محمدصادق حاج‌صمدی*
و اذا قیل لهم لا تفسدوا فی الارض قالوا انما نحن مصلحون* الا انهم هم المفسدون و لکن لایشعرون* و اذا قیل لهم آمنوا کما آمن‌الناس قالوا انومن کما آمن‌السفها الا انهم هم السفها ولکن لا یعلمون*
«و چون آنان را گویند که در زمین فساد نکنید پاسخ دهند که تنها ما کار به صلاح می‌کنیم آگاه باشید که ایشان سخت مفسدند ولی خود نمی‌دانند. و چون به آنها گویند که ایمان آورید چنانکه مردم ایمان آوردندپاسخ دهند که چگونه ما ایمان آوریم بمانند بی‌خردان. آگاه باشید که ایشان خود سخت بیخردند ولی نمی‌دانند» بقره/13-12.
حضرات نخبگان بروند کمی قرآن و تاریخ اسلام بخوانند! بروند بخوانند که یادشان بیاید فتنه‌ها و انحرافات را اصولا نخبگان به وجود می آورند نه مردم عادی! جمل را ام‌المومنین و سیف‌الاسلام‌ها علم کردند! صفین را آقا‌زاده‌ها به راه انداختند و حکمیت را اشعث‌ها دامن زدند! سرها را سرداران اسلام بر نیزه کردند و جام انار را عمو‌زاده‌ها تعارف کردند! بعضی دچار آفت نخبگانی شده‌اند! دچار موروثی شدن نخبگی! دچار اینکه ما چون خواصیم می‌فهمیم نه اینکه اگر بفهمیم می‌شویم خواص! دچار جهل مرکب و ولایت‌پذیری به شیوه خاص! دچار حواشی و تعداد تسبیحات نماز! دچار اینکه ولایت به معنای تعطیلی عقل نیست! همین‌جاست که جای عوام و خواص و نخبگان و مردم عوض می شود! همین است که یک آدم ساده، بصیرت دارد اما یک نماینده مجلس، بصیرت ندارد! چون آن آدم ساده برای عقل خودش شأن خاص و قطعیت قائل نیست، پس می‌گردد و از نظر تقوا و بصیرت و اشراف و آگاهی و اجتهاد آن اعلم را بر می‌گزیند. بعد که آن نفر را پیدا کرد نگاه می‌کند، می‌بیند که هر چیزی که امامش می‌گوید با عقل او همگون است و... اما این عالیجنابان اول با عقل خودشان می‌سنجند بعد که می‌بینند تفاوت دارد با آن چیزی که امام گفته به خودشان رجوع نمی‌کنند، امام را زیر سوال می‌‌برند که چگونه آن چیزی که ما می‌فهمیم با آنچه که امام گفته مغایرت دارد؟! پس حتما ولایت اشتباه می‌کند نه ما! چون به هر حال مردم عوام هم با نظر ولی موافقند ولی ما خواصیم! و چون ما خواصیم پس بیشتر می‌فهمیم، پس بر ما است که مردم و رهبری را با تمام توانمان از این گمراهی نجات بدهیم! این‌طور می‌شود که نسل سوم مشکلات برای جامعه اسلامی رو به رشد پیش می‌آید! آنجایی که خواص اصل ولایت را قبول می‌کنند اما به شیوه خاص! اینکه ولایت تا جایی درست می‌فهمد که منظور ایشان در آن نهفته باشد و آنچه که در نظرشان درست می‌آید را بیان کند! گویی نخبه بودن است که اصالت دارد نه فهم مسائل! خواصی‌زاده می‌شوند که سخنانشان پر است «از طبق فرمایشات مقام معظم رهبری» اما عملشان هیچ سنخیتی با رهنمودهای ایشان ندارد و بعضا واهمه هم ندارند از اینکه بگویند در فتنه، رهبری اشتباه می‌کند! هنوز یادمان نرفته که اصحاب صفین گفتند، علی اشتباه کرده و باید توبه کند! از شما نخبگان به عنوان یک دانشجوی ساده یک سوال می‌پرسم: لطفا برای ما تبیین کنید که اگر قرار باشد نظر ولی فقیه و به طریق اولی اصل ولایت مطلقه فقیه را در فتنه‌ها و مسائلی که حق و حقیقتش روشن نیست فروگذاریم و نظر خودمان را برداریم، پس اصولا ولایت فقیه و در امتداد آن اصل امامت به چه درد اسلام و مسلمین می‌تواند بخورد؟! در باب نجاسات و مطهرات که شکر خدا دامان اسلام پر است از فقها و علما و درباره حکم جهاد در دفاع از کشور هم مردم خودشان وظیفه‌شان را می دانند. پس خلیفه دوم بیراه نگفت که حسبنا کتاب‌الله! یک سوال دیگر هم دارم: چرا در باب نجاسات و مطهرات به رساله عملیه مراجعه می‌کنید و آن را مو به مو انجام می‌دهید و خودتان اجتهاد نمی‌کنید اما در مسائل اجتماعی که بارها مهم‌تر و ظریف‌تر است و درک دقائقش دقیق‌تر، مرجع سیاسی جامعه را رها می‌کنید و به عقل خودتان رجوع می‌کنید؟!
* دانشجوی علوم سیاسی دانشگاه تهران آفت نخبگانی
محمدصادق حاج‌صمدی*
و اذا قیل لهم لا تفسدوا فی الارض قالوا انما نحن مصلحون* الا انهم هم المفسدون و لکن لایشعرون* و اذا قیل لهم آمنوا کما آمن‌الناس قالوا انومن کما آمن‌السفها الا انهم هم السفها ولکن لا یعلمون*
«و چون آنان را گویند که در زمین فساد نکنید پاسخ دهند که تنها ما کار به صلاح می‌کنیم آگاه باشید که ایشان سخت مفسدند ولی خود نمی‌دانند. و چون به آنها گویند که ایمان آورید چنانکه مردم ایمان آوردندپاسخ دهند که چگونه ما ایمان آوریم بمانند بی‌خردان. آگاه باشید که ایشان خود سخت بیخردند ولی نمی‌دانند» بقره/13-12.
حضرات نخبگان بروند کمی قرآن و تاریخ اسلام بخوانند! بروند بخوانند که یادشان بیاید فتنه‌ها و انحرافات را اصولا نخبگان به وجود می آورند نه مردم عادی! جمل را ام‌المومنین و سیف‌الاسلام‌ها علم کردند! صفین را آقا‌زاده‌ها به راه انداختند و حکمیت را اشعث‌ها دامن زدند! سرها را سرداران اسلام بر نیزه کردند و جام انار را عمو‌زاده‌ها تعارف کردند! بعضی دچار آفت نخبگانی شده‌اند! دچار موروثی شدن نخبگی! دچار اینکه ما چون خواصیم می‌فهمیم نه اینکه اگر بفهمیم می‌شویم خواص! دچار جهل مرکب و ولایت‌پذیری به شیوه خاص! دچار حواشی و تعداد تسبیحات نماز! دچار اینکه ولایت به معنای تعطیلی عقل نیست! همین‌جاست که جای عوام و خواص و نخبگان و مردم عوض می شود! همین است که یک آدم ساده، بصیرت دارد اما یک نماینده مجلس، بصیرت ندارد! چون آن آدم ساده برای عقل خودش شأن خاص و قطعیت قائل نیست، پس می‌گردد و از نظر تقوا و بصیرت و اشراف و آگاهی و اجتهاد آن اعلم را بر می‌گزیند. بعد که آن نفر را پیدا کرد نگاه می‌کند، می‌بیند که هر چیزی که امامش می‌گوید با عقل او همگون است و... اما این عالیجنابان اول با عقل خودشان می‌سنجند بعد که می‌بینند تفاوت دارد با آن چیزی که امام گفته به خودشان رجوع نمی‌کنند، امام را زیر سوال می‌‌برند که چگونه آن چیزی که ما می‌فهمیم با آنچه که امام گفته مغایرت دارد؟! پس حتما ولایت اشتباه می‌کند نه ما! چون به هر حال مردم عوام هم با نظر ولی موافقند ولی ما خواصیم! و چون ما خواصیم پس بیشتر می‌فهمیم، پس بر ما است که مردم و رهبری را با تمام توانمان از این گمراهی نجات بدهیم! این‌طور می‌شود که نسل سوم مشکلات برای جامعه اسلامی رو به رشد پیش می‌آید! آنجایی که خواص اصل ولایت را قبول می‌کنند اما به شیوه خاص! اینکه ولایت تا جایی درست می‌فهمد که منظور ایشان در آن نهفته باشد و آنچه که در نظرشان درست می‌آید را بیان کند! گویی نخبه بودن است که اصالت دارد نه فهم مسائل! خواصی‌زاده می‌شوند که سخنانشان پر است «از طبق فرمایشات مقام معظم رهبری» اما عملشان هیچ سنخیتی با رهنمودهای ایشان ندارد و بعضا واهمه هم ندارند از اینکه بگویند در فتنه، رهبری اشتباه می‌کند! هنوز یادمان نرفته که اصحاب صفین گفتند، علی اشتباه کرده و باید توبه کند! از شما نخبگان به عنوان یک دانشجوی ساده یک سوال می‌پرسم: لطفا برای ما تبیین کنید که اگر قرار باشد نظر ولی فقیه و به طریق اولی اصل ولایت مطلقه فقیه را در فتنه‌ها و مسائلی که حق و حقیقتش روشن نیست فروگذاریم و نظر خودمان را برداریم، پس اصولا ولایت فقیه و در امتداد آن اصل امامت به چه درد اسلام و مسلمین می‌تواند بخورد؟! در باب نجاسات و مطهرات که شکر خدا دامان اسلام پر است از فقها و علما و درباره حکم جهاد در دفاع از کشور هم مردم خودشان وظیفه‌شان را می دانند. پس خلیفه دوم بیراه نگفت که حسبنا کتاب‌الله! یک سوال دیگر هم دارم: چرا در باب نجاسات و مطهرات به رساله عملیه مراجعه می‌کنید و آن را مو به مو انجام می‌دهید و خودتان اجتهاد نمی‌کنید اما در مسائل اجتماعی که بارها مهم‌تر و ظریف‌تر است و درک دقائقش دقیق‌تر، مرجع سیاسی جامعه را رها می‌کنید و به عقل خودتان رجوع می‌کنید؟!
* دانشجوی علوم سیاسی دانشگاه تهران ارسال نظر
پربیننده