یکی از فیلم‌های مطرح حاضر در این دوره جشنواره فیلم فجر، «به‌دنبال اریک» است که کارگردانی آن را کن لوچ برعهده داشته است. متن زیر ترجمه مصاحبه‌ای است با این کارگردان پیرامون آخرین ساخته‌اش.
شنیده‌ام اول اریک کانتونا با داستان این فیلم سراغ شما آمد...
بله، او علاقه‌مند بود تا در فیلمی پیرامون ارتباط با هوادارانش بازی کند و پل لورتی (نویسنده فیلم) و ربکا اوبرین (تهیه کننده) و من از این ایده بسیار شگفتزده شدیم. اما مساله اینجاست که اگر می‌خواهید فیلم خوب از آب دربیاید باید یک محتوای واقعی برای آن پیدا کنید. بنابراین ما هم کمی روی آن فکر کردیم و بعد پل کاراکتر اریک بیشاپ را خلق کرد و این نقطه شروعی برای او بود.
همانطور که از تجربه و حرفه اریک می‌توان حدس زد او به سختی به مردم اعتماد می‌کند. شما چطور این اعتماد را جلب کردید.
راستش این سوال هرگز مطرح نشد. وقتی ما برای نخستین بار او را ملاقات کردیم، از این دیدار بسیار خوشحال بودیم چون او یک فوتبالیست و یک انسان شگفت‌انگیز است اما فکر می‌کنم که این مهم بود تا ما همان اول کار به او نگوییم: «اوه، حتما ما انجامش می‌دهیم». چون باید در قلب داستان یک ایده واقعا خوب وجود می‌داشت و اریک هم به این مساله احترام گذاشت. مشخصا، همین‌که پل فیلمنامه را نوشت و ما همه از آن راضی بودیم، به اریک نشانش دادیم. من معمولا این کار را درباره هنرپیشه‌ها انجام نمی‌دهم اما به نوعی این‌بار مشکلی نبود چون او توهمی از تصورات قهرمان داستان بود. این بار کمی فرق داشت و او هم از فیلمنامه راضی بود.
بعضی از کلمات قصار گفته شده بسیار شبیه چیزهایی است که می‌توان از اریک کانتونا انتظار گفتن آنها را داشت. می‌خواهم بدانم که آیا اریک به نوعی دستی در نوشتن فیلمنامه داشت یا چیزی را پیشنهاد کرد؟
نه، آنها را پل نوشت. البته بعضی چیزها را اریک به پل گفت. مثلا اینکه بزرگ‌ترین لحظه‌ای که او در فوتبال داشت گل زدن نبود بلکه دادن یک پاس بود و این چیزی بود که من واقعا اعتقاد دارم بخشی از درونمایه فیلم است. فیلم درباره نبوغ فردی نیست بلکه درباره پاسی است که به هم‌تیمی می‌دهید. این اشاره‌ای است به اینکه ما به‌عنوان یک تیم قوی‌تر خواهیم بود تا به صورت انفرادی... البته پل با نوشتن چیزهایی مثل «کسی که خار بکاره خراش درو می‌کنه.» شیطنت‌هایی هم می‌کرد چون او خیلی خوب می‌دانست که اریک نخواهد توانست آن را تلفظ کند. فرانسوی‌ها نمی‌توانند خوب «ر» را تلفظ کنند.
درباره استیو ایوتس (بازیگر نقش قهرمان)لحظه‌ای وجود دارد که او به پوستر اریک نگاه می‌کند و او را در اتاق می‌بیند. این درست است که او خبر نداشت قرار است کانتونا در فیلم باشد؟ و آیا واکنش او در آن لحظه همان چیزی است که در فیلم می‌بینیم؟
او خبر نداشت ولی متاسفانه آنچه در فیلم می‌بینیم برداشت دوم ما بود چون چند بلژیکی (که آنها هم فرانسوی صحبت می‌کنند) در میان افراد ما بودند و استیو فکر می‌کرد قرار است تا آنها از طرف پوستر با او صحبت کنند. اما (هنگام فیلمبرداری) وقتی او برگشت و اریک کار خود را شروع کرد، نتوانستیم جلوی خود را بگیریم و زدیم زیر خنده! اما برداشت دوم را انجام دادیم که خیلی خوب از کار درآمد چون هنوز جوی که استیو با دیدن ناگهانی اریک در آن وضعیت قرار داشت، از بین نرفته بود. اما در صحنه حمله پلیس واقعا کار غیرمنتظره بود. هنرپیشه‌ها نمی‌دانستند قرار است این اتفاق بیفتد.
این در صحنه‌ای که لیلی روی زمین است و دستانش می‌لرزد کاملا نمود دارد. چون معلوم بود که دست بازیگر بی‌اختیار می‌لرزد. آیا این در فیلم‌های شما زیاد اتفاق می‌افتد؟ و احساس هنرپیشه‌ها بعد از این اتفاق‌ها چیست؟ آیا از نظر احساسی شکننده نمی‌شوند و به خود شما احساس بدی دست نمی‌دهد که آنها را در چنین موقعیتی قرار دادید؟
هنرپیشه‌ها باید همه چیز را درباره کاراکترهایشان بدانند. اینکه واکنش آنها چگونه خواهد بود و گذشته آنها چیست. اما اگر غافلگیری درکار باشد بازی آن بسیار سخت است. فکر نمی‌کنم اگر آنها از مثلا 6 هفته پیش‌تر موضوع را می‌دانستند، می‌توانستند آن صحنه حمله پلیس را اینگونه خلق کنند. درباره احساسم، خیر چون این در بطن فیلم است... شما باید آن صحنه را زندگی کنید. اما بله آنها شوکه شدند ولی در محیطی بدون خطر بودند.
شما معمولا از هنرپیشه‌های ناشناخته استفاده می‌کنید غیر از کیلیان مورفی در فیلم «بادی که بارلی با آن تکید»، آیا دلیل خاصی برای آن هست؟
گاهی وقت‌ها. اما قطعا درباره کیلیان مورفی این‌طور نبود. بعضی وقت‌ها هنرپیشه‌های معروف با کارنامه‌ای بلند بالا می‌آیند اما شما بدون توجه به آن می‌خواهید بهترین فرد را برای آن نقش داشته باشید. درباره کیلیان این‌طور بود. او بهترین فرد برای نقش بود. اریک کانتونا هم باید نقش خودش را بازی می‌کرد بنابراین هیچکس دیگری نمی‌توانست (مناسب) باشد. فکر می‌کنم کارکردن با افراد معروف وقتی سخت است که می‌خواهید مخاطبان آن نقش را باور کنند بدون فکر کردن به اینکه آنها قبلا چه کارهای دیگری را انجام داده‌اند.
بازهم برای فیلم‌های آینده خود به دنبال مضامین جهانی خواهید رفت؟
راستش نمی‌دانم. هر داستانی متفاوت است. همانطور که یک ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: «کمدی تنها یک تراژدی با پایانی خوش نیست»... .
ترجمه: حمید شریفیان گفت‌وگو با کن لوچ درباره «به‌دنبال اریک»
اریک وارد شد، زدیم زیر خنده!
یکی از فیلم‌های مطرح حاضر در این دوره جشنواره فیلم فجر، «به‌دنبال اریک» است که کارگردانی آن را کن لوچ برعهده داشته است. متن زیر ترجمه مصاحبه‌ای است با این کارگردان پیرامون آخرین ساخته‌اش.
شنیده‌ام اول اریک کانتونا با داستان این فیلم سراغ شما آمد...
بله، او علاقه‌مند بود تا در فیلمی پیرامون ارتباط با هوادارانش بازی کند و پل لورتی (نویسنده فیلم) و ربکا اوبرین (تهیه کننده) و من از این ایده بسیار شگفتزده شدیم. اما مساله اینجاست که اگر می‌خواهید فیلم خوب از آب دربیاید باید یک محتوای واقعی برای آن پیدا کنید. بنابراین ما هم کمی روی آن فکر کردیم و بعد پل کاراکتر اریک بیشاپ را خلق کرد و این نقطه شروعی برای او بود.
همانطور که از تجربه و حرفه اریک می‌توان حدس زد او به سختی به مردم اعتماد می‌کند. شما چطور این اعتماد را جلب کردید.
راستش این سوال هرگز مطرح نشد. وقتی ما برای نخستین بار او را ملاقات کردیم، از این دیدار بسیار خوشحال بودیم چون او یک فوتبالیست و یک انسان شگفت‌انگیز است اما فکر می‌کنم که این مهم بود تا ما همان اول کار به او نگوییم: «اوه، حتما ما انجامش می‌دهیم». چون باید در قلب داستان یک ایده واقعا خوب وجود می‌داشت و اریک هم به این مساله احترام گذاشت. مشخصا، همین‌که پل فیلمنامه را نوشت و ما همه از آن راضی بودیم، به اریک نشانش دادیم. من معمولا این کار را درباره هنرپیشه‌ها انجام نمی‌دهم اما به نوعی این‌بار مشکلی نبود چون او توهمی از تصورات قهرمان داستان بود. این بار کمی فرق داشت و او هم از فیلمنامه راضی بود.
بعضی از کلمات قصار گفته شده بسیار شبیه چیزهایی است که می‌توان از اریک کانتونا انتظار گفتن آنها را داشت. می‌خواهم بدانم که آیا اریک به نوعی دستی در نوشتن فیلمنامه داشت یا چیزی را پیشنهاد کرد؟
نه، آنها را پل نوشت. البته بعضی چیزها را اریک به پل گفت. مثلا اینکه بزرگ‌ترین لحظه‌ای که او در فوتبال داشت گل زدن نبود بلکه دادن یک پاس بود و این چیزی بود که من واقعا اعتقاد دارم بخشی از درونمایه فیلم است. فیلم درباره نبوغ فردی نیست بلکه درباره پاسی است که به هم‌تیمی می‌دهید. این اشاره‌ای است به اینکه ما به‌عنوان یک تیم قوی‌تر خواهیم بود تا به صورت انفرادی... البته پل با نوشتن چیزهایی مثل «کسی که خار بکاره خراش درو می‌کنه.» شیطنت‌هایی هم می‌کرد چون او خیلی خوب می‌دانست که اریک نخواهد توانست آن را تلفظ کند. فرانسوی‌ها نمی‌توانند خوب «ر» را تلفظ کنند.
درباره استیو ایوتس (بازیگر نقش قهرمان)لحظه‌ای وجود دارد که او به پوستر اریک نگاه می‌کند و او را در اتاق می‌بیند. این درست است که او خبر نداشت قرار است کانتونا در فیلم باشد؟ و آیا واکنش او در آن لحظه همان چیزی است که در فیلم می‌بینیم؟
او خبر نداشت ولی متاسفانه آنچه در فیلم می‌بینیم برداشت دوم ما بود چون چند بلژیکی (که آنها هم فرانسوی صحبت می‌کنند) در میان افراد ما بودند و استیو فکر می‌کرد قرار است تا آنها از طرف پوستر با او صحبت کنند. اما (هنگام فیلمبرداری) وقتی او برگشت و اریک کار خود را شروع کرد، نتوانستیم جلوی خود را بگیریم و زدیم زیر خنده! اما برداشت دوم را انجام دادیم که خیلی خوب از کار درآمد چون هنوز جوی که استیو با دیدن ناگهانی اریک در آن وضعیت قرار داشت، از بین نرفته بود. اما در صحنه حمله پلیس واقعا کار غیرمنتظره بود. هنرپیشه‌ها نمی‌دانستند قرار است این اتفاق بیفتد.
این در صحنه‌ای که لیلی روی زمین است و دستانش می‌لرزد کاملا نمود دارد. چون معلوم بود که دست بازیگر بی‌اختیار می‌لرزد. آیا این در فیلم‌های شما زیاد اتفاق می‌افتد؟ و احساس هنرپیشه‌ها بعد از این اتفاق‌ها چیست؟ آیا از نظر احساسی شکننده نمی‌شوند و به خود شما احساس بدی دست نمی‌دهد که آنها را در چنین موقعیتی قرار دادید؟
هنرپیشه‌ها باید همه چیز را درباره کاراکترهایشان بدانند. اینکه واکنش آنها چگونه خواهد بود و گذشته آنها چیست. اما اگر غافلگیری درکار باشد بازی آن بسیار سخت است. فکر نمی‌کنم اگر آنها از مثلا 6 هفته پیش‌تر موضوع را می‌دانستند، می‌توانستند آن صحنه حمله پلیس را اینگونه خلق کنند. درباره احساسم، خیر چون این در بطن فیلم است... شما باید آن صحنه را زندگی کنید. اما بله آنها شوکه شدند ولی در محیطی بدون خطر بودند.
شما معمولا از هنرپیشه‌های ناشناخته استفاده می‌کنید غیر از کیلیان مورفی در فیلم «بادی که بارلی با آن تکید»، آیا دلیل خاصی برای آن هست؟
گاهی وقت‌ها. اما قطعا درباره کیلیان مورفی این‌طور نبود. بعضی وقت‌ها هنرپیشه‌های معروف با کارنامه‌ای بلند بالا می‌آیند اما شما بدون توجه به آن می‌خواهید بهترین فرد را برای آن نقش داشته باشید. درباره کیلیان این‌طور بود. او بهترین فرد برای نقش بود. اریک کانتونا هم باید نقش خودش را بازی می‌کرد بنابراین هیچکس دیگری نمی‌توانست (مناسب) باشد. فکر می‌کنم کارکردن با افراد معروف وقتی سخت است که می‌خواهید مخاطبان آن نقش را باور کنند بدون فکر کردن به اینکه آنها قبلا چه کارهای دیگری را انجام داده‌اند.
بازهم برای فیلم‌های آینده خود به دنبال مضامین جهانی خواهید رفت؟
راستش نمی‌دانم. هر داستانی متفاوت است. همانطور که یک ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: «کمدی تنها یک تراژدی با پایانی خوش نیست»... .
ترجمه: حمید شریفیان ارسال نظر
پربیننده