هشتمین دوره از جشنواره فیلم فجر که از لحاظ نمایش فیلم‌های خارجی ماندگار در بخش‌های جنبی حرف چندانی برای گفتن نداشت، با فیلم‌های ایرانی خوبی روبه‌رو شد که در کارنامه فیلمسازی کارگردانان‌شان به‌عنوان نقاط عطفی به‌شمار می‌آید. «هامون» (داریوش مهرجویی)، «دندان مار» (مسعود کیمیایی)، «مادر» (مرحوم علی حاتمی)، «ای ایران» (ناصر تقوایی)، «کلوزآپ» (عباس کیارستمی) و «مهاجر» (ابراهیم حاتمی‌کیا) از جمله این آثار بودند که در کنار «جست‌وجوگر» (محمد متوسلانی) و «عبور از غبار» (پوران درخشنده) و نیز نخستین حضور تهمینه میلانی با فیلم «بچه‌های طلاق» و احمدرضا درویش با فیلم «آخرین پرواز» یکی از بهترین دوره‌های جشنواره را در طول این سال‌ها رقم زدند. توجه داوران به فیلم ماندگار «هامون» نشان از تعدیل دیدگاه یکسویه دوره‌های قبل داشت و افقی روشن را برای سینمای ایران ترسیم کرد. خسرو شکیبایی با بازی در نقش حمید هامون به‌عنوان یکی از بهترین بازیگران سینمای ایران قد علم کرد و داریوش مهرجویی برای کارگردانی و فیلمنامه هامون موفق به کسب سیمرغ بلورین شد. عنوان بهترین فیلم از آن «مهاجر» شد و «کلوزآپ» و «هامون» به طور مشترک جایزه ویژه هیات داوران را کسب کردند. از نکات برجسته این دوره جدا کردن فیلم‌های اول و دوم کارگردانان در یک بخش رقابتی جدا بود که تا به امروز به طور جسته و گریخته این روند ادامه داشته است.
روند رو به رشد و ایجاد افق‌های تازه
در دوره نهم جشنواره برای نخستینبار بخش رقابتی بین‌الملل با عنوان مسابقه بین‌المللی فیلم‌های اول و دوم راه‌اندازی شد که از میان داوران آن تنها داریوش مهرجویی به‌عنوان یک ایرانی حضور داشت. این تمهید مسؤولان سبب شد که جشنواره فیلم فجر در بین جهانیان آرام‌آرام شناخته شود و عنوان بین‌المللی بودن آن شکلی رسمی به خود بگیرد. واروژ کریم‌مسیحی با فیلم معمایی- تاریخی «پرده آخر» اعتبار خاصی به بخش مسابقه سینمای ایران بخشید و در 13 رشته کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین شد که در 8 مورد از آن موفق عمل کرد. رسول ملاقلی‌پور هم با ساخت فیلم «مجنون» فیلمسازی در عرصه دفاع مقدس را رها کرد و به دل جامعه آمد و نظرات انتقادی و اجتماعی خود را بیان کرد، ضمن اینکه برای نخستینبار فیلم «عروس» (بهروز افخمی) بحث عشق میان یک دختر و پسر را به نمایش گذاشت و 2 ستاره (نیکی کریمی و ابوالفضل پورعرب) را به سینمای ایران معرفی کرد. استقبال داوران از فیلم افخمی نشان می‌داد که در آستانه دهه 70 دیگر می‌توان آهسته‌آهسته تابوها را شکست و فیلم‌هایی ساخت که هم کیفیت قابل ملاحظه‌ای دارند و هم اینکه در جذب مخاطب موفق هستند، ضمن اینکه فیلم مرحوم شهریار پارسی‌پور،« نقش عشق» که در ادامه موج فیلم‌های عرفانی ساخته شده بود مورد توجه هیات داوران قرار گرفت. یدالله صمدی با فیلم «آپارتمان شماره 13» یکی از بهترین فیلم‌های کمدی پس از انقلاب را در این دوره از جشنواره عرضه می‌کند و سیمرغ بلورین بهترین فیلم را کسب کرد. «2 فیلم با یک بلیت» (داریوش فرهنگ) هم دیپلم افتخار بهترین فیلم را از آن خود کرد. یکی از پدیده‌های این جشنواره «سایه خیال» (حسین دلیر) بود که توانست نظرات مثبت نویسندگان سینمایی را جلب کند و در بخش مسابقه بهترین فیلم‌های اول و دوم برنده سیمرغ بلورین شد. هنوز خیلی‌ها منتظر دیدن فیلمی دیگر از حسین دلیر هستند؛ راستی کسی خبری از او ندارد؟
منبع: سایت نمای ایران و جهان جشنواره هشتم و نهم؛ رقابت بهترین‌ها
در هشتمين دوره جشنواره فجر،
داریوش مهرجویی برای کارگردانی و فیلمنامه هامون موفق به کسب سیمرغ بلورین شد. عنوان بهترین فیلم از آن «مهاجر» شد و «کلوزآپ» و «هامون» به طور مشترک جایزه
ویژه هیات داوران را کسب کردند
هشتمین دوره از جشنواره فیلم فجر که از لحاظ نمایش فیلم‌های خارجی ماندگار در بخش‌های جنبی حرف چندانی برای گفتن نداشت، با فیلم‌های ایرانی خوبی روبه‌رو شد که در کارنامه فیلمسازی کارگردانان‌شان به‌عنوان نقاط عطفی به‌شمار می‌آید. «هامون» (داریوش مهرجویی)، «دندان مار» (مسعود کیمیایی)، «مادر» (مرحوم علی حاتمی)، «ای ایران» (ناصر تقوایی)، «کلوزآپ» (عباس کیارستمی) و «مهاجر» (ابراهیم حاتمی‌کیا) از جمله این آثار بودند که در کنار «جست‌وجوگر» (محمد متوسلانی) و «عبور از غبار» (پوران درخشنده) و نیز نخستین حضور تهمینه میلانی با فیلم «بچه‌های طلاق» و احمدرضا درویش با فیلم «آخرین پرواز» یکی از بهترین دوره‌های جشنواره را در طول این سال‌ها رقم زدند. توجه داوران به فیلم ماندگار «هامون» نشان از تعدیل دیدگاه یکسویه دوره‌های قبل داشت و افقی روشن را برای سینمای ایران ترسیم کرد. خسرو شکیبایی با بازی در نقش حمید هامون به‌عنوان یکی از بهترین بازیگران سینمای ایران قد علم کرد و داریوش مهرجویی برای کارگردانی و فیلمنامه هامون موفق به کسب سیمرغ بلورین شد. عنوان بهترین فیلم از آن «مهاجر» شد و «کلوزآپ» و «هامون» به طور مشترک جایزه ویژه هیات داوران را کسب کردند. از نکات برجسته این دوره جدا کردن فیلم‌های اول و دوم کارگردانان در یک بخش رقابتی جدا بود که تا به امروز به طور جسته و گریخته این روند ادامه داشته است.
روند رو به رشد و ایجاد افق‌های تازه
در دوره نهم جشنواره برای نخستینبار بخش رقابتی بین‌الملل با عنوان مسابقه بین‌المللی فیلم‌های اول و دوم راه‌اندازی شد که از میان داوران آن تنها داریوش مهرجویی به‌عنوان یک ایرانی حضور داشت. این تمهید مسؤولان سبب شد که جشنواره فیلم فجر در بین جهانیان آرام‌آرام شناخته شود و عنوان بین‌المللی بودن آن شکلی رسمی به خود بگیرد. واروژ کریم‌مسیحی با فیلم معمایی- تاریخی «پرده آخر» اعتبار خاصی به بخش مسابقه سینمای ایران بخشید و در 13 رشته کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین شد که در 8 مورد از آن موفق عمل کرد. رسول ملاقلی‌پور هم با ساخت فیلم «مجنون» فیلمسازی در عرصه دفاع مقدس را رها کرد و به دل جامعه آمد و نظرات انتقادی و اجتماعی خود را بیان کرد، ضمن اینکه برای نخستینبار فیلم «عروس» (بهروز افخمی) بحث عشق میان یک دختر و پسر را به نمایش گذاشت و 2 ستاره (نیکی کریمی و ابوالفضل پورعرب) را به سینمای ایران معرفی کرد. استقبال داوران از فیلم افخمی نشان می‌داد که در آستانه دهه 70 دیگر می‌توان آهسته‌آهسته تابوها را شکست و فیلم‌هایی ساخت که هم کیفیت قابل ملاحظه‌ای دارند و هم اینکه در جذب مخاطب موفق هستند، ضمن اینکه فیلم مرحوم شهریار پارسی‌پور،« نقش عشق» که در ادامه موج فیلم‌های عرفانی ساخته شده بود مورد توجه هیات داوران قرار گرفت. یدالله صمدی با فیلم «آپارتمان شماره 13» یکی از بهترین فیلم‌های کمدی پس از انقلاب را در این دوره از جشنواره عرضه می‌کند و سیمرغ بلورین بهترین فیلم را کسب کرد. «2 فیلم با یک بلیت» (داریوش فرهنگ) هم دیپلم افتخار بهترین فیلم را از آن خود کرد. یکی از پدیده‌های این جشنواره «سایه خیال» (حسین دلیر) بود که توانست نظرات مثبت نویسندگان سینمایی را جلب کند و در بخش مسابقه بهترین فیلم‌های اول و دوم برنده سیمرغ بلورین شد. هنوز خیلی‌ها منتظر دیدن فیلمی دیگر از حسین دلیر هستند؛ راستی کسی خبری از او ندارد؟
منبع: سایت نمای ایران و جهان ارسال نظر
پربیننده