اما تیم‌های قوی‌تر هم در بازی‌هایشان برابر تیم‌های ضعیف‌تر دست به تبانی می‌زنند. در ماه مه 1993 ژان پیر برنه و برنارد تاپی تصمیم گرفتند در یک مسابقه فوتبال تبانی کنند. برنه، مدیرکل باشگاه المپیک مارسی بود؛ تاپی نیز رئیس باشگاه و وزیر پیشین دولت وقت فرانسه.
مارسی قرار بود با FC والنسینس بازی کند. روی کاغذ این مسابقه برای مارسی ساده بود؛ آنها یکی از قدرتمند‌ترین تیم‌ها در اروپا بودند و والنسینس در یکی از 3 مکان پایینی جدول رقابت‌های فوتبال لیگ فرانسه حضور داشت.
با این حال تاپی و برنه یکی از بازیکنان‌شان به نام ژان ژاک آیدلیه را مامور کردند تا بازیکنان حریف را به باختن متقاعد کند.
پس از آنکه آیدلیه با آنها ارتباط برقرار کرد، برنه با یکی از بازیکنان والنسینس صحبت کرد و از قرار معلوم این جمله را به او گفت: شماها در هر حال می‌بازید. پس چرا با 30 هزار فرانک در جیب‌تان نبازید؟ جمله‌ای معروف که کلید بسیاری از بازیکنان و داورانی است که رشوه دریافت می‌کنند.
این جمله همچنین این پرسش را در بر می‌گیرد که بسیاری از ناظران این جریان آن را مطرح می‌کردند: چرا مارسی حاضر شد تا در آن مسابقه دست به تبانی بزند؟ چه چیزی باعث شد تا تاپی و برنه حاضر شوند تمام سابقه‌شان در فوتبال را به خطر انداخته تا در مسابقه‌ای ساده تبانی و تقلب کنند؟
پاسخ به این پرسش‌ها پیچیده است. آن طور که آیدلیه بعد‌ها گفت، بخشی به این خاطر بود که در تیم مارسی فرهنگ تبانی گسترش یافته بود. این فرهنگ چنان در مارسی ریشه دوانده بود که «دست‌اندرکاران بیش از اندازه به خودشان اطمینان داشتند، به گونه‌ای مغرورانه!» بخشی هم به این خاطر بود که آنها می‌خواستند بازیکنان‌شان را از خطر آسیب‌دیدگی در امان نگه دارند چرا که آنها در هفته بعد بازی بزرگ دیگری را پیش‌رو داشتند. چنانچه کسی بخواهد سر در بیاورد که در ذهن تبانی‌کننده‌ها چه می‌گذرد، در آن صورت آنچه به‌طور عمومی در قمار معتبر است، درباره آنها نیز صدق می‌کند.
همه قماربازها در عمق وجودشان واقعیت‌هایی آماری و مرتبط با علم حساب ریشه دوانده است؛ این واقعیت که شانس بزرگی وجود دارد که همواره دخیل است مگر آنکه آن به شکلی اساسی دستخوش دگرگونی و تغییر شود. به عنوان نمونه زمانی که فرد 100 بار سکه‌ای را به هوا می‌اندازد، در پایان به احتمال فراوان 50 بار شیر و 50 بار خط خواهد آمد.
قماربازهای موفق حرفه‌ای و همچنین میرزابنویس‌ها این اندیشه را از سر خود بیرون می‌کنند تا نه شرط‌بندی‌ها بسیار رایج و فراگیر شود و نه درصدهایشان به هم بخورد.
درصدها برای یک بازی فوتبال زمانی می‌تواند دستخوش تغییر شود که تیم بازیکنان بهتری را بخرد یا تعویض و جا به جایی مربیان در کار باشد. اما زمانی که تیمی هنوز بسیار قدرتمند است، همواره این شانس در کار خواهد بود که تیم ضعیف‌تر بازی را ببرد. اگر ارزش و اهمیت بازی ناچیز باشد، در آن صورت مدیری فاسد هم حاضر خواهد بود تا دست به خطر بزند که تیم قدرتمندتر صادقانه و شرافتمندانه برنده شود.
با این حال هر چه ارزش بازی بیشتر شود – و برای المپیک مارسی آن مسابقه بسیار هم با اهمیت بود، چنانچه آنها پیروز می‌شدند، می‌توانستند قهرمانی فرانسه را از آن خود کنند و بر اساس برآوردها چیزی در حدود 30 میلیون فرانک به جیب بزنند – فرد به همان اندازه کمتر حاضر خواهد شد تا نتیجه را به شانس و اتفاق بسپارد. از همین‌رو دست‌اندرکاران فاسد در بازی‌های مهم دست به تبانی می‌زنند حتی برابر تیمی به مراتب ضعیف‌تر. دست‌اندرکاران در دنیای بسیار نامطمئن و ناامن رقابت‌های فوتبال به دنبال امنیت هستند.
پرسش بعدی که هر تبانی‌کننده باید به آن پاسخ بدهد آن است که آیا او می‌تواند دست به تبانی بزند یا خیر و آیا از عهده این کار بر می‌آید؟ تیمی ضعیف می‌تواند برابر تیمی قدرتمند شکست خورده و کنار برود یا سقوط کند، اما هزینه‌هایی تبانی در بازی آنچنان زیاد و سنگین است که براحتی انجامش صرف نمی‌کند. برای مثال بسیاری می‌خواهند تا شاید در بازی برابر منچستریونایتد تبانی و ساخت و پاخت کنند، اما صرف‌نظر از اینکه بازیکنان حاضر به انجام این کار نیستند، آنها هم قادر به انجام این کار نخواهند بود.
این اندیشه در گفت‌و‌گوهای دمیتری چپل نقشی اساسی را بر عهده داشت. بسیاری از افراد احتمال حاضر در این کار از قرار معلوم حاضرند تا درباره امکان تبانی فکر کنند. نکته مرکزی و محوری گفت‌و‌گوها این پرسش است که آیا چپل می‌تواند و از پس تبانی بر می‌آید؟ در چکیده بعدی او با تیم حریف درباره تبانی مذاکره می‌کند. اما پول کافی را در اختیار ندارد تا این معامله را صورت بدهد و ناچار است زمان بیشتری را طلب کند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی
پیروزی‌های مطمئن (45)
دکلان هیل
بازیکنان بالتیکا آنچنان ناتوان و ضعیف تصور می‌شوند که بدون تبانی حتی نمی‌توانند در یک مسابقه به پیروزی برسند. اما تیم‌های قوی‌تر هم در بازی‌هایشان برابر تیم‌های ضعیف‌تر دست به تبانی می‌زنند. در ماه مه 1993 ژان پیر برنه و برنارد تاپی تصمیم گرفتند در یک مسابقه فوتبال تبانی کنند. برنه، مدیرکل باشگاه المپیک مارسی بود؛ تاپی نیز رئیس باشگاه و وزیر پیشین دولت وقت فرانسه.
مارسی قرار بود با FC والنسینس بازی کند. روی کاغذ این مسابقه برای مارسی ساده بود؛ آنها یکی از قدرتمند‌ترین تیم‌ها در اروپا بودند و والنسینس در یکی از 3 مکان پایینی جدول رقابت‌های فوتبال لیگ فرانسه حضور داشت.
با این حال تاپی و برنه یکی از بازیکنان‌شان به نام ژان ژاک آیدلیه را مامور کردند تا بازیکنان حریف را به باختن متقاعد کند.
پس از آنکه آیدلیه با آنها ارتباط برقرار کرد، برنه با یکی از بازیکنان والنسینس صحبت کرد و از قرار معلوم این جمله را به او گفت: شماها در هر حال می‌بازید. پس چرا با 30 هزار فرانک در جیب‌تان نبازید؟ جمله‌ای معروف که کلید بسیاری از بازیکنان و داورانی است که رشوه دریافت می‌کنند.
این جمله همچنین این پرسش را در بر می‌گیرد که بسیاری از ناظران این جریان آن را مطرح می‌کردند: چرا مارسی حاضر شد تا در آن مسابقه دست به تبانی بزند؟ چه چیزی باعث شد تا تاپی و برنه حاضر شوند تمام سابقه‌شان در فوتبال را به خطر انداخته تا در مسابقه‌ای ساده تبانی و تقلب کنند؟
پاسخ به این پرسش‌ها پیچیده است. آن طور که آیدلیه بعد‌ها گفت، بخشی به این خاطر بود که در تیم مارسی فرهنگ تبانی گسترش یافته بود. این فرهنگ چنان در مارسی ریشه دوانده بود که «دست‌اندرکاران بیش از اندازه به خودشان اطمینان داشتند، به گونه‌ای مغرورانه!» بخشی هم به این خاطر بود که آنها می‌خواستند بازیکنان‌شان را از خطر آسیب‌دیدگی در امان نگه دارند چرا که آنها در هفته بعد بازی بزرگ دیگری را پیش‌رو داشتند. چنانچه کسی بخواهد سر در بیاورد که در ذهن تبانی‌کننده‌ها چه می‌گذرد، در آن صورت آنچه به‌طور عمومی در قمار معتبر است، درباره آنها نیز صدق می‌کند.
همه قماربازها در عمق وجودشان واقعیت‌هایی آماری و مرتبط با علم حساب ریشه دوانده است؛ این واقعیت که شانس بزرگی وجود دارد که همواره دخیل است مگر آنکه آن به شکلی اساسی دستخوش دگرگونی و تغییر شود. به عنوان نمونه زمانی که فرد 100 بار سکه‌ای را به هوا می‌اندازد، در پایان به احتمال فراوان 50 بار شیر و 50 بار خط خواهد آمد.
قماربازهای موفق حرفه‌ای و همچنین میرزابنویس‌ها این اندیشه را از سر خود بیرون می‌کنند تا نه شرط‌بندی‌ها بسیار رایج و فراگیر شود و نه درصدهایشان به هم بخورد.
درصدها برای یک بازی فوتبال زمانی می‌تواند دستخوش تغییر شود که تیم بازیکنان بهتری را بخرد یا تعویض و جا به جایی مربیان در کار باشد. اما زمانی که تیمی هنوز بسیار قدرتمند است، همواره این شانس در کار خواهد بود که تیم ضعیف‌تر بازی را ببرد. اگر ارزش و اهمیت بازی ناچیز باشد، در آن صورت مدیری فاسد هم حاضر خواهد بود تا دست به خطر بزند که تیم قدرتمندتر صادقانه و شرافتمندانه برنده شود.
با این حال هر چه ارزش بازی بیشتر شود – و برای المپیک مارسی آن مسابقه بسیار هم با اهمیت بود، چنانچه آنها پیروز می‌شدند، می‌توانستند قهرمانی فرانسه را از آن خود کنند و بر اساس برآوردها چیزی در حدود 30 میلیون فرانک به جیب بزنند – فرد به همان اندازه کمتر حاضر خواهد شد تا نتیجه را به شانس و اتفاق بسپارد. از همین‌رو دست‌اندرکاران فاسد در بازی‌های مهم دست به تبانی می‌زنند حتی برابر تیمی به مراتب ضعیف‌تر. دست‌اندرکاران در دنیای بسیار نامطمئن و ناامن رقابت‌های فوتبال به دنبال امنیت هستند.
پرسش بعدی که هر تبانی‌کننده باید به آن پاسخ بدهد آن است که آیا او می‌تواند دست به تبانی بزند یا خیر و آیا از عهده این کار بر می‌آید؟ تیمی ضعیف می‌تواند برابر تیمی قدرتمند شکست خورده و کنار برود یا سقوط کند، اما هزینه‌هایی تبانی در بازی آنچنان زیاد و سنگین است که براحتی انجامش صرف نمی‌کند. برای مثال بسیاری می‌خواهند تا شاید در بازی برابر منچستریونایتد تبانی و ساخت و پاخت کنند، اما صرف‌نظر از اینکه بازیکنان حاضر به انجام این کار نیستند، آنها هم قادر به انجام این کار نخواهند بود.
این اندیشه در گفت‌و‌گوهای دمیتری چپل نقشی اساسی را بر عهده داشت. بسیاری از افراد احتمال حاضر در این کار از قرار معلوم حاضرند تا درباره امکان تبانی فکر کنند. نکته مرکزی و محوری گفت‌و‌گوها این پرسش است که آیا چپل می‌تواند و از پس تبانی بر می‌آید؟ در چکیده بعدی او با تیم حریف درباره تبانی مذاکره می‌کند. اما پول کافی را در اختیار ندارد تا این معامله را صورت بدهد و ناچار است زمان بیشتری را طلب کند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی
ارسال نظر
پربیننده