دوازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر یکی از دوره‌های سوت و کور پرواز سیمرغ بر فراز آسمان سینمای ایران بود. در این دوره بزرگان حضور کمرنگی داشتند و فیلم‌های حادثه‌‌ای کم مایه و ضعیف عرصه را برای
یکه تازی خود مناسب دیده بودند. در این میان محمد بزرگ نیا برای «جنگ نفت‌کش‌ها» جایزه بهترین کارگردانی را گرفت و «حماسه مجنون» (جمال شورجه) مورد تقدیر هیات داوران قرار گرفت. اما در بخش جشنواره جشنواره‌ها فیلم‌های قابل ملاحظه‌ای همچون «عجیب‌تر از بهشت» (جیم جارموش)، «مادادایو» (آکیرا کوروساوا) و «آخرین امپراتور» (برناردو برتولوچی) به نمایش درآمدند.
امسال بهتر از پارسال
دوره سیزدهم اما همراه با نمایش آثار قابل ملاحظه‌ای همانند «پری»(داریوش مهرجویی)، «روز واقعه» (شهرام اسدی)، «کیمیا»(احمدرضا درویش) و «روسری آبی»(رخشان بنی‌اعتماد) توانست برای خود کمی آبرو دست و پا کند. در این بین احمدرضا درویش با پرداخت خوب صحنه‌های جنگی فیلمش خود را به عنوان کارگردانی مسلط مطرح کرد. سیمرغ بلورین بهترین فیلم به «روز واقعه» رسید و داریوش مهرجویی برای فیلم «پری» جایزه بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. بزرگداشت کنجی میزوگوچی، فیلمساز بزرگ ژاپنی و سرگئی ایزنشتین، فیلمساز صاحب سبک سینمای شوروی در دهه بیست میلادی هم از بخش‌های جالب توجه بخش بین‌المللی جشنواره بود. حضور ایرج قادری، کارگردان و بازیگر کهنه کار سینمای پیش از انقلاب با فیلم «می‌خواهم زنده بمانم»، پس از بیش از 10 سال ممنوع الفعالیت بودن از نکات جالب توجه و بحث‌انگیز جشنواره سیزدهم بود. می‌خواهم زنده بمانم به خاطر داستان بالقوه جذابش و پرداخت خوب صحنه‌هایش، سوای استقبال تماشاگران توانست تایید نسبی منتقدان و نویسندگان سینمایی را به همراه داشته باشد و راه را برای ادامه فعالیت قادری هموار سازد که البته خود او در سال‌های بعد نتوانست این موفقیت را تکرار کند.
نه‌چندان متفاوت!
بزرگداشت فریتس لانگ، فیلمساز نامدار آلمانی و نمایش 2 فیلم مطرح دهه 90 «هفت» (دیوید فینچر) و«رستگاری در شاوشنگ» (فرانک دارابانت) توجه بسیاری از علاقه‌مندان و پیگیران سینمای جهان را در چهاردهمین جشنواره فجر به خود جلب کرد. اما در بخش مسابقه سینمای ایران جز «لیلی با من است» (کمال تبریزی) که با دیدی کمیک به موضوع دفاع مقدس و بدون گذشتن از خطوط قرمز توانست نگاه‌ها را معطوف خود سازد، دیگر فیلم‌ها چندان حرفی برای گفتن نداشتند. «ضیافت» (مسعود کیمیایی) که شروع دوره جوانگرایی سازنده‌اش بود، برخلاف شروع کوبنده‌اش پایانی ضعیف و نچسب داشت. کیومرث پوراحمد با «خواهران غریب» فیلمی موزیکال و خانوادگی ساخته بود اما با آثار خوبش فاصله‌ها داشت. مجید مجیدی با «پدر» حضور خود را در سینمای ایران به‌عنوان کارگردانی صاحبنام تثبیت کرد، ولی فیلمش کاستی‌هایی داشت. «بوی پیراهن یوسف» و «برج مینو» هم نتوانستند موفقیت «از کرخه تا راین» بویژه «خاکستر سبز» را برای ابراهیم حاتمی کیا به ارمغان بیاورند. اما سیف‌الله داد با فیلم «بازمانده» و مرحوم رسول ملاقلی‌پور با 2 فیلم «نجات یافتگان» و «سفر به چزابه» کیفیت جشنواره را اندکی رونق بخشیدند. هیات داوران این دوره سیمرغ بلورین بهترین فیلم را به فیلم «پدر» اعطا کرد و کیومرث پوراحمد را به‌عنوان بهترین کارگردان برگزید. ضمن اینکه جایزه ویژه هیات داوران به فیلم «بازمانده» رسید.
منبع: سایت سینمای ایران و جهان دوره دوازدهم، سیزدهم و چهاردهم؛ کمی خوب، کمی بهتر
دوازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر یکی از دوره‌های سوت و کور پرواز سیمرغ بر فراز آسمان سینمای ایران بود. در این دوره بزرگان حضور کمرنگی داشتند و فیلم‌های حادثه‌‌ای کم مایه و ضعیف عرصه را برای
یکه تازی خود مناسب دیده بودند. در این میان محمد بزرگ نیا برای «جنگ نفت‌کش‌ها» جایزه بهترین کارگردانی را گرفت و «حماسه مجنون» (جمال شورجه) مورد تقدیر هیات داوران قرار گرفت. اما در بخش جشنواره جشنواره‌ها فیلم‌های قابل ملاحظه‌ای همچون «عجیب‌تر از بهشت» (جیم جارموش)، «مادادایو» (آکیرا کوروساوا) و «آخرین امپراتور» (برناردو برتولوچی) به نمایش درآمدند.
امسال بهتر از پارسال
دوره سیزدهم اما همراه با نمایش آثار قابل ملاحظه‌ای همانند «پری»(داریوش مهرجویی)، «روز واقعه» (شهرام اسدی)، «کیمیا»(احمدرضا درویش) و «روسری آبی»(رخشان بنی‌اعتماد) توانست برای خود کمی آبرو دست و پا کند. در این بین احمدرضا درویش با پرداخت خوب صحنه‌های جنگی فیلمش خود را به عنوان کارگردانی مسلط مطرح کرد. سیمرغ بلورین بهترین فیلم به «روز واقعه» رسید و داریوش مهرجویی برای فیلم «پری» جایزه بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. بزرگداشت کنجی میزوگوچی، فیلمساز بزرگ ژاپنی و سرگئی ایزنشتین، فیلمساز صاحب سبک سینمای شوروی در دهه بیست میلادی هم از بخش‌های جالب توجه بخش بین‌المللی جشنواره بود. حضور ایرج قادری، کارگردان و بازیگر کهنه کار سینمای پیش از انقلاب با فیلم «می‌خواهم زنده بمانم»، پس از بیش از 10 سال ممنوع الفعالیت بودن از نکات جالب توجه و بحث‌انگیز جشنواره سیزدهم بود. می‌خواهم زنده بمانم به خاطر داستان بالقوه جذابش و پرداخت خوب صحنه‌هایش، سوای استقبال تماشاگران توانست تایید نسبی منتقدان و نویسندگان سینمایی را به همراه داشته باشد و راه را برای ادامه فعالیت قادری هموار سازد که البته خود او در سال‌های بعد نتوانست این موفقیت را تکرار کند.
نه‌چندان متفاوت!
بزرگداشت فریتس لانگ، فیلمساز نامدار آلمانی و نمایش 2 فیلم مطرح دهه 90 «هفت» (دیوید فینچر) و«رستگاری در شاوشنگ» (فرانک دارابانت) توجه بسیاری از علاقه‌مندان و پیگیران سینمای جهان را در چهاردهمین جشنواره فجر به خود جلب کرد. اما در بخش مسابقه سینمای ایران جز «لیلی با من است» (کمال تبریزی) که با دیدی کمیک به موضوع دفاع مقدس و بدون گذشتن از خطوط قرمز توانست نگاه‌ها را معطوف خود سازد، دیگر فیلم‌ها چندان حرفی برای گفتن نداشتند. «ضیافت» (مسعود کیمیایی) که شروع دوره جوانگرایی سازنده‌اش بود، برخلاف شروع کوبنده‌اش پایانی ضعیف و نچسب داشت. کیومرث پوراحمد با «خواهران غریب» فیلمی موزیکال و خانوادگی ساخته بود اما با آثار خوبش فاصله‌ها داشت. مجید مجیدی با «پدر» حضور خود را در سینمای ایران به‌عنوان کارگردانی صاحبنام تثبیت کرد، ولی فیلمش کاستی‌هایی داشت. «بوی پیراهن یوسف» و «برج مینو» هم نتوانستند موفقیت «از کرخه تا راین» بویژه «خاکستر سبز» را برای ابراهیم حاتمی کیا به ارمغان بیاورند. اما سیف‌الله داد با فیلم «بازمانده» و مرحوم رسول ملاقلی‌پور با 2 فیلم «نجات یافتگان» و «سفر به چزابه» کیفیت جشنواره را اندکی رونق بخشیدند. هیات داوران این دوره سیمرغ بلورین بهترین فیلم را به فیلم «پدر» اعطا کرد و کیومرث پوراحمد را به‌عنوان بهترین کارگردان برگزید. ضمن اینکه جایزه ویژه هیات داوران به فیلم «بازمانده» رسید.
منبع: سایت سینمای ایران و جهان ارسال نظر
پربیننده