شیدا رنجبر*: سال‌ها از خواندن کتاب‌های او لذت بردم. به این خاطر که او به خلق فضاهای مختلفی در داستان‌های خود می‌پرداخت و خواننده را در هزار توی حوادث قرار می‌داد؛ حوادثی که نیازمند کنکاش‌های مداوم خواننده بود. اتفاقا چندی پیش که در شورای کتاب کودک بودیم، به همراه دیگر همکاران تصمیم گرفتیم کتاب «ناتور دشت» او را برای گروه بزرگسال در شورا انتخاب و معرفی کنیم. این مساله نشان می‌دهد کتابی که او نوشته برای تمام نسل‌ها و جوامع قابل استفاده است و بعد از گذشت این همه سال از زمان نوشتن آن هنوز در ایران جواب می‌دهد. سلینجر این کتاب را در دهه 70 میلادی در آمریکا نوشت. نگارش این رمان به نوعی اعتراض به وضع موجود آمریکای وقت بود و توانست از این رهگذر، سر و صدای زیادی برپا کند. درعین اینکه این کتاب توانست به گشودن گره از بسیاری از خواسته‌ها و نیازهای نوجوانان بپردازد. نظر من این است كه کتاب از این منظر توانست موفقیت‌های بسیاری در محافل ادبی کسب کند. به هرحال، ناتور دشت کتابی است که برای خوانندگان بزرگسال و همین‌طور نوجوانان 14 تا 17 ساله قابل خواندن است. هرچند این کتاب در زمان خود توقیف و با انتقاداتی مواجه شد، اما سال‌ها بعد همه به ارزش و محتوای کتاب سلینجر پی بردند، به طوری که ناتور دشت توانست در آمریکا جریان‌‌ساز شود و به عنوان درونمایه‌ای نو همچنان خبرساز بماند. همین ویژگی‌ها باعث شده است تا بعد از گذشت 30 سال که از انتشار این کتاب می‌گذرد، خوانندگان انبوهی مشتاق خواندن آن باشند و با آن بخوبی ارتباط برقرار کنند؛ خاصه، شخصیت «هولدن» که خوانندگان زیادی را تحت تاثیر خود قرار داد. سلینجر از این منظر که دارای نگاه خاصی به جامعه و اساسا پیرامون خویش بود نیز ستودنی است. نه‌تنها ناتور دشت که دیگر آثار داستانی او نیز دارای این مولفه‌ها بوده است. می‌توان گفت «دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم» کتابی ضدجنگ به شمار می‌رود؛ کتابی که توانست آینه تمام‌نمای تبعات بعد ازجنگ در آمریکا باشد. ناگفته نماند این کتاب هم توانست اقبال خوبی از سوی مخاطبان به دست آورد. در«فرانی و زویی» به شکل دیگري به ترسیم این تبعات پرداخت و خوانندگان را بیشتر و بیشتر شیفته خود کرد. سلینجر اگرچه نویسنده‌ای منزوی و به دور از جامعه بود، اما تمام آثار خود را با تکیه بر آلام اجتماعی می‌نوشت، به طوری که همیشه میان او و جامعه یک پیوند نامرئی وجود داشت.
همیشه جریان ساز
شیدا رنجبر*: سال‌ها از خواندن کتاب‌های او لذت بردم. به این خاطر که او به خلق فضاهای مختلفی در داستان‌های خود می‌پرداخت و خواننده را در هزار توی حوادث قرار می‌داد؛ حوادثی که نیازمند کنکاش‌های مداوم خواننده بود. اتفاقا چندی پیش که در شورای کتاب کودک بودیم، به همراه دیگر همکاران تصمیم گرفتیم کتاب «ناتور دشت» او را برای گروه بزرگسال در شورا انتخاب و معرفی کنیم. این مساله نشان می‌دهد کتابی که او نوشته برای تمام نسل‌ها و جوامع قابل استفاده است و بعد از گذشت این همه سال از زمان نوشتن آن هنوز در ایران جواب می‌دهد. سلینجر این کتاب را در دهه 70 میلادی در آمریکا نوشت. نگارش این رمان به نوعی اعتراض به وضع موجود آمریکای وقت بود و توانست از این رهگذر، سر و صدای زیادی برپا کند. درعین اینکه این کتاب توانست به گشودن گره از بسیاری از خواسته‌ها و نیازهای نوجوانان بپردازد. نظر من این است كه کتاب از این منظر توانست موفقیت‌های بسیاری در محافل ادبی کسب کند. به هرحال، ناتور دشت کتابی است که برای خوانندگان بزرگسال و همین‌طور نوجوانان 14 تا 17 ساله قابل خواندن است. هرچند این کتاب در زمان خود توقیف و با انتقاداتی مواجه شد، اما سال‌ها بعد همه به ارزش و محتوای کتاب سلینجر پی بردند، به طوری که ناتور دشت توانست در آمریکا جریان‌‌ساز شود و به عنوان درونمایه‌ای نو همچنان خبرساز بماند. همین ویژگی‌ها باعث شده است تا بعد از گذشت 30 سال که از انتشار این کتاب می‌گذرد، خوانندگان انبوهی مشتاق خواندن آن باشند و با آن بخوبی ارتباط برقرار کنند؛ خاصه، شخصیت «هولدن» که خوانندگان زیادی را تحت تاثیر خود قرار داد. سلینجر از این منظر که دارای نگاه خاصی به جامعه و اساسا پیرامون خویش بود نیز ستودنی است. نه‌تنها ناتور دشت که دیگر آثار داستانی او نیز دارای این مولفه‌ها بوده است. می‌توان گفت «دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم» کتابی ضدجنگ به شمار می‌رود؛ کتابی که توانست آینه تمام‌نمای تبعات بعد ازجنگ در آمریکا باشد. ناگفته نماند این کتاب هم توانست اقبال خوبی از سوی مخاطبان به دست آورد. در«فرانی و زویی» به شکل دیگري به ترسیم این تبعات پرداخت و خوانندگان را بیشتر و بیشتر شیفته خود کرد. سلینجر اگرچه نویسنده‌ای منزوی و به دور از جامعه بود، اما تمام آثار خود را با تکیه بر آلام اجتماعی می‌نوشت، به طوری که همیشه میان او و جامعه یک پیوند نامرئی وجود داشت.
ارسال نظر
پربیننده