گروه بين الملل: 27دسامبر 2008 بود که به ناگاه جنگنده‌های اسرائیلی بر فراز غزه به پرواز درآمدند و با آتشی سنگین که هیچ تناسبی با منطقه‌ای کوچک نداشت، فلسطینی‌ها را هدف گرفتند. حجم آتش به قدری سنگین بود که در همان ساعات ابتدایی 250 فلسطینی که بیشتر آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند به شهادت رسیدند. اما جرم این شهدا و هزاران نفر دیگری که در طول این جنگ به شهادت رسیدند تنها رأی دادن بود؛ آنچه که غربی‌ها و صهیونیست‌ها نیز ارزش تلقی می‌کنند و همواره آن را یکی از ملزومات دموکراسی دانسته‌اند. اما اشتباه مردم غزه این بود که به حامیان اسرائیل رأی نداده بودند. آنها آرای خود را به نفع مقاومت به صندوق‌ها ریخته بودند تا گروهی در انتخابات فلسطین پیروز شود که حاضر نیست رژیم صهیونیستی را به رسمیت بشناسد و مقاومت را تنها راه آزادی فلسطین و قدس شریف می‌داند. مردم غزه بمباران می‌شدند چون به حماس رأی داده بودند و حماس را به عنوان دولت منتخب خود برگزیده بودند. بمباران‌های مکرر غزه در سکوت محض دول غربی و عربی، بیشتر و بیشتر می‌شد. اما صهیونیست‌ها به بمباران‌های هوایی هم بسنده نکردند و پس از یک هفته و در شرایطی که غزه به ویرانه‌ای بدل شده بود، به صورت زمینی هم به این منطقه حمله کردند هرچند که با مقاومت حماسی دولت منتخب فلسطین و دیگر گروه‌های جهادی مواجه شدند. پس از این حملات زمینی، تعداد قربانیان غزه بویژه کودکان و زنانی که زیر آوارهای به جای مانده از حملات هوایی ارتش اسرائیل گرفتار شده بودند، افزایش یافت و حتی برخی از خانواده‌های فلسطینی به طور گروهی قربانی این حملات شدند و نیروهای ارتش اسرائیل در حملات و پیشروی‌های خود، اکثریت افراد این خانواده‌ها را از جمله کودکان و سالمندان به شهادت رساندند. اندکی نگذشت که اسرائیل حملات دریایی را هم آغاز کرد تا تعداد شهدا هر لحظه بیشتر و بیشتر شود. در مجموع نبرد 22 روزه غزه یکهزار و500 شهید و بیش از 5هزار زخمی برجای گذاشت که بیشتر آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند؛ جراحت‌هایی که به واسطه استفاده از سلاح‌های شیمیایی و فسفری به نسل‌های مختلف فلسطینیان به ارث خواهد رسید.
طی این جنگ ویرانگر، اسرائیل 14 هزار منزل مسکونی و تاسیسات از جمله مدارس و اماکن مذهبی را ویران کرد و با توجه به تداوم محاصره نوار غزه و ممانعت از ورود مواد خام و مواد لازم برای بازسازی، خانواده‌های فلسطینی که منازل خود را در این جنگ از دست دادند، مجبور شدند در چادر اقامت کنند. هرچند که 18 ژانویه 2009جنگ 22 روزه پایان یافت اما عملا اوضاع مردم تفاوت چندانی نکرده است. مردم غزه در حال حاضر محاصره‌ای طاقت‌فرسا را تجربه می‌کنند که سبب شده از برآوردن نیازهای اولیه خود هم عاجز باشند. به راستی با خاک یکسان کردن باریکه‌ای تا آن حد کوچک به آن همه جنگنده F14 و میگ و سوخو نیاز داشت؟ آیا به خاک و خون کشیدن این همه زن و کودک که پیکرشان به واسطه ماه‌ها محاصره رژیم‌های مصر و اسرائیل، نحیف‌تر از هر زمان دیگری به نظر می‌رسید به آن همه بمب‌های فسفری و ابربمب‌های آمریکایی نیازمند بود؟ بعدها کمیته حقیقت یاب سازمان ملل هم گزارشی تدوین کرد که به گزارش گلدستون موسوم شد و بر جنایات جنگی اسرائیل در 22 روز کشتار مردم غزه صحه گذاشت. هرچند که این گزارش در حال حاضر در پستوهای شورای امنیت خاک می‌خورد و کوچک‌ترین دردی ازمردم غزه دوا نکرده است.
جالب آنکه در شرایطی که حتی مردم انگلیس و آمریکا هم در حمایت از مردم غزه تظاهرات کردند و خواستار برخورد با صهیونیست‌ها شدند، عده‌ای که مدعی حقوق بشر هم هستند در جمهوری اسلامی شعار «نه غزه، نه لبنان» سردادند. به راستی این شعار با کدامین قانون اسلامی و انسانی همخوان است؟ تقديم به مناديان شعار «نه غزه، نه لبنان»
كودكان شهيد
گروه بين الملل: 27دسامبر 2008 بود که به ناگاه جنگنده‌های اسرائیلی بر فراز غزه به پرواز درآمدند و با آتشی سنگین که هیچ تناسبی با منطقه‌ای کوچک نداشت، فلسطینی‌ها را هدف گرفتند. حجم آتش به قدری سنگین بود که در همان ساعات ابتدایی 250 فلسطینی که بیشتر آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند به شهادت رسیدند. اما جرم این شهدا و هزاران نفر دیگری که در طول این جنگ به شهادت رسیدند تنها رأی دادن بود؛ آنچه که غربی‌ها و صهیونیست‌ها نیز ارزش تلقی می‌کنند و همواره آن را یکی از ملزومات دموکراسی دانسته‌اند. اما اشتباه مردم غزه این بود که به حامیان اسرائیل رأی نداده بودند. آنها آرای خود را به نفع مقاومت به صندوق‌ها ریخته بودند تا گروهی در انتخابات فلسطین پیروز شود که حاضر نیست رژیم صهیونیستی را به رسمیت بشناسد و مقاومت را تنها راه آزادی فلسطین و قدس شریف می‌داند. مردم غزه بمباران می‌شدند چون به حماس رأی داده بودند و حماس را به عنوان دولت منتخب خود برگزیده بودند. بمباران‌های مکرر غزه در سکوت محض دول غربی و عربی، بیشتر و بیشتر می‌شد. اما صهیونیست‌ها به بمباران‌های هوایی هم بسنده نکردند و پس از یک هفته و در شرایطی که غزه به ویرانه‌ای بدل شده بود، به صورت زمینی هم به این منطقه حمله کردند هرچند که با مقاومت حماسی دولت منتخب فلسطین و دیگر گروه‌های جهادی مواجه شدند. پس از این حملات زمینی، تعداد قربانیان غزه بویژه کودکان و زنانی که زیر آوارهای به جای مانده از حملات هوایی ارتش اسرائیل گرفتار شده بودند، افزایش یافت و حتی برخی از خانواده‌های فلسطینی به طور گروهی قربانی این حملات شدند و نیروهای ارتش اسرائیل در حملات و پیشروی‌های خود، اکثریت افراد این خانواده‌ها را از جمله کودکان و سالمندان به شهادت رساندند. اندکی نگذشت که اسرائیل حملات دریایی را هم آغاز کرد تا تعداد شهدا هر لحظه بیشتر و بیشتر شود. در مجموع نبرد 22 روزه غزه یکهزار و500 شهید و بیش از 5هزار زخمی برجای گذاشت که بیشتر آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند؛ جراحت‌هایی که به واسطه استفاده از سلاح‌های شیمیایی و فسفری به نسل‌های مختلف فلسطینیان به ارث خواهد رسید.
طی این جنگ ویرانگر، اسرائیل 14 هزار منزل مسکونی و تاسیسات از جمله مدارس و اماکن مذهبی را ویران کرد و با توجه به تداوم محاصره نوار غزه و ممانعت از ورود مواد خام و مواد لازم برای بازسازی، خانواده‌های فلسطینی که منازل خود را در این جنگ از دست دادند، مجبور شدند در چادر اقامت کنند. هرچند که 18 ژانویه 2009جنگ 22 روزه پایان یافت اما عملا اوضاع مردم تفاوت چندانی نکرده است. مردم غزه در حال حاضر محاصره‌ای طاقت‌فرسا را تجربه می‌کنند که سبب شده از برآوردن نیازهای اولیه خود هم عاجز باشند. به راستی با خاک یکسان کردن باریکه‌ای تا آن حد کوچک به آن همه جنگنده F14 و میگ و سوخو نیاز داشت؟ آیا به خاک و خون کشیدن این همه زن و کودک که پیکرشان به واسطه ماه‌ها محاصره رژیم‌های مصر و اسرائیل، نحیف‌تر از هر زمان دیگری به نظر می‌رسید به آن همه بمب‌های فسفری و ابربمب‌های آمریکایی نیازمند بود؟ بعدها کمیته حقیقت یاب سازمان ملل هم گزارشی تدوین کرد که به گزارش گلدستون موسوم شد و بر جنایات جنگی اسرائیل در 22 روز کشتار مردم غزه صحه گذاشت. هرچند که این گزارش در حال حاضر در پستوهای شورای امنیت خاک می‌خورد و کوچک‌ترین دردی ازمردم غزه دوا نکرده است.
جالب آنکه در شرایطی که حتی مردم انگلیس و آمریکا هم در حمایت از مردم غزه تظاهرات کردند و خواستار برخورد با صهیونیست‌ها شدند، عده‌ای که مدعی حقوق بشر هم هستند در جمهوری اسلامی شعار «نه غزه، نه لبنان» سردادند. به راستی این شعار با کدامین قانون اسلامی و انسانی همخوان است؟ ارسال نظر
پربیننده