سیدعابدین نورالدینی
احمد توکلی روز گذشته در نامه‌ای «سرگشاده» به رئیس‌جمهور گلایه‌هایی را درباره عملکرد هیات نظارت بر مطبوعات مطرح کرد. در این بخش یکی از مواردی که مورد گلایه قرار گرفت، تذکر به روزنامه‌هایی است که اظهارات یکی از نماینده‌های مجلس در «تهمت» به رئیس‌جمهور و نیز فرد دیگری در انتقادات بی‌مهابا به دولت را به صورت گسترده منتشر کردند. آنچه که باعث این نوشتار شد اما نه اظهارات نماینده مزبور بلکه شائبه‌هایی است که در لابه‌لای اظهارات دکتر توکلی در اینباره ایجاد شده است. البته امید آن است این شائبه‌ها با توضیحات شفاف وی برطرف شود ضمن اینکه قبل از هر چیز باید به این نکته اشاره شود که در پایبندی رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس به انقلاب و ولایت فقیه و تاکید وی بر «فتنه» بودن حوادث پس از انتخابات، شائبه‌ای نیست و اگر نقدی بر بخشی از نامه وی وارد است، به واسطه حضور گمانه برخی «تسویه حساب»های شخصی در این برهه و عرصه حساس است.
1- نماینده مورد اشاره در ماه‌های اخیر خواسته یا ناخواسته با حمایت رسانه‌های مورد حمایت سران فتنه، تلاش گسترده‌ای را برای انحراف از تمرکز بر عامل اصلی فتنه که همان ادعای تقلب است انجام داده و بنابر ادعایی فاقد پشتوانه عقلی، مدعی شده انتقاد دکتر احمدی‌نژاد از رفتار عده‌ای از خویشاوندان برخی چهره‌های نظام، نقش فراوانی در ایجاد فتنه پس از انتخابات داشته و رئیس‌جمهور باید بنابر این استدلال عجیب، از مردم عذرخواهی کند! آیا این ادعای مضحک که مدتی است نماینده مزبور با ولع فراوان مطرح می‌کند و پوشش رسانه‌ای آن دامنه‌ای فراخ از رسانه‌های وابسته به سران فتنه تا رسانه‌های نشان‌دار مخالف جمهوری اسلامی را شامل می‌شود؛ مصداق بارز «تهمت» به رئیس‌جمهور نیست؟ آیا این «تهمت» که دانسته یا ندانسته ذیل استراتژی «فرار» عوامل فتنه از «محاکمه» تعریف می‌شود و نخستین پیامد سهل‌الوصول آن انحراف افکار عمومی از مطالبات واقعی در برخورد با عوامل فتنه است، شایسته تذکر به بسط‌دهندگان آن نیست؟ آیا این اظهار نظر، توطئه سازمان‌یافته علیه جمهوری اسلامی را به حاشیه نمی‌برد؟ این ادعای به دور از منطق آیا توهین به 25 میلیون رای دهنده به رئیس‌جمهور نیست؟
2- در دفاعیات آقای توکلی از ادعای این نماینده، البته شائبه‌هایی نیز وجود دارد. اگرچه آقای توکلی مدعی شده‌اند در مقام دفاع از «جزئیات»! مدافع این نماینده نیستند؛ اما در دفاعیات وی از اظهارات این نماینده می‌توان رگه‌هایی از پذیرش «کلیات» آن ادعای عجیب را مشاهده کرد که بهتر است پرداخت به این «گمانه» در این مقال صورت نگیرد ضمن اینکه نیک‌تر آن است نگارنده نامه به رئیس‌جمهور قبل از طرح این «تحلیل» در مقام «دفاع» از خود برآید.
3- جناب دکتر توکلی آیا در نقدپذیری دولت‌های دکتر احمدی‌نژاد تردید دارند؟ وی کدام دولت را به یاد دارند که بیش از دولت‌های نهم و دهم مورد هجمه بی‌سابقه رسانه‌ای قرار گرفته باشد؟ آقای توکلی طی 2 دهه اخیر همواره منتقد سیاست‌های دولت‌ها بوده‌اند، آیا دادن این گواهی برای ایشان دشوار است؟ آقای توکلی در اینباره هم لطف فرموده و درجه نقدپذیری تمام دولت‌های شکل گرفته در تاریخ جمهوری‌اسلامی ایران را بیان کنند.
4- اگر موارد پیش‌گفته به صورت جدی مطرح است، اما هدف اصلی این نوشتار تذکر یک نکته بسیار مهم به دکتر توکلی است. بی‌تردید فتنه پس از انتخابات نه‌یک رخداد سریع‌الوقوع و نه عنصر «لجاجت» عامل اصلی آن بوده است. پیشینه این حوادث در نگرشی انحرافی نهفته است که کمترین میزان سازگاری را با «ولایت فقیه» و به‌طور کلی حکومت اسلامی داراست. اینک که نشانه‌های این نگرش آشکار شده و با عقیم ماندن اهداف، فرجام کنش سیاسی این جماعت منفور ملت قریب گشته، اقدامات گسترده‌ای از سوی آنها برای فرار از این وضع صورت می‌گیرد.
بدون‌شک مهم‌ترین هدف آنها، به حاشیه رفتن اصول و برجسته شدن فروع در حوادث پس از انتخابات است. در این شرایط است که حامیان متنفذ این افراد، منافذی برای گریز آنها از قانون ایجاد می‌کنند. به نظر می‌رسد در شرایط فعلی مهم‌ترین مانع این گریز، تمرکز همه نیروهای انقلاب بر اصل ماجرا، یعنی بازخواست قانونی سران فتنه است.
حرکت در این مسیر موجب می‌شود اولویت‌ها بهتر درک شده و از پرداخت به فرعیات اجتناب شود. قطعا پرداختن به موضوعاتی همچون این موضوع و نیز ماجرای رئیس دفتر رئیس‌جمهور، تحقق اهداف جریان مقابل است. توصیه دوستانه به آقای توکلی و نیروهای متعهد انقلاب آن است که در شرایط کنونی برای اثبات وفاداری به انقلاب و نشان دادن هوشمندی خود در تشخیص اصول از فروع، به فیصله دادن قانونی فتنه پس از انتخابات بپردازند و پس از آن به رتق و فتق دیگر امورات مورد علاقه خود اهتمام ورزند.
توصیه به احمد توکلی
سیدعابدین نورالدینی
احمد توکلی روز گذشته در نامه‌ای «سرگشاده» به رئیس‌جمهور گلایه‌هایی را درباره عملکرد هیات نظارت بر مطبوعات مطرح کرد. در این بخش یکی از مواردی که مورد گلایه قرار گرفت، تذکر به روزنامه‌هایی است که اظهارات یکی از نماینده‌های مجلس در «تهمت» به رئیس‌جمهور و نیز فرد دیگری در انتقادات بی‌مهابا به دولت را به صورت گسترده منتشر کردند. آنچه که باعث این نوشتار شد اما نه اظهارات نماینده مزبور بلکه شائبه‌هایی است که در لابه‌لای اظهارات دکتر توکلی در اینباره ایجاد شده است. البته امید آن است این شائبه‌ها با توضیحات شفاف وی برطرف شود ضمن اینکه قبل از هر چیز باید به این نکته اشاره شود که در پایبندی رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس به انقلاب و ولایت فقیه و تاکید وی بر «فتنه» بودن حوادث پس از انتخابات، شائبه‌ای نیست و اگر نقدی بر بخشی از نامه وی وارد است، به واسطه حضور گمانه برخی «تسویه حساب»های شخصی در این برهه و عرصه حساس است.
1- نماینده مورد اشاره در ماه‌های اخیر خواسته یا ناخواسته با حمایت رسانه‌های مورد حمایت سران فتنه، تلاش گسترده‌ای را برای انحراف از تمرکز بر عامل اصلی فتنه که همان ادعای تقلب است انجام داده و بنابر ادعایی فاقد پشتوانه عقلی، مدعی شده انتقاد دکتر احمدی‌نژاد از رفتار عده‌ای از خویشاوندان برخی چهره‌های نظام، نقش فراوانی در ایجاد فتنه پس از انتخابات داشته و رئیس‌جمهور باید بنابر این استدلال عجیب، از مردم عذرخواهی کند! آیا این ادعای مضحک که مدتی است نماینده مزبور با ولع فراوان مطرح می‌کند و پوشش رسانه‌ای آن دامنه‌ای فراخ از رسانه‌های وابسته به سران فتنه تا رسانه‌های نشان‌دار مخالف جمهوری اسلامی را شامل می‌شود؛ مصداق بارز «تهمت» به رئیس‌جمهور نیست؟ آیا این «تهمت» که دانسته یا ندانسته ذیل استراتژی «فرار» عوامل فتنه از «محاکمه» تعریف می‌شود و نخستین پیامد سهل‌الوصول آن انحراف افکار عمومی از مطالبات واقعی در برخورد با عوامل فتنه است، شایسته تذکر به بسط‌دهندگان آن نیست؟ آیا این اظهار نظر، توطئه سازمان‌یافته علیه جمهوری اسلامی را به حاشیه نمی‌برد؟ این ادعای به دور از منطق آیا توهین به 25 میلیون رای دهنده به رئیس‌جمهور نیست؟
2- در دفاعیات آقای توکلی از ادعای این نماینده، البته شائبه‌هایی نیز وجود دارد. اگرچه آقای توکلی مدعی شده‌اند در مقام دفاع از «جزئیات»! مدافع این نماینده نیستند؛ اما در دفاعیات وی از اظهارات این نماینده می‌توان رگه‌هایی از پذیرش «کلیات» آن ادعای عجیب را مشاهده کرد که بهتر است پرداخت به این «گمانه» در این مقال صورت نگیرد ضمن اینکه نیک‌تر آن است نگارنده نامه به رئیس‌جمهور قبل از طرح این «تحلیل» در مقام «دفاع» از خود برآید.
3- جناب دکتر توکلی آیا در نقدپذیری دولت‌های دکتر احمدی‌نژاد تردید دارند؟ وی کدام دولت را به یاد دارند که بیش از دولت‌های نهم و دهم مورد هجمه بی‌سابقه رسانه‌ای قرار گرفته باشد؟ آقای توکلی طی 2 دهه اخیر همواره منتقد سیاست‌های دولت‌ها بوده‌اند، آیا دادن این گواهی برای ایشان دشوار است؟ آقای توکلی در اینباره هم لطف فرموده و درجه نقدپذیری تمام دولت‌های شکل گرفته در تاریخ جمهوری‌اسلامی ایران را بیان کنند.
4- اگر موارد پیش‌گفته به صورت جدی مطرح است، اما هدف اصلی این نوشتار تذکر یک نکته بسیار مهم به دکتر توکلی است. بی‌تردید فتنه پس از انتخابات نه‌یک رخداد سریع‌الوقوع و نه عنصر «لجاجت» عامل اصلی آن بوده است. پیشینه این حوادث در نگرشی انحرافی نهفته است که کمترین میزان سازگاری را با «ولایت فقیه» و به‌طور کلی حکومت اسلامی داراست. اینک که نشانه‌های این نگرش آشکار شده و با عقیم ماندن اهداف، فرجام کنش سیاسی این جماعت منفور ملت قریب گشته، اقدامات گسترده‌ای از سوی آنها برای فرار از این وضع صورت می‌گیرد.
بدون‌شک مهم‌ترین هدف آنها، به حاشیه رفتن اصول و برجسته شدن فروع در حوادث پس از انتخابات است. در این شرایط است که حامیان متنفذ این افراد، منافذی برای گریز آنها از قانون ایجاد می‌کنند. به نظر می‌رسد در شرایط فعلی مهم‌ترین مانع این گریز، تمرکز همه نیروهای انقلاب بر اصل ماجرا، یعنی بازخواست قانونی سران فتنه است.
حرکت در این مسیر موجب می‌شود اولویت‌ها بهتر درک شده و از پرداخت به فرعیات اجتناب شود. قطعا پرداختن به موضوعاتی همچون این موضوع و نیز ماجرای رئیس دفتر رئیس‌جمهور، تحقق اهداف جریان مقابل است. توصیه دوستانه به آقای توکلی و نیروهای متعهد انقلاب آن است که در شرایط کنونی برای اثبات وفاداری به انقلاب و نشان دادن هوشمندی خود در تشخیص اصول از فروع، به فیصله دادن قانونی فتنه پس از انتخابات بپردازند و پس از آن به رتق و فتق دیگر امورات مورد علاقه خود اهتمام ورزند.
ارسال نظر
پربیننده