طناز احدي‌مقدم
ونگر در جمله‌ای معروف می‌گوید:«هر چیزی در زندگی می‌تواند هنر باشد. هر کاری که درست انجام شود، هنر است. وقتی اثر یک نویسنده بزرگ را می‌خوانی انگار سفری در ژرفای وجود انسان آغاز کردهای و رازی درباره زندگی کشف می‌کنی». آرسن ونگر یا همان شطرنج‌باز بزرگ فرانسوی مردی است که اوقات زندگی حرفه‌اي‌اش را برای ساختن تیم‌هایی قرار داده که تلفیقی از هنر جنگیدن و لذت بردن در آنها به وضوح به چشم می‌آید. این فلسفه فوتبال«ونگریسم» است؛ فلسفه‌ای که در فرانسوی بودن او تبلور پیدا کرده و ریشه در تجربیات کودکی و نوجوانی هم دارد.
حالا در اینجا او ذهن شما را با این سوال درگیر می‌کنیم که چرا نیمی از مربیان ریز و درشت دنیا هرگز به «راز» که تعبیر دیگرش جاده موفقیت است براحتی دست پیدا نکرده‌اند؟ ما با واژه «وقف کردن مطلق» موافقیم، شاید این مساله کلید همان رازی است که چند سطر بالاتر به آن پرداختیم. وقتی مردی مانند او پشتکار را اینگونه تعبیر می‌کند که «برای رسیدن به هر هدفی باید بهایی پرداخت شود و آن چیزی نیست جز عاشق بودن» خیلی راحت می‌توانیم در پشت این ایدئولوژی، کاریزمای منحصر به فردی را پیدا کنیم.
البته اگر قرار باشد روح هنرمندانه آرسن را کالبدشکافی کنیم، می‌توانیم جمله معروف او درباره روح جنگندگی بازیکنانش را با فصلی از فیلم «انجمن شاعران مرده» شاهکار پیتر وید قیاس کنیم، در این فیلم «رابین ویلیامز» در سکانسی بی‌نظیر روبه‌شاگردانش می‌گوید: «پسران من! توجه داشته باشید که صنعت یا هر پدیده دیگری مانند پزشکی یا مهندسی، وسیله‌ای است که به واسطه آن زندگی می‌کنیم، اما شعر و ادبیات چیزی است که برایش زندگی می‌کنیم.» و آرسن ونگر چنین شاعرانه در آن جمله معروف به شاگردانش می‌گوید: «وقتی گرسنه می‌شوید بخشی از بدن شما احساس گرسنگی می‌کند و شما چیزی می‌خورید تا زندگی کنید. اما وقتی گرسنه موفقیت و جنگندگی هستید، کل وجودتان معطوف به آن می‌شود، یعنی زندگی می‌کنید تا به افتخار برسید، این همان هسته اصلی زندگی است». قضاوت را به عهده خودتان می‌گذاریم! آیا باز هم فکر می‌کنید سروکله مرد جوانی می‌تواند پیدا شود که هم این فلسفه‌ها را در ذهنش داشته باشد و هم بتواند 2 دهه و نیم روی نیمکت تیمی دوام بیاورد؟ داشتن چنین فاکتورهایی برای یک مربی همان تقابل عشق و جنون نام دارد که حتی نمی‌توان در‌آن به یک لحظه بی‌دغدغگی رسید.
این مساله از لحاظ روانشناسی و روانشناختی نیز صحت دارد که هر انسانی به دنبال این است تا حس مفید و موثر بودن را نه در نزد دیگران بلکه در لایه‌های وجودی‌اش پیدا کند و درست زمانی همه استدلال‌ها درباره ونگر تجلی پیدا می‌کند که الگوی رفتارش را از سر بابی رابسون فقید وام می‌گیرد: «او با اینکه می‌دانست تنها چند روز دیگر زنده است ولی باز هم ترجیح می‌داد تا برای تماشای یک بازی حتی با فرمت خیریه به ورزشگاه برود تا اینکه در خانه روی مبل راحتی به مرگ بیندیشد، در پی عشق رفتن، اصلی‌ترین راه لذت بردن از زندگی است».
آرسن‌ونگر، مردي كه ذاتاً يك پروفسور است
فرانسوي آرام
طناز احدي‌مقدم
ونگر در جمله‌ای معروف می‌گوید:«هر چیزی در زندگی می‌تواند هنر باشد. هر کاری که درست انجام شود، هنر است. وقتی اثر یک نویسنده بزرگ را می‌خوانی انگار سفری در ژرفای وجود انسان آغاز کردهای و رازی درباره زندگی کشف می‌کنی». آرسن ونگر یا همان شطرنج‌باز بزرگ فرانسوی مردی است که اوقات زندگی حرفه‌اي‌اش را برای ساختن تیم‌هایی قرار داده که تلفیقی از هنر جنگیدن و لذت بردن در آنها به وضوح به چشم می‌آید. این فلسفه فوتبال«ونگریسم» است؛ فلسفه‌ای که در فرانسوی بودن او تبلور پیدا کرده و ریشه در تجربیات کودکی و نوجوانی هم دارد.
حالا در اینجا او ذهن شما را با این سوال درگیر می‌کنیم که چرا نیمی از مربیان ریز و درشت دنیا هرگز به «راز» که تعبیر دیگرش جاده موفقیت است براحتی دست پیدا نکرده‌اند؟ ما با واژه «وقف کردن مطلق» موافقیم، شاید این مساله کلید همان رازی است که چند سطر بالاتر به آن پرداختیم. وقتی مردی مانند او پشتکار را اینگونه تعبیر می‌کند که «برای رسیدن به هر هدفی باید بهایی پرداخت شود و آن چیزی نیست جز عاشق بودن» خیلی راحت می‌توانیم در پشت این ایدئولوژی، کاریزمای منحصر به فردی را پیدا کنیم.
البته اگر قرار باشد روح هنرمندانه آرسن را کالبدشکافی کنیم، می‌توانیم جمله معروف او درباره روح جنگندگی بازیکنانش را با فصلی از فیلم «انجمن شاعران مرده» شاهکار پیتر وید قیاس کنیم، در این فیلم «رابین ویلیامز» در سکانسی بی‌نظیر روبه‌شاگردانش می‌گوید: «پسران من! توجه داشته باشید که صنعت یا هر پدیده دیگری مانند پزشکی یا مهندسی، وسیله‌ای است که به واسطه آن زندگی می‌کنیم، اما شعر و ادبیات چیزی است که برایش زندگی می‌کنیم.» و آرسن ونگر چنین شاعرانه در آن جمله معروف به شاگردانش می‌گوید: «وقتی گرسنه می‌شوید بخشی از بدن شما احساس گرسنگی می‌کند و شما چیزی می‌خورید تا زندگی کنید. اما وقتی گرسنه موفقیت و جنگندگی هستید، کل وجودتان معطوف به آن می‌شود، یعنی زندگی می‌کنید تا به افتخار برسید، این همان هسته اصلی زندگی است». قضاوت را به عهده خودتان می‌گذاریم! آیا باز هم فکر می‌کنید سروکله مرد جوانی می‌تواند پیدا شود که هم این فلسفه‌ها را در ذهنش داشته باشد و هم بتواند 2 دهه و نیم روی نیمکت تیمی دوام بیاورد؟ داشتن چنین فاکتورهایی برای یک مربی همان تقابل عشق و جنون نام دارد که حتی نمی‌توان در‌آن به یک لحظه بی‌دغدغگی رسید.
این مساله از لحاظ روانشناسی و روانشناختی نیز صحت دارد که هر انسانی به دنبال این است تا حس مفید و موثر بودن را نه در نزد دیگران بلکه در لایه‌های وجودی‌اش پیدا کند و درست زمانی همه استدلال‌ها درباره ونگر تجلی پیدا می‌کند که الگوی رفتارش را از سر بابی رابسون فقید وام می‌گیرد: «او با اینکه می‌دانست تنها چند روز دیگر زنده است ولی باز هم ترجیح می‌داد تا برای تماشای یک بازی حتی با فرمت خیریه به ورزشگاه برود تا اینکه در خانه روی مبل راحتی به مرگ بیندیشد، در پی عشق رفتن، اصلی‌ترین راه لذت بردن از زندگی است».
ارسال نظر
پربیننده