قبل از هر دوره از جشنواره، رصد کردن نظرات منتقدان و اهالی سینما برای انتخاب فیلم‌های کمتر شناخته شده و احیاناً از دست ندادن تماشای فیلم‌هایی که بعد از اکران تبدیل به پدیده می‌شوند و حسرت به دل کسانی که حضور در نخستین اکران را از دست داده‌اند می‌گذارند، اقدامی راهگشاست. البته با این تبصره که برخی نظرات در چارچوب سلایق ارائه می‌شوند و احتمال خطای چنددرصدی در تطبیق سلیقه فلان منتقد با ذائقه خود را باید مدنظر داشته باشیم. با در نظر گرفتن این تبصره است که همپوشانی نظرات منتقدانی با فضای فکری و سلیقه‌ای متفاوت در تعریف و تمجید از یک اثر، گرایش برای تماشای آن را دوچندان می‌کند. این اتفاق البته کم پیش می‌آید اما امسال و در میان فیلم‌های مختلف حاضر در جشنواره فجر فیلمی مورد توجه و البته تاکید منتقدان برای تماشا قرار گرفته است که نخستین اثر کارگردان محسوب می‌شود؛ «فصل باران‌های موسمی». این نخستین ساخته مجید برزگر چنان مورد توجه منتقدانی که موفق به تماشای آن پیش از جشنواره شدند، قرار گرفته است که هریک جداگانه و در فرصت‌هایی که برای پیشنهاد تماشا به دست آورده‌اند، از آن گفته‌اند و آن را تا مرز تبدیل به پدیده جشنواره پیش برده‌اند. از جمله این منتقدان هوشنگ گلمکانی که معتقد است، تماشای این فیلم را نباید از دست داد و پیرامون آن می‌نویسد: « فیلم «فصل باران‌های موسمی» نخستین ساخته بلند مجید برزگر هم یکی از اولی‌های امیدآفرین جشنواره امسال است و جنبه‌ای دیگر از قابلیت‌های سینماگران جوان و بااستعداد سینمای ایران را نشان می‌دهد. مهم‌ترین تصویرهایی که از سابقه مجید برزگر در یادم مانده، کلیپ‌هایی است که برای چند دوره جشن سینمای ایران ساخته و از آنها چنین استنباط می‌شد که نخستین فیلم بلندش تجربه‌گراتر از این باشد اما بخشی دیگر از کارنامه او تجربه‌هایش در عکاسی و به طور مشخص نمایشگاه عکس‌هایش از پراگ است که« فصل باران‌های موسمی» به این تجربه او نزدیک‌تر است. فیلم او یادآور آثار فیلمسازان مدرن اروپا و آمریکاست. برادران داردن و گاس ون‌سنت را به یاد می‌آورد و حتی آثار دهه 80 کیشلوفسکی و مشخصاً «ده فرمان» را. از حیث مضمون، «فصل باران‌های موسمی» نمایشگر دغدغه‌ها و دنیای قشرهای وسیعی از جوانان شهری معاصر است و از این حیث هم فیلم‌های غربی مشابهی تداعی می‌شود که زندگی سرد و پرتشویش و لرزان جوانان ساکن مجتمع‌های مسکونی بزرگ را (به‌عنوان زیستگاه نمونه‌ای و خالی از احساس جامعه‌های مدرن) تصویر می‌کنند». در خلاصه داستان «فصل باران‌های موسمی» آمده است: «پسر نوجوانی در آستانه جدایی پدر و مادرش زندگی جدیدی را تجربه می‌کند. این زندگی ساده که در تنهایی و پرسه‌های طولانی می‌گذرد، او را ناگزیر به انتخاب‌های جدید می‌کند». این خلاصه داستان براحتی بیانگر فضای ساده فیلم است؛ فضایی که با هنرمندی عوامل فنی به خلق اثری سینمایی انجامیده است. مجید برزگر فارغ‌التحصیل کارشناسی کارگردانی سینما و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی از دانشگاه هنر است که علاوه بر ساخت آثار کوتاه، سال‌ها به‌عنوان کارگردان اجرایی در بسیاری از جشنواره‌های سینمایی حضور داشته است. «کابوس وحشتناک من»، «فیلم کوتاه درباره انتظار»، «یک شاعرانه کوچک»، «کوچه‌های باد»، «تصنیف قدیمی و غمناک عصر بارانی آسمار» و «راه رفتن در مه» از جمله فیلم‌های کوتاه او است. این فیلم را از دست ندهید
استقبال از «فصل باران‌های موسمی»
قبل از هر دوره از جشنواره، رصد کردن نظرات منتقدان و اهالی سینما برای انتخاب فیلم‌های کمتر شناخته شده و احیاناً از دست ندادن تماشای فیلم‌هایی که بعد از اکران تبدیل به پدیده می‌شوند و حسرت به دل کسانی که حضور در نخستین اکران را از دست داده‌اند می‌گذارند، اقدامی راهگشاست. البته با این تبصره که برخی نظرات در چارچوب سلایق ارائه می‌شوند و احتمال خطای چنددرصدی در تطبیق سلیقه فلان منتقد با ذائقه خود را باید مدنظر داشته باشیم. با در نظر گرفتن این تبصره است که همپوشانی نظرات منتقدانی با فضای فکری و سلیقه‌ای متفاوت در تعریف و تمجید از یک اثر، گرایش برای تماشای آن را دوچندان می‌کند. این اتفاق البته کم پیش می‌آید اما امسال و در میان فیلم‌های مختلف حاضر در جشنواره فجر فیلمی مورد توجه و البته تاکید منتقدان برای تماشا قرار گرفته است که نخستین اثر کارگردان محسوب می‌شود؛ «فصل باران‌های موسمی». این نخستین ساخته مجید برزگر چنان مورد توجه منتقدانی که موفق به تماشای آن پیش از جشنواره شدند، قرار گرفته است که هریک جداگانه و در فرصت‌هایی که برای پیشنهاد تماشا به دست آورده‌اند، از آن گفته‌اند و آن را تا مرز تبدیل به پدیده جشنواره پیش برده‌اند. از جمله این منتقدان هوشنگ گلمکانی که معتقد است، تماشای این فیلم را نباید از دست داد و پیرامون آن می‌نویسد: « فیلم «فصل باران‌های موسمی» نخستین ساخته بلند مجید برزگر هم یکی از اولی‌های امیدآفرین جشنواره امسال است و جنبه‌ای دیگر از قابلیت‌های سینماگران جوان و بااستعداد سینمای ایران را نشان می‌دهد. مهم‌ترین تصویرهایی که از سابقه مجید برزگر در یادم مانده، کلیپ‌هایی است که برای چند دوره جشن سینمای ایران ساخته و از آنها چنین استنباط می‌شد که نخستین فیلم بلندش تجربه‌گراتر از این باشد اما بخشی دیگر از کارنامه او تجربه‌هایش در عکاسی و به طور مشخص نمایشگاه عکس‌هایش از پراگ است که« فصل باران‌های موسمی» به این تجربه او نزدیک‌تر است. فیلم او یادآور آثار فیلمسازان مدرن اروپا و آمریکاست. برادران داردن و گاس ون‌سنت را به یاد می‌آورد و حتی آثار دهه 80 کیشلوفسکی و مشخصاً «ده فرمان» را. از حیث مضمون، «فصل باران‌های موسمی» نمایشگر دغدغه‌ها و دنیای قشرهای وسیعی از جوانان شهری معاصر است و از این حیث هم فیلم‌های غربی مشابهی تداعی می‌شود که زندگی سرد و پرتشویش و لرزان جوانان ساکن مجتمع‌های مسکونی بزرگ را (به‌عنوان زیستگاه نمونه‌ای و خالی از احساس جامعه‌های مدرن) تصویر می‌کنند». در خلاصه داستان «فصل باران‌های موسمی» آمده است: «پسر نوجوانی در آستانه جدایی پدر و مادرش زندگی جدیدی را تجربه می‌کند. این زندگی ساده که در تنهایی و پرسه‌های طولانی می‌گذرد، او را ناگزیر به انتخاب‌های جدید می‌کند». این خلاصه داستان براحتی بیانگر فضای ساده فیلم است؛ فضایی که با هنرمندی عوامل فنی به خلق اثری سینمایی انجامیده است. مجید برزگر فارغ‌التحصیل کارشناسی کارگردانی سینما و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی از دانشگاه هنر است که علاوه بر ساخت آثار کوتاه، سال‌ها به‌عنوان کارگردان اجرایی در بسیاری از جشنواره‌های سینمایی حضور داشته است. «کابوس وحشتناک من»، «فیلم کوتاه درباره انتظار»، «یک شاعرانه کوچک»، «کوچه‌های باد»، «تصنیف قدیمی و غمناک عصر بارانی آسمار» و «راه رفتن در مه» از جمله فیلم‌های کوتاه او است. ارسال نظر
پربیننده