سی هاوکینز: فرض کنید چنین سناریویی داریم؛ یک فوتبالیست به هنرپیشگی روی‌آورده، وینی جونز، ایده‌ای دارد درباره فیلمی مبتنی بر روزهای بازی‌اش و با رویکردی به سوی کارگردانی که او احساس می‌کند راست این کار است: وودی آلن! خب، وودی هم به کار با وینی اشتیاق نشان می‌دهد و چندتایی هنرپیشه بیرون مانده با لهجه لندنی را به خدمت می‌گیرد تا نقش هواداران ویمبلدون را بازی کنند حتی اگر نیمی از آنها در اصل دلبسته کریستال پالاس (رقیب سرسخت ویمبلدون) باشند و عمیقا متنفر از وینی. با وجود این، چیدمان فوق‌الذکر جواب می‌دهد و «به دنبال وینی» نامزد معتبرترین جایزه فیلم اروپا می‌شود. چه کسی فکرش را می‌کرد؟
البته هیچ‌یک از اتفاقات بالا به وقوع نپیوسته‌اند، حتی شاید وینی جونز «وودی آلن» را از «وودی وودپکر» هم تشخیص ندهد اما با تغییر چند اسم، کاراکتر و لوکيشن، سناریویی مشابه خواهیم داشت که واقعا به فیلم تبدیل شده است: یک کارگردان سرشناس و چند هنرپیشه نه‌چندان سرشناس، چند کمدین و یک فوتبالیست با ابهت واقعا جمع می‌شوند تا یکی از بهترین فیلم‌های سال 2009 را شکل دهند. یک کمدی – تراژیک هوشمندانه که در مسیر خود سیخونکی هم به فوتبال مدرن می‌زند و همه اینها از ذهن اریک کانتونا تراوش کرده‌اند. پس به جای «وینی» باید به دنبال «اریک» باشیم. او با فیلمی می‌آید که از پویایی یک بازیکن پابه‌توپ مایه می‌گیرد و بر مبنای داستانی حقیقی است از هواداری شیفته که اریک واقعا می‌شناسدش.
کانتونا و شرکایش، سراغ چند تهیه‌کننده فیلم فرانسوی در آن سوی آب‌ها می‌روند تا لیستی از کارگردان‌های بالقوه‌ای که مورد تمایل‌شان است جمع کنند، البته با یک گزینه مطلوب فوق‌العاده! پس از همان ابتدا در خانه هیچ یک از دیگر کارگردان‌های لیست‌شان را نمی‌زنند. اریک (کانتونا)
در گفت‌وگویی اختصاصی با ماهنامه «Four Four Two» در یک هتل در لندن داستان فیلم را بازگو می‌کند: «ما برای دیدن کن لوچ رفتیم، کسی که مردم فرانسه دیوانه‌اش هستند، چون کن لوچ یکی از بزرگ‌ترین کارگردانان جهان است. کار ما شاید کمی دیوانگی بود ولی بدترین اتفاق می‌توانست این باشد که او بگوید؛ نه!» درست مثل آلن، لوچ یک فیلمساز منتقد با دوستداران قابل توجهی در فرانسه است و درست برخلاف آلن، لوچ یک هوادار پروپاقرص فوتبال هم هست که اغلب در درام‌های واقع‌گرایانه‌اش «بازی زیبا» را بهانه قرار می‌دهد که مشهورترین آنها درس‌های فوتبال طاقت‌فرسای بریان گلوورز در اثر کلاسیک سال 1969 او با نام «قوش» بود. 40 سال بعد یک ستاره سابق لیگ برتر خودش را سوژه یک فیلم می‌کند و لوچ بدون کمترین تردیدی سوژه را می‌پذیرد؛ کارگردان انگلیسی 73 ساله تعریف می‌کند: «وقتی نخستین بار همدیگر را دیدیم همه‌مان محو هیبت اریک کانتونا بودیم. من تا پیش از این هیچ‌وقت تحت تاثیر هیچ هنرپیشه یا هیچ یک از عوامل فیلم قرار نگرفته بودم، چون کارم این است ولی فوتبالیست‌ها فرق دارند. بعد همدیگر را ملاقات کردیم و مهم‌ترین چیزی که اریک می‌خواست انجام دهد یک واکنش خیلی ویژه به ابراز احساساتی بود که همیشه از طرف هواداران دریافت می‌کند و از آنها گرمی می‌گیرد. او واقعاً حاضرجواب، بامزه و اهل شکسته‌نفسی بود که حالا پس از نخستین دیدارمان می‌توانم اینها را در بازی‌اش هم ببینم».
پل لاورتی، فیلمنامه‌نویس لوچ هم آنجا بود و با اینکه به همان اندازه استاد مجذوب حضور بت فرانسوی شده بود ولی در ابتدا ابراز تردید می‌کرد که لوچ به این کار ترغیب شود. خلاصه! نخستین ماموریت او رد ایده‌های اریک بود. او می‌گوید: «واقعا نمی‌توانستم هیچ ارتباطی با این سوژه برقرار کنم ولی خود کانتونا مرا به وجد آورده بود که بیشتر از هرچیز به خاطر گل‌ها و هنرنمایی‌هایش بود و البته ارتباط یگانه و مطلقی که با هوادارانش برقرار می‌کرد. من فوریه پیش از آن برای تماشای مسابقه اف‌سی‌یونایتد (لقب منچستریونایتد) رفته بودم و دیده بودم که چطور هنوز صدها هوادار درباره کانتونا می‌خوانند ولی مثلا برای کریس رونالدو (که آن زمان هنوز بازیکن من‌یو بود) چیزی نمی‌خوانند. من دلیلش را به شما خواهم گفت...»
لاورتی که به شکلی جالب تحت تاثیر این داستان قرار گرفته پیشنهاد یک روایت افسانه‌ای را به جای ماجرای کانتونا می‌دهد تا کنجکاوی او را برانگیزد. اینچنین مرد نویسنده خود را در حال سفری جذاب به لایه‌های مغز مرد فرانسوی می‌یابد و ناگهان فرمول مناسب
را کشف می‌کند.
قصه بازآوری شده این‌بار پیرامون یک پستچی حامی منچستر یونایتد، اریک بیشاپ، تعریف می‌شود که دچار از هم پاشیدگی [روانی] شده و در جست‌وجوی راهنما، کانتونایش را پیدا می‌کند. بله، قصه جور شد. این واقعا تجسمی از فوران فلسفه در تلفیق با یک ذهن به دردسر افتاده و چند پک گیرای سیگار است که مجسم کردن قهرمان در هاله‌ای از دود را محقق می‌کند.
لاورتی می‌گوید: «با افتخار می‌گویم که بعضی آدم‌ها هنگام روبه‌رو شدن با چنین فضایی به خودشان می‌پیچند».
عناصر گوناگونی از روان کانتونا در محاوره‌های این دو (پستچی و قهرمان) جلوه‌گر می‌شوند. حتی لاورتی و لوچ از اینکه چگونه کانتونا به آسانی کاراکتر پستچی روبه‌رویش را قوت می‌بخشد، دچار شگفتی لذت‌بخشی می‌شوند. معلوم می‌شود کانتونا خودش دردهای بغرنجی مثل این را تجربه کرده، چرا که اریک حقیقی نسبت به پرسوناژی که در زمین چمن از او دیده‌ایم، انسان بسیار گوشه‌گیرتری است.
او بدون آنکه حقیقتا فشاری به خودش بیاورد، یک فیلسوف «خود تیمارگر» را به مخاطب معرفی می‌کند.
«آنچه اریک در فیلم به زبان می‌آورد از دل بحث‌هایی بیرون آمده که او با پل (لاورتی) داشته است.» این را لوچ می‌گوید تا توضیح دهد چطور یکی از ناب‌ترین پیرنگ‌های فیلمش را حول و حوش یک تبادل شگفت‌انگیز بنا کرده. در لابه‌لای مونتاژ فیلم آنها به فرازها
(هایت‌لایت‌ها)يی از دوران فوتبال کانتونا متوسل می‌شوند که لوچ در این‌باره می‌گوید: «چیزی بحث‌برانگیز وجود داشت. اینکه ناب‌ترین لحظه فوتبال او نه یک گل که یک پاس بود.» و این نقطه اوج ورزشی فیلم بود. در حالی که فلاش‌بک‌های هنر‌آفرینی کانتونا در زمین فوتبال از جلوی چشممان می‌گذرد (و به پاس گل او به دنیس اروین مقابل تاتنهام اسپورز در سال 1993 می‌رسیم)، اریک بیشاپ، پستچی بحران‌زده، ناگهان پندی کلیدی از قهرمان درونش دریافت می‌کند: «به هم‌تیمی‌هایت، اعتماد کن!»
و هم‌تیمی‌های بیشاپ قطعا همکاران پستچی‌اش هستند که حمایتی درخور از او به عمل می‌آورند و با فراهم آوردن لحظاتی خنده‌دار یکی از مردم‌پسندترین فیلم‌های لوچ را به‌وجود می‌آورند؛ آن هم در حالی که بندرت بازی این کمدین‌ها از انواع هالیوودی است. مثلا جاستین مورهاوس، کمدین و طرفدار دوآتشه یونایتد یک نقش بزرگ دیگر هم در کارنامه‌اش دارد یعنی «کنی»، جوان درمانده فیلم «شب‌های فونیکس». تجربه‌ای گرانقیمت که البته به بهای اجبار برای پوشیدن پیراهن منچسترسیتی که از آن متنفر بود به دست آورد.
او درست همان الهام‌بخش اسطوره‌ای بود که کن لوچ می‌خواست در نقطه کانونی آخرین اثرش قرار دهد، پس کانتونا پا پیش گذاشت تا هم الهام بخش پستچی درمانده «به دنبال اریک» باشد، هم به فیلم غنا دهد.
این فیلم که سراسرش در شهر منچستر فیلمبرداری شده داستان «اریک بیشاپ» یک پستچی دیوانه فوتبال را بازگو می‌کند که در زندگی‌اش به بن‌بست می‌رسد تا اینکه سر و کله بت او «کانتونا» پیدا می‌شود؛ اسطوره یونایتد که پوستر بزرگش بر دیوار اتاق اریک پستچی نقش بسته و همیشه ناظر درد دل‌های او است. خلاصه! کانتونا از دل تصویر بیرون می‌آید تا رویا به واقعیت بپیوندد و اعتماد به نفس از دست رفته پستچی را به او بازگرداند. لوچ که همیشه به خاطر گرایشش به سبک «رئالیسم اجتماعی» در فیلمسازی شهره بوده است، این بار هم به یک بازیگر تقریباً ناشناخته به نام «استیو ایوتز» اهل سالفورد فرصت می‌دهد در کنار اریک کانتونا نقش محوری فیلم را ایفا کند.
در سایت رسمی فيلم، چکیده داستان اینگونه روایت شده است: «اریک پستچی دارد از دست می‌رود... خانواده مساله‌سازش، پسر‌خوانده پرشیطنتش و دستگاه مخلوط‌کن سیمانی که در حیاط جلویی خانه افتاده هم هیچکدام کمکی به حال او نمی‌کنند، در عوض این راز نهان اریک است که او را به زندگی بازمی‌گرداند. آیا او می‌تواند با «لی‌لی» چهره به چهره شود؟ زنی که 30 سال پیش عاشقش شده بود. اما با وجود نهیب‌زدن‌های بی‌قاعده و حسن نیت بی‌جای رفقای هوادار فوتبالش، درد اریک درمان نمی‌شود و او بیشتر غرق می‌شود. در ناامیدانه‌ترین زمان‌ها اتفاقی رخ می‌دهد و یک دوست نزدیک از عالم خارج این عالم می‌آید تا با پستچی گمشده درآویزد و او را مجبور کند سفری غریب را به مخاطره‌آمیزترین سرحدات زندگی‌اش، یعنی گذشته اریک، آغاز کند. مرد فرانسوی سر می‌رسد و یک پند چینی نثارش می‌کند: «کسی که از پرتاب نخستین تیر می‌هراسد هرگز یک دو جین تیر نخواهد انداخت»! به دنبال اریک«Looking for Eric» /کارگردان: کن‌لوچ / محصول مشترک بریتانیا، فرانسه، ایتالیا، بلژیک و اسپانیا/ تهیه‌کننده: استودیوی سیکستین فیلمز 2009/ بازیگران اصلی: اریک کانتونا، استفانی بیشاپ (لی‌لی)، استیو ایوتز (اریک بیشاپ) و جان هنشاو. یک مرد و یک من
کانتونا پستچی گمشده را پیدا می‌کند
بیرون آمدن از دل تصویر
«اریک کانتونا» فوتبال را تبدیل به هنر و فلسفه کرد؛ به پدیده‌ای زیبا که قبل از او هم بود ولی پیش از او چنین تعبیر نشده بود. اما همیشه این تردید وجود داشت که آیا او می‌تواند همان جلوه‌گری فوتبال را در یک فیلم هم داشته باشد و اسطوره یونایتد وقتی در آخرین فیلم «کن لوچ» (به دنبال اریک) نقش خودش را ایفا می‌کرد سعی داشت به این ظن پایان دهد. او خودش بود و باز هم در شهر منچستر، جایی که هنوز در بزرگ‌ترین ورزشگاهش، اولدترافورد، می‌توان فریادهای
سی هاوکینز: فرض کنید چنین سناریویی داریم؛ یک فوتبالیست به هنرپیشگی روی‌آورده، وینی جونز، ایده‌ای دارد درباره فیلمی مبتنی بر روزهای بازی‌اش و با رویکردی به سوی کارگردانی که او احساس می‌کند راست این کار است: وودی آلن! خب، وودی هم به کار با وینی اشتیاق نشان می‌دهد و چندتایی هنرپیشه بیرون مانده با لهجه لندنی را به خدمت می‌گیرد تا نقش هواداران ویمبلدون را بازی کنند حتی اگر نیمی از آنها در اصل دلبسته کریستال پالاس (رقیب سرسخت ویمبلدون) باشند و عمیقا متنفر از وینی. با وجود این، چیدمان فوق‌الذکر جواب می‌دهد و «به دنبال وینی» نامزد معتبرترین جایزه فیلم اروپا می‌شود. چه کسی فکرش را می‌کرد؟
البته هیچ‌یک از اتفاقات بالا به وقوع نپیوسته‌اند، حتی شاید وینی جونز «وودی آلن» را از «وودی وودپکر» هم تشخیص ندهد اما با تغییر چند اسم، کاراکتر و لوکيشن، سناریویی مشابه خواهیم داشت که واقعا به فیلم تبدیل شده است: یک کارگردان سرشناس و چند هنرپیشه نه‌چندان سرشناس، چند کمدین و یک فوتبالیست با ابهت واقعا جمع می‌شوند تا یکی از بهترین فیلم‌های سال 2009 را شکل دهند. یک کمدی – تراژیک هوشمندانه که در مسیر خود سیخونکی هم به فوتبال مدرن می‌زند و همه اینها از ذهن اریک کانتونا تراوش کرده‌اند. پس به جای «وینی» باید به دنبال «اریک» باشیم. او با فیلمی می‌آید که از پویایی یک بازیکن پابه‌توپ مایه می‌گیرد و بر مبنای داستانی حقیقی است از هواداری شیفته که اریک واقعا می‌شناسدش.
کانتونا و شرکایش، سراغ چند تهیه‌کننده فیلم فرانسوی در آن سوی آب‌ها می‌روند تا لیستی از کارگردان‌های بالقوه‌ای که مورد تمایل‌شان است جمع کنند، البته با یک گزینه مطلوب فوق‌العاده! پس از همان ابتدا در خانه هیچ یک از دیگر کارگردان‌های لیست‌شان را نمی‌زنند. اریک (کانتونا)
در گفت‌وگویی اختصاصی با ماهنامه «Four Four Two» در یک هتل در لندن داستان فیلم را بازگو می‌کند: «ما برای دیدن کن لوچ رفتیم، کسی که مردم فرانسه دیوانه‌اش هستند، چون کن لوچ یکی از بزرگ‌ترین کارگردانان جهان است. کار ما شاید کمی دیوانگی بود ولی بدترین اتفاق می‌توانست این باشد که او بگوید؛ نه!» درست مثل آلن، لوچ یک فیلمساز منتقد با دوستداران قابل توجهی در فرانسه است و درست برخلاف آلن، لوچ یک هوادار پروپاقرص فوتبال هم هست که اغلب در درام‌های واقع‌گرایانه‌اش «بازی زیبا» را بهانه قرار می‌دهد که مشهورترین آنها درس‌های فوتبال طاقت‌فرسای بریان گلوورز در اثر کلاسیک سال 1969 او با نام «قوش» بود. 40 سال بعد یک ستاره سابق لیگ برتر خودش را سوژه یک فیلم می‌کند و لوچ بدون کمترین تردیدی سوژه را می‌پذیرد؛ کارگردان انگلیسی 73 ساله تعریف می‌کند: «وقتی نخستین بار همدیگر را دیدیم همه‌مان محو هیبت اریک کانتونا بودیم. من تا پیش از این هیچ‌وقت تحت تاثیر هیچ هنرپیشه یا هیچ یک از عوامل فیلم قرار نگرفته بودم، چون کارم این است ولی فوتبالیست‌ها فرق دارند. بعد همدیگر را ملاقات کردیم و مهم‌ترین چیزی که اریک می‌خواست انجام دهد یک واکنش خیلی ویژه به ابراز احساساتی بود که همیشه از طرف هواداران دریافت می‌کند و از آنها گرمی می‌گیرد. او واقعاً حاضرجواب، بامزه و اهل شکسته‌نفسی بود که حالا پس از نخستین دیدارمان می‌توانم اینها را در بازی‌اش هم ببینم».
پل لاورتی، فیلمنامه‌نویس لوچ هم آنجا بود و با اینکه به همان اندازه استاد مجذوب حضور بت فرانسوی شده بود ولی در ابتدا ابراز تردید می‌کرد که لوچ به این کار ترغیب شود. خلاصه! نخستین ماموریت او رد ایده‌های اریک بود. او می‌گوید: «واقعا نمی‌توانستم هیچ ارتباطی با این سوژه برقرار کنم ولی خود کانتونا مرا به وجد آورده بود که بیشتر از هرچیز به خاطر گل‌ها و هنرنمایی‌هایش بود و البته ارتباط یگانه و مطلقی که با هوادارانش برقرار می‌کرد. من فوریه پیش از آن برای تماشای مسابقه اف‌سی‌یونایتد (لقب منچستریونایتد) رفته بودم و دیده بودم که چطور هنوز صدها هوادار درباره کانتونا می‌خوانند ولی مثلا برای کریس رونالدو (که آن زمان هنوز بازیکن من‌یو بود) چیزی نمی‌خوانند. من دلیلش را به شما خواهم گفت...»
لاورتی که به شکلی جالب تحت تاثیر این داستان قرار گرفته پیشنهاد یک روایت افسانه‌ای را به جای ماجرای کانتونا می‌دهد تا کنجکاوی او را برانگیزد. اینچنین مرد نویسنده خود را در حال سفری جذاب به لایه‌های مغز مرد فرانسوی می‌یابد و ناگهان فرمول مناسب
را کشف می‌کند.
قصه بازآوری شده این‌بار پیرامون یک پستچی حامی منچستر یونایتد، اریک بیشاپ، تعریف می‌شود که دچار از هم پاشیدگی [روانی] شده و در جست‌وجوی راهنما، کانتونایش را پیدا می‌کند. بله، قصه جور شد. این واقعا تجسمی از فوران فلسفه در تلفیق با یک ذهن به دردسر افتاده و چند پک گیرای سیگار است که مجسم کردن قهرمان در هاله‌ای از دود را محقق می‌کند.
لاورتی می‌گوید: «با افتخار می‌گویم که بعضی آدم‌ها هنگام روبه‌رو شدن با چنین فضایی به خودشان می‌پیچند».
عناصر گوناگونی از روان کانتونا در محاوره‌های این دو (پستچی و قهرمان) جلوه‌گر می‌شوند. حتی لاورتی و لوچ از اینکه چگونه کانتونا به آسانی کاراکتر پستچی روبه‌رویش را قوت می‌بخشد، دچار شگفتی لذت‌بخشی می‌شوند. معلوم می‌شود کانتونا خودش دردهای بغرنجی مثل این را تجربه کرده، چرا که اریک حقیقی نسبت به پرسوناژی که در زمین چمن از او دیده‌ایم، انسان بسیار گوشه‌گیرتری است.
او بدون آنکه حقیقتا فشاری به خودش بیاورد، یک فیلسوف «خود تیمارگر» را به مخاطب معرفی می‌کند.
«آنچه اریک در فیلم به زبان می‌آورد از دل بحث‌هایی بیرون آمده که او با پل (لاورتی) داشته است.» این را لوچ می‌گوید تا توضیح دهد چطور یکی از ناب‌ترین پیرنگ‌های فیلمش را حول و حوش یک تبادل شگفت‌انگیز بنا کرده. در لابه‌لای مونتاژ فیلم آنها به فرازها
(هایت‌لایت‌ها)يی از دوران فوتبال کانتونا متوسل می‌شوند که لوچ در این‌باره می‌گوید: «چیزی بحث‌برانگیز وجود داشت. اینکه ناب‌ترین لحظه فوتبال او نه یک گل که یک پاس بود.» و این نقطه اوج ورزشی فیلم بود. در حالی که فلاش‌بک‌های هنر‌آفرینی کانتونا در زمین فوتبال از جلوی چشممان می‌گذرد (و به پاس گل او به دنیس اروین مقابل تاتنهام اسپورز در سال 1993 می‌رسیم)، اریک بیشاپ، پستچی بحران‌زده، ناگهان پندی کلیدی از قهرمان درونش دریافت می‌کند: «به هم‌تیمی‌هایت، اعتماد کن!»
و هم‌تیمی‌های بیشاپ قطعا همکاران پستچی‌اش هستند که حمایتی درخور از او به عمل می‌آورند و با فراهم آوردن لحظاتی خنده‌دار یکی از مردم‌پسندترین فیلم‌های لوچ را به‌وجود می‌آورند؛ آن هم در حالی که بندرت بازی این کمدین‌ها از انواع هالیوودی است. مثلا جاستین مورهاوس، کمدین و طرفدار دوآتشه یونایتد یک نقش بزرگ دیگر هم در کارنامه‌اش دارد یعنی «کنی»، جوان درمانده فیلم «شب‌های فونیکس». تجربه‌ای گرانقیمت که البته به بهای اجبار برای پوشیدن پیراهن منچسترسیتی که از آن متنفر بود به دست آورد.
او درست همان الهام‌بخش اسطوره‌ای بود که کن لوچ می‌خواست در نقطه کانونی آخرین اثرش قرار دهد، پس کانتونا پا پیش گذاشت تا هم الهام بخش پستچی درمانده «به دنبال اریک» باشد، هم به فیلم غنا دهد.
این فیلم که سراسرش در شهر منچستر فیلمبرداری شده داستان «اریک بیشاپ» یک پستچی دیوانه فوتبال را بازگو می‌کند که در زندگی‌اش به بن‌بست می‌رسد تا اینکه سر و کله بت او «کانتونا» پیدا می‌شود؛ اسطوره یونایتد که پوستر بزرگش بر دیوار اتاق اریک پستچی نقش بسته و همیشه ناظر درد دل‌های او است. خلاصه! کانتونا از دل تصویر بیرون می‌آید تا رویا به واقعیت بپیوندد و اعتماد به نفس از دست رفته پستچی را به او بازگرداند. لوچ که همیشه به خاطر گرایشش به سبک «رئالیسم اجتماعی» در فیلمسازی شهره بوده است، این بار هم به یک بازیگر تقریباً ناشناخته به نام «استیو ایوتز» اهل سالفورد فرصت می‌دهد در کنار اریک کانتونا نقش محوری فیلم را ایفا کند.
در سایت رسمی فيلم، چکیده داستان اینگونه روایت شده است: «اریک پستچی دارد از دست می‌رود... خانواده مساله‌سازش، پسر‌خوانده پرشیطنتش و دستگاه مخلوط‌کن سیمانی که در حیاط جلویی خانه افتاده هم هیچکدام کمکی به حال او نمی‌کنند، در عوض این راز نهان اریک است که او را به زندگی بازمی‌گرداند. آیا او می‌تواند با «لی‌لی» چهره به چهره شود؟ زنی که 30 سال پیش عاشقش شده بود. اما با وجود نهیب‌زدن‌های بی‌قاعده و حسن نیت بی‌جای رفقای هوادار فوتبالش، درد اریک درمان نمی‌شود و او بیشتر غرق می‌شود. در ناامیدانه‌ترین زمان‌ها اتفاقی رخ می‌دهد و یک دوست نزدیک از عالم خارج این عالم می‌آید تا با پستچی گمشده درآویزد و او را مجبور کند سفری غریب را به مخاطره‌آمیزترین سرحدات زندگی‌اش، یعنی گذشته اریک، آغاز کند. مرد فرانسوی سر می‌رسد و یک پند چینی نثارش می‌کند: «کسی که از پرتاب نخستین تیر می‌هراسد هرگز یک دو جین تیر نخواهد انداخت»! به دنبال اریک«Looking for Eric» /کارگردان: کن‌لوچ / محصول مشترک بریتانیا، فرانسه، ایتالیا، بلژیک و اسپانیا/ تهیه‌کننده: استودیوی سیکستین فیلمز 2009/ بازیگران اصلی: اریک کانتونا، استفانی بیشاپ (لی‌لی)، استیو ایوتز (اریک بیشاپ) و جان هنشاو. ارسال نظر
پربیننده