رضا صابر
در اینکه از ملزومات فتنه، فضای غبار‌آلود است شکی نیست؛ فضایی که در آن تشخیص حق و باطل دشوار می‌نماید. نمی‌توان در این گفتار هم تردید داشت که «سخنان دوپهلوی خواص هیچ کمکی به رفع فتنه نمی‌کند»؛ چه؛ سخن دوپهلو خود بر غبار‌آلودگی فضای جامعه افزون نکند کم نمی‌کند. اما خواص چرا به اظهار سخن دوپهلو متمایل می‌شوند؛ چند دسته می‌توان برشمرد:
1- دسته‌ای از خواص، سخنان دوپهلو می‌گویند، چرا که خود در پس پرده در اندیشه کمک به فتنه‌گران هستند و بیم آن دارند که سخن شفاف آنها با دفع مردم مواجه شود لذا اینگونه ابرازات و اظهاراتشان (به صورت دوپهلو و غیرشفاف) با نیت کمک به غبار‌آلودگی فضا صورت می‌گیرد. به عنوان مثال تلاش عده‌ای برای تحریف پیام 9 دی ملت ایران ازاین دست است (شرکای نامرئی فتنه).
2- دسته‌ای دیگر، با این تلقی که اگر سکوت کنند از طرف مردم و جریان ضدفتنه محکوم می‌شوند و اگر صریح حقیقت را بگویند، از طرف فتنه‌گران مورد تاخت قرار می‌گیرند به سخن گفتن دوپهلو رو می‌آورند و راه عافیت می‌گزینند. در این دسته، عده‌ای هم هستند که خود را «ذخیره استراتژیک» نظام می‌دانند مثلاً برای ریاست‌جمهوری یا هر سمت دیگر؛ بنابراین فکر می‌کنند که باید در وسط عرصه‌ای که از آن به «جدال سیاسی» تعبیر می‌کنند، نیفتند، پس از شفافیت می‌گریزند (عافیت‌طلبان).
3- دسته دیگری از گروه دوم هستند که به‌خاطر اعتماد به نفس فوق‌العاده، می‌توان آنها را ذیل یک طبقه خاص گنجاند و آن سیاسیونی هستند که نه‌تنها نمی‌خواهند هیچ هزینه‌ای بدهند و شفاف نیستند، بلکه به‌خاطر صحبت‌های دوپهلوی خود منت هم بر سر نظام و مردم می‌گذارند. در واقع سخن می‌گویند که منت بگذارند! در این دسته دیده می‌شوند کسانی که فقط از آنچه خوب است سخن می‌گویند و درباره آنچه بد است حرفی به میان نمی‌آورند مثلا می‌گویند ولایت‌فقیه ستون خیمه انقلاب است اما نمی‌گویند چه کسانی کمر به شکستن این ستون بسته‌اند یا پیروی از قانون خوب است اما قانون‌شکنان را معرفی نمی‌کنند (عافیت‌طلبان سودجو).
4- و دسته آخر، کسانی که خود در برزخند و شناخت صحنه برای‌شان دشوار است و سکوت و در نهایت سخنان دوپهلوی آنها آینه‌ای است از تشویش ذهنی‌شان در شناخت حق و باطل و تشخیص اولویت‌ها. عاقبت ، سخنان دوپهلوی آنها هم به غبار‌آلودگی فضا کمک می‌کند و شاید بزرگ‌ترین مصداق «خواص بی‌بصیرت» همین دسته آخر باشند که نیتشان بد نیست اما شناختشان ناقص است.
***
آنچه در فرمایشات رهبر انقلاب درباره بصیرت و لزوم شناخت صحیح عرصه رویدادهای سیاسی به میان آمد، یک «کلیدواژه» و یک «نشانه»است؛ نشانه‌ای که باید به دنبال آن بود و خواص درهر درجه‌ای که باشند نباید از پیگیری و تتبع حول آن احساس استغنا کنند.
«بصیرت» ذاتی است یا اکتسابی؟ راه‌های کسب بصیرت چیست؟ تکالیف ما در کسب این گوهر ارزشمند کدامند؟
بصیرت اگر به «شناخت عمیق حق و باطل» تعبیر شود، شاید با واژه قرآنی «فرقان» قرابت مأنوسی داشته باشد وكتاب آسماني راه دستیابی به «فرقان» را «تقوی» معرفی کرده است. «تقوی»، یک کلمه با اضلاع گوناگون است که نبود هر کدام از اضلاع، شاکله آن را از ریخت می‌اندازد. تقوای سیاسی، تقوی در رفتار فردی، تقوای اجتماعی، عمل به تکلیف، بیان حق آنگاه که واضح شود و معرفی باطل و ... همه از لوازم تقواست، لذا تقوی را نباید تنها در یک دایره محدود رفتار و سلوک شخصی خلاصه کرد؛ که اگر تقوي با همه ابعاد آن به ظهور برسد، قطعا محصول «بصیرت» را به دنبال خواهد داشت. دلایل نطق‌های دو پهلو
رضا صابر
در اینکه از ملزومات فتنه، فضای غبار‌آلود است شکی نیست؛ فضایی که در آن تشخیص حق و باطل دشوار می‌نماید. نمی‌توان در این گفتار هم تردید داشت که «سخنان دوپهلوی خواص هیچ کمکی به رفع فتنه نمی‌کند»؛ چه؛ سخن دوپهلو خود بر غبار‌آلودگی فضای جامعه افزون نکند کم نمی‌کند. اما خواص چرا به اظهار سخن دوپهلو متمایل می‌شوند؛ چند دسته می‌توان برشمرد:
1- دسته‌ای از خواص، سخنان دوپهلو می‌گویند، چرا که خود در پس پرده در اندیشه کمک به فتنه‌گران هستند و بیم آن دارند که سخن شفاف آنها با دفع مردم مواجه شود لذا اینگونه ابرازات و اظهاراتشان (به صورت دوپهلو و غیرشفاف) با نیت کمک به غبار‌آلودگی فضا صورت می‌گیرد. به عنوان مثال تلاش عده‌ای برای تحریف پیام 9 دی ملت ایران ازاین دست است (شرکای نامرئی فتنه).
2- دسته‌ای دیگر، با این تلقی که اگر سکوت کنند از طرف مردم و جریان ضدفتنه محکوم می‌شوند و اگر صریح حقیقت را بگویند، از طرف فتنه‌گران مورد تاخت قرار می‌گیرند به سخن گفتن دوپهلو رو می‌آورند و راه عافیت می‌گزینند. در این دسته، عده‌ای هم هستند که خود را «ذخیره استراتژیک» نظام می‌دانند مثلاً برای ریاست‌جمهوری یا هر سمت دیگر؛ بنابراین فکر می‌کنند که باید در وسط عرصه‌ای که از آن به «جدال سیاسی» تعبیر می‌کنند، نیفتند، پس از شفافیت می‌گریزند (عافیت‌طلبان).
3- دسته دیگری از گروه دوم هستند که به‌خاطر اعتماد به نفس فوق‌العاده، می‌توان آنها را ذیل یک طبقه خاص گنجاند و آن سیاسیونی هستند که نه‌تنها نمی‌خواهند هیچ هزینه‌ای بدهند و شفاف نیستند، بلکه به‌خاطر صحبت‌های دوپهلوی خود منت هم بر سر نظام و مردم می‌گذارند. در واقع سخن می‌گویند که منت بگذارند! در این دسته دیده می‌شوند کسانی که فقط از آنچه خوب است سخن می‌گویند و درباره آنچه بد است حرفی به میان نمی‌آورند مثلا می‌گویند ولایت‌فقیه ستون خیمه انقلاب است اما نمی‌گویند چه کسانی کمر به شکستن این ستون بسته‌اند یا پیروی از قانون خوب است اما قانون‌شکنان را معرفی نمی‌کنند (عافیت‌طلبان سودجو).
4- و دسته آخر، کسانی که خود در برزخند و شناخت صحنه برای‌شان دشوار است و سکوت و در نهایت سخنان دوپهلوی آنها آینه‌ای است از تشویش ذهنی‌شان در شناخت حق و باطل و تشخیص اولویت‌ها. عاقبت ، سخنان دوپهلوی آنها هم به غبار‌آلودگی فضا کمک می‌کند و شاید بزرگ‌ترین مصداق «خواص بی‌بصیرت» همین دسته آخر باشند که نیتشان بد نیست اما شناختشان ناقص است.
***
آنچه در فرمایشات رهبر انقلاب درباره بصیرت و لزوم شناخت صحیح عرصه رویدادهای سیاسی به میان آمد، یک «کلیدواژه» و یک «نشانه»است؛ نشانه‌ای که باید به دنبال آن بود و خواص درهر درجه‌ای که باشند نباید از پیگیری و تتبع حول آن احساس استغنا کنند.
«بصیرت» ذاتی است یا اکتسابی؟ راه‌های کسب بصیرت چیست؟ تکالیف ما در کسب این گوهر ارزشمند کدامند؟
بصیرت اگر به «شناخت عمیق حق و باطل» تعبیر شود، شاید با واژه قرآنی «فرقان» قرابت مأنوسی داشته باشد وكتاب آسماني راه دستیابی به «فرقان» را «تقوی» معرفی کرده است. «تقوی»، یک کلمه با اضلاع گوناگون است که نبود هر کدام از اضلاع، شاکله آن را از ریخت می‌اندازد. تقوای سیاسی، تقوی در رفتار فردی، تقوای اجتماعی، عمل به تکلیف، بیان حق آنگاه که واضح شود و معرفی باطل و ... همه از لوازم تقواست، لذا تقوی را نباید تنها در یک دایره محدود رفتار و سلوک شخصی خلاصه کرد؛ که اگر تقوي با همه ابعاد آن به ظهور برسد، قطعا محصول «بصیرت» را به دنبال خواهد داشت. ارسال نظر
پربیننده