در دهمین دوره از جشنواره فیلم فجر در کنار بخش بین‌الملل که بار دیگر غیررقابتی برگزار شد و از مهم‌ترین بخش‌های آن می‌توان به بزرگداشت اینگمار برگمان و آکی‌را کوروساوا اشاره کرد، رقابت در بخش سینمای ایران بسیار داغ بود. استاد بهرام بیضایی با فیلم «مسافران» توانست نظر مثبت منتقدان، تماشاگران و هیات داوران را به خود جلب کند. رخشان بنی‌اعتماد پس از 3 سال با فیلم «نرگس» در جشنواره دهم حضور پیدا کرد و با رویکردی نو به مضمونی مشابه با سینمای خیابانی و اعتراض‌آمیز پیش از انقلاب همگان را به این باور رساند که می‌تواند یکی از بهترین‌های سینمای ایران باشد. کسب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی تاکیدی بر این گواه بود. مرحوم علی حاتمی نیز با فیلم «دلشدگان» نشان داد که براستی شاعر سینمای ایران است. مهدی صباغ‌زاده بهترین فیلم کارنامه فیلمسازی‌اش را تا به امروز در جشنواره دهم فجر ارائه کرد؛ «خانه خلوت». این فیلم گیرا و دوست‌داشتنی حاوی یکی از بهترین بازی‌های کارنامه استاد عزت‌الله انتظامی است که برایش سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را به همراه داشت. یکی از پدیده‌های جشنواره این سال مجید مجیدی بود که پس از 10 سال بازیگری در آثار نه‌چندان مطرح دهه 60، با ساخت فیلم «بدوک» راه خود را به‌عنوان یک کارگردان مطرح در سینما باز کرد. علیرضا داوودنژاد نیز با فیلم «نیاز» یکی از بهترین آثار کارنامه فیلمسازی خود را رقم زد و سیمرغ بلورین بهترین فیلم را از آن خود کرد. از دیگر فیلم‌های خوب این دوره می‌توان به «هور در آتش» (عزیز‌الله حمیدنژاد) اشاره کرد. از نکات قابل توجه و جالب این سال از جشنواره فیلم فجر نمایش 2 فیلم اسکاری آن سال‌ها، «با گرگ‌ها می‌رقصد» (کوین کاستنر) و «رانندگی برای خانم دیزی» (بروس برسفورد) بود که فیلم کاستنر اجازه نمایش عمومی را هم یافت و رکورد فروش را در تهران شکست.
آغاز سایه‌گستری فیلم‌های حادثه‌ای
دوره یازدهم جشنواره هم در بخش فیلم‌های خارجی بسیار ضعیف عمل کرد و جز نمایش چند فیلم از کارگردانان مطرح سینمای جهان در قسمت جشنواره جشنواره‌ها حرفی برای گفتن نداشت. در بخش سینمای ایران یکه‌تاز فیلم‌های اکشن که درصد قابل ملاحظه‌ای از فیلم‌ها را تشکیل می‌دادند، فیلم «افعی» (محمدرضا اعلامی) بود که کپی نعل به نعلی از سری فیلم‌های رمبو بود و سر و صدا و انتقادات فراوانی را برانگیخت، اما در میان فیلم‌های قابل ملاحظه آن سال، می‌توان به «سارا» (داریوش مهرجویی)، «ردپای گرگ» (مسعود کیمیایی)، «یک‌بار برای همیشه» (سیروس الوند)، «بانو» (داریوش مهرجویی) و «از کرخه تا راین» (ابراهیم حاتمی‌کیا) اشاره کرد که در آرای منتقدان و نویسندگان سینمایی بهترین رده‌ها را از آن خود کردند. کیومرث پوراحمد که با مجموعه خاطره‌انگیز «قصه‌های مجید» دل خیلی‌ها را به دست آورده بود، 3 اپیزود جدید از آن داستان‌ها را در قالب فیلم «صبح روز بعد» و اپیزودی طولانی از آن را با عنوان «شرم» به جشنواره ارائه کرد و توانست جایزه ویژه هیات داوران را کسب کند. سیمرغ بلورین بهترین فیلم این دوره به «از کرخه تا راین» رسید و به سیروس الوند و داریوش مهرجویی به ترتیب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی و فیلمنامه اهدا شد. از نکات قابل توجه این دوره نادیده گرفته شدن بازی فوق‌العاده فرامرز قریبیان در «ردپای گرگ» از سوی هیات داوران بود. پس از این جشنواره فیلم «بانو» برای 7 سال توقیف شد و پس از این مدت انتظار اجازه اکران پیدا کرد.
منبع: سايت سينماي ايران و جهان دوره دهم و یازدهم: تثبیت و ادامه رشد جشنواره پس از گذشت یک دهه
در دهمین دوره از جشنواره فیلم فجر در کنار بخش بین‌الملل که بار دیگر غیررقابتی برگزار شد و از مهم‌ترین بخش‌های آن می‌توان به بزرگداشت اینگمار برگمان و آکی‌را کوروساوا اشاره کرد، رقابت در بخش سینمای ایران بسیار داغ بود. استاد بهرام بیضایی با فیلم «مسافران» توانست نظر مثبت منتقدان، تماشاگران و هیات داوران را به خود جلب کند. رخشان بنی‌اعتماد پس از 3 سال با فیلم «نرگس» در جشنواره دهم حضور پیدا کرد و با رویکردی نو به مضمونی مشابه با سینمای خیابانی و اعتراض‌آمیز پیش از انقلاب همگان را به این باور رساند که می‌تواند یکی از بهترین‌های سینمای ایران باشد. کسب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی تاکیدی بر این گواه بود. مرحوم علی حاتمی نیز با فیلم «دلشدگان» نشان داد که براستی شاعر سینمای ایران است. مهدی صباغ‌زاده بهترین فیلم کارنامه فیلمسازی‌اش را تا به امروز در جشنواره دهم فجر ارائه کرد؛ «خانه خلوت». این فیلم گیرا و دوست‌داشتنی حاوی یکی از بهترین بازی‌های کارنامه استاد عزت‌الله انتظامی است که برایش سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را به همراه داشت. یکی از پدیده‌های جشنواره این سال مجید مجیدی بود که پس از 10 سال بازیگری در آثار نه‌چندان مطرح دهه 60، با ساخت فیلم «بدوک» راه خود را به‌عنوان یک کارگردان مطرح در سینما باز کرد. علیرضا داوودنژاد نیز با فیلم «نیاز» یکی از بهترین آثار کارنامه فیلمسازی خود را رقم زد و سیمرغ بلورین بهترین فیلم را از آن خود کرد. از دیگر فیلم‌های خوب این دوره می‌توان به «هور در آتش» (عزیز‌الله حمیدنژاد) اشاره کرد. از نکات قابل توجه و جالب این سال از جشنواره فیلم فجر نمایش 2 فیلم اسکاری آن سال‌ها، «با گرگ‌ها می‌رقصد» (کوین کاستنر) و «رانندگی برای خانم دیزی» (بروس برسفورد) بود که فیلم کاستنر اجازه نمایش عمومی را هم یافت و رکورد فروش را در تهران شکست.
آغاز سایه‌گستری فیلم‌های حادثه‌ای
دوره یازدهم جشنواره هم در بخش فیلم‌های خارجی بسیار ضعیف عمل کرد و جز نمایش چند فیلم از کارگردانان مطرح سینمای جهان در قسمت جشنواره جشنواره‌ها حرفی برای گفتن نداشت. در بخش سینمای ایران یکه‌تاز فیلم‌های اکشن که درصد قابل ملاحظه‌ای از فیلم‌ها را تشکیل می‌دادند، فیلم «افعی» (محمدرضا اعلامی) بود که کپی نعل به نعلی از سری فیلم‌های رمبو بود و سر و صدا و انتقادات فراوانی را برانگیخت، اما در میان فیلم‌های قابل ملاحظه آن سال، می‌توان به «سارا» (داریوش مهرجویی)، «ردپای گرگ» (مسعود کیمیایی)، «یک‌بار برای همیشه» (سیروس الوند)، «بانو» (داریوش مهرجویی) و «از کرخه تا راین» (ابراهیم حاتمی‌کیا) اشاره کرد که در آرای منتقدان و نویسندگان سینمایی بهترین رده‌ها را از آن خود کردند. کیومرث پوراحمد که با مجموعه خاطره‌انگیز «قصه‌های مجید» دل خیلی‌ها را به دست آورده بود، 3 اپیزود جدید از آن داستان‌ها را در قالب فیلم «صبح روز بعد» و اپیزودی طولانی از آن را با عنوان «شرم» به جشنواره ارائه کرد و توانست جایزه ویژه هیات داوران را کسب کند. سیمرغ بلورین بهترین فیلم این دوره به «از کرخه تا راین» رسید و به سیروس الوند و داریوش مهرجویی به ترتیب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی و فیلمنامه اهدا شد. از نکات قابل توجه این دوره نادیده گرفته شدن بازی فوق‌العاده فرامرز قریبیان در «ردپای گرگ» از سوی هیات داوران بود. پس از این جشنواره فیلم «بانو» برای 7 سال توقیف شد و پس از این مدت انتظار اجازه اکران پیدا کرد.
منبع: سايت سينماي ايران و جهان ارسال نظر
پربیننده