علی آبان.افتلتي
امروز را فردایی است. فردا را پس‌فردایی! همان‌طور که دیروز را فردایی بود و امروز فردای دیروز است و شاید انگشت حسرت زیر دندان‌ها گرفته‌ایم که کاش دیروز به فکر امروز بودم و یک روز بعد را هم می‌دیدم.
انسان‌ها عموما نزدیک‌بین‌اند و از اینكه چند‌متر جلوتر را آسوده‌تر می‌بینند، به همین چند‌متر دل‌خوش می‌کنند. در لحظه بودن و به قول خیام دم غنیمت شمردن و وقت را خوش داشتن، مسلما به معنی آینده را ندیدن نیست. اتفاقا اينكه هرچیزی باید در لحظه خودش صورت بگیرد، مد‌نظر است چراکه به تعبیر بزرگی که فرمود:غیرممکن است بتوان از یک رودخانه 2بار آب برداشت، چون دیگر نه آن زمان، زمان است و نه آب! آب قبلی. فرد خیلی خوش‌بین و بدبین و گاه غافل و گاه سهل‌‌انگار که هر 3 گروه معمولا چوب ندانم‌کاری‌ها و رفتار‌هایشان را نیز می‌خورند، روال طبیعی و عادی جریان زندگی فردی و اجتماعی‌شان بر ندیدن آینده بنا شده است و زمانی به خویش می‌آیند که در انتهای اتوبان یکطرفه عمر قرار می‌گیرند و دیگر نه قادرند ممنوعیت برگشت این اتوبان را بشکنند و برگردند و نه قدرت ادامه آن مسیر را دارند که یقینا این جماعت عمر بر باطل باختند و وجودیت خویش را بر هیچ فروختند. جماعتی دیگر که علی‌الظاهر غافل و نادان نیستند اما به گمان اینکه حالا مانده تا دوره کمال و بازگشت با خیالی آسوده، دروغ می‌گویند، دزدی می‌کنند، خیانت می‌ورزند، برای مقام و استحکام پایگاه اجتماعی و سیاسی وحکومتی هر امر مردود و مطرود بشری را نیز مرتکب می‌شوند که مثلا روزی توبه خواهیم کرد، روزی حلالیت خواهیم طلبید، هنوز فرصت هست...! اما عمر کمتر از فرصت گره زدن بند کفش‌هاست. کمتر از یک ثانیه جریان آب را دیدن است، شاید سلام ما به والسلام و علیکم السلام نرسد! چه رسد به آنکه دل ببندیم به سال‌ها بعد! فرض کنیم یک دانشجو یا دانش‌آموز دل ببندد به پایان ترم که شب امتحان درس بخواند و نمره خوبی هم بیاورد هرچند گاهی اتفاق هم می‌افتد که همان دانشجو نمره خوبی بگیرد اما عموما عموم این گروه وقتی با نتیجه امتحانات مواجه می‌شوند یا از ردی و مشروطی خود آسیب می‌بینندیا با تماشای نمره‌های ضعیف و کمرنگ روی دیدن کسی را ندارند و چه خوب است که نه آینده را تاریک کنیم و نه دنیا را بر خویش قفس! همنوا شویم با باباطاهر دوبیتی‌سرای خودمان که گفت:
مکن کاری که بر پا سنگت آیو
جهان با این فراخی تنگت آیو
چون فردا نامه‌خوانان نامه خوانند
تو را از نامه خواندن ننگت آیو مکن کاری که بر پا...
علی آبان.افتلتي
امروز را فردایی است. فردا را پس‌فردایی! همان‌طور که دیروز را فردایی بود و امروز فردای دیروز است و شاید انگشت حسرت زیر دندان‌ها گرفته‌ایم که کاش دیروز به فکر امروز بودم و یک روز بعد را هم می‌دیدم.
انسان‌ها عموما نزدیک‌بین‌اند و از اینكه چند‌متر جلوتر را آسوده‌تر می‌بینند، به همین چند‌متر دل‌خوش می‌کنند. در لحظه بودن و به قول خیام دم غنیمت شمردن و وقت را خوش داشتن، مسلما به معنی آینده را ندیدن نیست. اتفاقا اينكه هرچیزی باید در لحظه خودش صورت بگیرد، مد‌نظر است چراکه به تعبیر بزرگی که فرمود:غیرممکن است بتوان از یک رودخانه 2بار آب برداشت، چون دیگر نه آن زمان، زمان است و نه آب! آب قبلی. فرد خیلی خوش‌بین و بدبین و گاه غافل و گاه سهل‌‌انگار که هر 3 گروه معمولا چوب ندانم‌کاری‌ها و رفتار‌هایشان را نیز می‌خورند، روال طبیعی و عادی جریان زندگی فردی و اجتماعی‌شان بر ندیدن آینده بنا شده است و زمانی به خویش می‌آیند که در انتهای اتوبان یکطرفه عمر قرار می‌گیرند و دیگر نه قادرند ممنوعیت برگشت این اتوبان را بشکنند و برگردند و نه قدرت ادامه آن مسیر را دارند که یقینا این جماعت عمر بر باطل باختند و وجودیت خویش را بر هیچ فروختند. جماعتی دیگر که علی‌الظاهر غافل و نادان نیستند اما به گمان اینکه حالا مانده تا دوره کمال و بازگشت با خیالی آسوده، دروغ می‌گویند، دزدی می‌کنند، خیانت می‌ورزند، برای مقام و استحکام پایگاه اجتماعی و سیاسی وحکومتی هر امر مردود و مطرود بشری را نیز مرتکب می‌شوند که مثلا روزی توبه خواهیم کرد، روزی حلالیت خواهیم طلبید، هنوز فرصت هست...! اما عمر کمتر از فرصت گره زدن بند کفش‌هاست. کمتر از یک ثانیه جریان آب را دیدن است، شاید سلام ما به والسلام و علیکم السلام نرسد! چه رسد به آنکه دل ببندیم به سال‌ها بعد! فرض کنیم یک دانشجو یا دانش‌آموز دل ببندد به پایان ترم که شب امتحان درس بخواند و نمره خوبی هم بیاورد هرچند گاهی اتفاق هم می‌افتد که همان دانشجو نمره خوبی بگیرد اما عموما عموم این گروه وقتی با نتیجه امتحانات مواجه می‌شوند یا از ردی و مشروطی خود آسیب می‌بینندیا با تماشای نمره‌های ضعیف و کمرنگ روی دیدن کسی را ندارند و چه خوب است که نه آینده را تاریک کنیم و نه دنیا را بر خویش قفس! همنوا شویم با باباطاهر دوبیتی‌سرای خودمان که گفت:
مکن کاری که بر پا سنگت آیو
جهان با این فراخی تنگت آیو
چون فردا نامه‌خوانان نامه خوانند
تو را از نامه خواندن ننگت آیو ارسال نظر
پربیننده