طلوع شمس: کاوه سجادی‌حسینی ورود به دنیای سینما را با بازی در فیلم «راز چشمه سرخ» شروع کرده و تاکنون حضور در گروه کارگردانی فیلم‌های«زن زیادی» و«پرونده هاوانا» را در کارنامه هنری خود دارد. حضور فیلم «روزنه‌ای به بهشت» او در بخش فیلم‌های ویدئویی
بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر بهانه‌ای شد تا با او درباره این فیلم و حال و هوای جشنواره بیست و هشتم گفت‌وگو داشته باشیم.
طرح قصه«روزنه‌ای به بهشت» از کجا شکل گرفت؟
قصه بر اساس طرحی بود که پدرم داشت، من آن را خوانده بودم ولی به قصه نرسیده بودم تا اینکه بعد از فوت پدرم دوباره آن را مطالعه کردم و بعد از مطالعه توانستم به طرح کلی برای پرداخت قصه برسم. وقتی آن را با علیرضا رئیسیان در میان گذاشتم از طرح قصه خوشش آمد و چون آن موقع در سیما تله‌فیلم‌های زیادی کار می‌کرد با کمک او توانستم قصه‌ام را به تصویر بکشم.
چطور شد که فیلمتان را به دفتر جشنواره ارسال کردید؟
فیلم «روزنه‌ای به بهشت» بیشتر از آنکه در معیارهای فیلم تلویزیونی بگنجد، پتانسیل یک فیلم سینمایی را داشت و به همین خاطر تصمیم گرفتم فیلم را در جشنواره شرکت بدهم که در آنجا دیده شود.
نظرتان راجع به این بخش از جشنواره چیست؟
ببینید، بالاخره هر رقابتی باعث پیشرفت می‌شود و همین نفس رقابت است که می‌تواند کمک کند تا کارگردان‌ها تلاش بیشتری برای ارتقای سطح فیلم‌هایشان داشته باشند.
فکر می‌کنید رقابت تا همین سطح کافی است و با همین حد و اندازه می‌توان تحولی در ساخت تله‌فیلم ایجاد کرد؟
خب کافی که نیست ولی بهتر از هیچ است. اینکه فقط کارگردان یک اثر مورد قضاوت و داوری قرار بگیرد از جهت کارگردانی بسیار تاثیرگذار است ولی اگر به دنبال تحولی در ساخت تله‌فیلم هستیم باید این رقابت به دیگر بخش‌ها نیز سرایت کند.
یعنی انتخاب فیلم و کارگردان برتر را کافی نمی‌دانید؟!
کاملا همین‌طور است. اگر توجه کنید برای ساخت هیچ اثری حالا چه تله‌فیلم باشد و چه یک کار 35 میلیمتری آنچه دیده می‌شود ماحصل تلاش یک گروه است. حالا اگر تمام عوامل در این رقابت درگیر شوند به‌طور حتم مجموعه‌های فیلمسازی داوری می‌شود و دیگر عوامل وقتی خود را در رقابت ببینند بدون شک به دنبال بالا بردن کیفیت کارشان خواهند بود و این کار باعث می‌شود عوامل دیگر هم داوری شوند و سطح رقابت بالاتر خواهد رفت، آن وقت است که می‌بینید تمام عوامل تنبلی یا سرهم‌بندی را کنار می‌گذارند و به جای اینکه منتظر پخش کارشان فقط از رسانه تلویزیون باشند، تلاش می‌کنند در جای دیگر هم نشان داده شود و مورد ارزیابی قرار بگیرد و فقط این کار است كه می‌تواند حال و هوای تله‌فیلم‌سازی را متحول کند.
اما برخی از دوستان نظرشان با شما مخالف است و بخش فیلم‌های ویدئویی را چندان لازم احساس نمی‌کنند!
من مخالف این دوستان مخالف هستم. این یک بخش جنبی است که خیلی روی جریان اصلی جشنواره اثر نمی‌گذارد و قطعا همین‌طور است که پخش این فیلم‌ها و داوری آنها روی کلیت جشنواره اثرگذار نیست و تنها اثر این کار این است که یکسری فیلم‌هایی که جای کار سینمایی داشته‌اند ولی مطرح نشده‌اند، دیده خواهند شد.
خب اگر این‌طور است و این فیلم‌ها پتانسیل سینمایی شدن دارند چرا آنها را در بخش فیلم‌های سینمایی مطرح نمی‌کنند؟
صحبت من این است که برخی فیلم‌ها جای کار 35میلیمتری هم دارند ولی منظورم این نیست که فیلم‌های 35 میلیمتری با تله‌فیلم در یک بخش داوری شوند چرا که به اعتقاد من این کار حتی می‌تواند زیان‌آور هم باشد.
چرا؟
برای اینکه فرمت ساخت این 2گونه با هم کاملا متفاوت است و هر بخشی باید با توجه به خصوصیات همان بخش سنجیده شود.
با کاوه سجادی‌حسینی درباره «روزنه‌ای به بهشت»
به نام پدر!
طلوع شمس: کاوه سجادی‌حسینی ورود به دنیای سینما را با بازی در فیلم «راز چشمه سرخ» شروع کرده و تاکنون حضور در گروه کارگردانی فیلم‌های«زن زیادی» و«پرونده هاوانا» را در کارنامه هنری خود دارد. حضور فیلم «روزنه‌ای به بهشت» او در بخش فیلم‌های ویدئویی
بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر بهانه‌ای شد تا با او درباره این فیلم و حال و هوای جشنواره بیست و هشتم گفت‌وگو داشته باشیم.
طرح قصه«روزنه‌ای به بهشت» از کجا شکل گرفت؟
قصه بر اساس طرحی بود که پدرم داشت، من آن را خوانده بودم ولی به قصه نرسیده بودم تا اینکه بعد از فوت پدرم دوباره آن را مطالعه کردم و بعد از مطالعه توانستم به طرح کلی برای پرداخت قصه برسم. وقتی آن را با علیرضا رئیسیان در میان گذاشتم از طرح قصه خوشش آمد و چون آن موقع در سیما تله‌فیلم‌های زیادی کار می‌کرد با کمک او توانستم قصه‌ام را به تصویر بکشم.
چطور شد که فیلمتان را به دفتر جشنواره ارسال کردید؟
فیلم «روزنه‌ای به بهشت» بیشتر از آنکه در معیارهای فیلم تلویزیونی بگنجد، پتانسیل یک فیلم سینمایی را داشت و به همین خاطر تصمیم گرفتم فیلم را در جشنواره شرکت بدهم که در آنجا دیده شود.
نظرتان راجع به این بخش از جشنواره چیست؟
ببینید، بالاخره هر رقابتی باعث پیشرفت می‌شود و همین نفس رقابت است که می‌تواند کمک کند تا کارگردان‌ها تلاش بیشتری برای ارتقای سطح فیلم‌هایشان داشته باشند.
فکر می‌کنید رقابت تا همین سطح کافی است و با همین حد و اندازه می‌توان تحولی در ساخت تله‌فیلم ایجاد کرد؟
خب کافی که نیست ولی بهتر از هیچ است. اینکه فقط کارگردان یک اثر مورد قضاوت و داوری قرار بگیرد از جهت کارگردانی بسیار تاثیرگذار است ولی اگر به دنبال تحولی در ساخت تله‌فیلم هستیم باید این رقابت به دیگر بخش‌ها نیز سرایت کند.
یعنی انتخاب فیلم و کارگردان برتر را کافی نمی‌دانید؟!
کاملا همین‌طور است. اگر توجه کنید برای ساخت هیچ اثری حالا چه تله‌فیلم باشد و چه یک کار 35 میلیمتری آنچه دیده می‌شود ماحصل تلاش یک گروه است. حالا اگر تمام عوامل در این رقابت درگیر شوند به‌طور حتم مجموعه‌های فیلمسازی داوری می‌شود و دیگر عوامل وقتی خود را در رقابت ببینند بدون شک به دنبال بالا بردن کیفیت کارشان خواهند بود و این کار باعث می‌شود عوامل دیگر هم داوری شوند و سطح رقابت بالاتر خواهد رفت، آن وقت است که می‌بینید تمام عوامل تنبلی یا سرهم‌بندی را کنار می‌گذارند و به جای اینکه منتظر پخش کارشان فقط از رسانه تلویزیون باشند، تلاش می‌کنند در جای دیگر هم نشان داده شود و مورد ارزیابی قرار بگیرد و فقط این کار است كه می‌تواند حال و هوای تله‌فیلم‌سازی را متحول کند.
اما برخی از دوستان نظرشان با شما مخالف است و بخش فیلم‌های ویدئویی را چندان لازم احساس نمی‌کنند!
من مخالف این دوستان مخالف هستم. این یک بخش جنبی است که خیلی روی جریان اصلی جشنواره اثر نمی‌گذارد و قطعا همین‌طور است که پخش این فیلم‌ها و داوری آنها روی کلیت جشنواره اثرگذار نیست و تنها اثر این کار این است که یکسری فیلم‌هایی که جای کار سینمایی داشته‌اند ولی مطرح نشده‌اند، دیده خواهند شد.
خب اگر این‌طور است و این فیلم‌ها پتانسیل سینمایی شدن دارند چرا آنها را در بخش فیلم‌های سینمایی مطرح نمی‌کنند؟
صحبت من این است که برخی فیلم‌ها جای کار 35میلیمتری هم دارند ولی منظورم این نیست که فیلم‌های 35 میلیمتری با تله‌فیلم در یک بخش داوری شوند چرا که به اعتقاد من این کار حتی می‌تواند زیان‌آور هم باشد.
چرا؟
برای اینکه فرمت ساخت این 2گونه با هم کاملا متفاوت است و هر بخشی باید با توجه به خصوصیات همان بخش سنجیده شود.
ارسال نظر
پربیننده