برای دوست‌داشتن سینمای بیژن میرباقری، مواد لازم صرفاً تماشای آثارش است. نه به این معنا که کارهای بی‌عیب و نقص روانه پرده سینماها کرده است و بی‌محابا می‌توان کارهایش را چشم‌بسته ستود که به این معنا که سیر حرکتش معقول بوده و گام‌به‌گام «به‌پیش» رفته است. با «ما همه خوبیم» داستانی ساده را در قالبی متفاوت روایت می‌کند. در «روز برمی‌آید» سراغ مخاطبان خاص‌تری رفته و در فضایی تئاترگونه یک اثر سینمایی خلق می‌کند و سرانجام در «دوزخ، برزخ، بهشت» چنان فضای پیچیده‌ای برای انتقال پیامش به زبان تصویر برمی‌گزیند که منتقدان و اهالی رسانه هم با نگاهی غیرقطعی به تحلیل آن پرداختند. این مسیر حرکت کارگردانی است که اگر هم همه فیلم‌هایش دوست‌داشتنی نیستند اما یک امتیاز مشترک دارند؛ خلاقیت و به‌روز بودن در مرحله کارگردانی. میرباقری به‌رغم برخی انتقاداتی که بر فیلم‌هایش (بیشتر هم از نظر فیلمنامه‌ای) وارد است، تبحر خاصی در بازی با قاب‌ها و هنرنمایی در تصویر دارد و از همین منظر می‌توان منتظر کاری تازه از او ماند و امیدوار به حداقل لذت بصری از فیلم بود. «طبقه سوم» تازه‌ترین ساخته بیژن میرباقری است. این فیلم که مانند دیگر فیلم‌های مطرح جشنواره امسال از معبر حاشیه‌هایی با محور احتمال رسیدن و نرسیدن به جشنواره عبور کرده، اکنون در جدول اکران بخش مسابقه سینمای ایران جشنواره بیست و هشتم فیلم فجر، منتظر داوری مخاطبان و داوران است. «دختر جوانی بر اثر حادثه‌ای ناچار است شب را تا صبح در منزل زنی سر کند، اما شب دراز است و حوادثی که در بیرون اتفاق می‌افتد، رابطه این دو را دائماً دستخوش تغییرهایی می‌کند.» از همین خلاصه هم می‌توان حدس زد که میرباقری یک بار دیگر نیت کرده است در ورای روایت داستانش، بازی با فرم و قالب را به ابزار اصلی انتقال مفهومی که در ذهن دارد، تبدیل کند و احتمالاً بار دیگر با فیلمی متفاوت از لحاظ بصری مواجه خواهیم بود. صبغه احتمالاً اجتماعی فیلمنامه هم ما را بیشتر به یاد فیلم نخست میرباقری می‌اندازد، هرچند فضای روایتش به فضای دومین کار (حضور چند شخصیت ثابت در یک فضای محدود در فیلم «روز برمی‌آید») شبیه می‌نماید. میرباقری خود درباره این فیلم می‌گوید: فیلمنامه این فیلم را سال 85 نوشتم. در همان زمان تصمیم داشتم قبل از «روز برمی‌آید» ساخت آن را آغاز کنم که این امر محقق نشد. در این فیلم ما با شخصیت‌های کمتری نسبت به فیلم «دوزخ، برزخ، بهشت» مواجه هستیم. این فیلم نیز مانند 3 فیلم قبلی من در لوکیشن محدود می‌گذرد و بیشتر قصه حول روابط شخصیت‌های اصلی داستان است. به لحاظ ساختار فیلم شباهت‌هایی به «روز بر می‌آید» دارد و قصه آن نیز در فاصله زمانی شب تا صبح می‌گذرد. فکر می‌کنم به نگاهی که می‌خواستم، رسیدم و از نتیجه آن راضی هستم. این فیلم به نوعی متفاوت‌تر از کارهای قبلی من است. امیدوارم مخاطبان نیز ارتباط خوبی با این فیلم برقرار کنند. در «طبقه سوم» مهناز افشار، پگاه آهنگرانی، مهرداد ضیایی و پاشا رستمی ایفای نقش می‌کنند. «طبقه سوم» تازه‌ترین فیلم کارگردانی که گام‌به‌گام مخاطبانش خاص‌تر می‌شوند
روز برمی‌آید...؟
برای دوست‌داشتن سینمای بیژن میرباقری، مواد لازم صرفاً تماشای آثارش است. نه به این معنا که کارهای بی‌عیب و نقص روانه پرده سینماها کرده است و بی‌محابا می‌توان کارهایش را چشم‌بسته ستود که به این معنا که سیر حرکتش معقول بوده و گام‌به‌گام «به‌پیش» رفته است. با «ما همه خوبیم» داستانی ساده را در قالبی متفاوت روایت می‌کند. در «روز برمی‌آید» سراغ مخاطبان خاص‌تری رفته و در فضایی تئاترگونه یک اثر سینمایی خلق می‌کند و سرانجام در «دوزخ، برزخ، بهشت» چنان فضای پیچیده‌ای برای انتقال پیامش به زبان تصویر برمی‌گزیند که منتقدان و اهالی رسانه هم با نگاهی غیرقطعی به تحلیل آن پرداختند. این مسیر حرکت کارگردانی است که اگر هم همه فیلم‌هایش دوست‌داشتنی نیستند اما یک امتیاز مشترک دارند؛ خلاقیت و به‌روز بودن در مرحله کارگردانی. میرباقری به‌رغم برخی انتقاداتی که بر فیلم‌هایش (بیشتر هم از نظر فیلمنامه‌ای) وارد است، تبحر خاصی در بازی با قاب‌ها و هنرنمایی در تصویر دارد و از همین منظر می‌توان منتظر کاری تازه از او ماند و امیدوار به حداقل لذت بصری از فیلم بود. «طبقه سوم» تازه‌ترین ساخته بیژن میرباقری است. این فیلم که مانند دیگر فیلم‌های مطرح جشنواره امسال از معبر حاشیه‌هایی با محور احتمال رسیدن و نرسیدن به جشنواره عبور کرده، اکنون در جدول اکران بخش مسابقه سینمای ایران جشنواره بیست و هشتم فیلم فجر، منتظر داوری مخاطبان و داوران است. «دختر جوانی بر اثر حادثه‌ای ناچار است شب را تا صبح در منزل زنی سر کند، اما شب دراز است و حوادثی که در بیرون اتفاق می‌افتد، رابطه این دو را دائماً دستخوش تغییرهایی می‌کند.» از همین خلاصه هم می‌توان حدس زد که میرباقری یک بار دیگر نیت کرده است در ورای روایت داستانش، بازی با فرم و قالب را به ابزار اصلی انتقال مفهومی که در ذهن دارد، تبدیل کند و احتمالاً بار دیگر با فیلمی متفاوت از لحاظ بصری مواجه خواهیم بود. صبغه احتمالاً اجتماعی فیلمنامه هم ما را بیشتر به یاد فیلم نخست میرباقری می‌اندازد، هرچند فضای روایتش به فضای دومین کار (حضور چند شخصیت ثابت در یک فضای محدود در فیلم «روز برمی‌آید») شبیه می‌نماید. میرباقری خود درباره این فیلم می‌گوید: فیلمنامه این فیلم را سال 85 نوشتم. در همان زمان تصمیم داشتم قبل از «روز برمی‌آید» ساخت آن را آغاز کنم که این امر محقق نشد. در این فیلم ما با شخصیت‌های کمتری نسبت به فیلم «دوزخ، برزخ، بهشت» مواجه هستیم. این فیلم نیز مانند 3 فیلم قبلی من در لوکیشن محدود می‌گذرد و بیشتر قصه حول روابط شخصیت‌های اصلی داستان است. به لحاظ ساختار فیلم شباهت‌هایی به «روز بر می‌آید» دارد و قصه آن نیز در فاصله زمانی شب تا صبح می‌گذرد. فکر می‌کنم به نگاهی که می‌خواستم، رسیدم و از نتیجه آن راضی هستم. این فیلم به نوعی متفاوت‌تر از کارهای قبلی من است. امیدوارم مخاطبان نیز ارتباط خوبی با این فیلم برقرار کنند. در «طبقه سوم» مهناز افشار، پگاه آهنگرانی، مهرداد ضیایی و پاشا رستمی ایفای نقش می‌کنند. ارسال نظر
پربیننده