علیرضا پورصباغ: تا آنجا كه خاطرم هست طیف فیلم‌های فارسی در گذشته و حال به شیوه خودشان داستان دختر فقیر و پسر مرفه و وصال آنها را روایت می‌کرد و همه چیز سرخوشانه تمام می‌شد. «حوالی اتوبان» داستان پس از وصال این 2 طبقه را با روشی مستثنا از بدنه سینما روایت می‌کند. داستان این فیلم سیکل معکوس زندگی 2 طبقه اجتماعی مختلف را بعد از وصال روایت می‌کند. پاشا (شهاب حسینی) - نماینده طبقه مرفه- با سیما ستایش (نورا هاشمی) - برآمده از جامعه پایین‌دستی- زندگی سرخوشانه و عاشقانه‌ای دارند اما یک اتفاق وزنه تعادل زندگی این زوج را بر هم می‌زند. قدم نهادن پریوش (گلچهره سجادیه) در زندگی این دو ثبات این زندگی را برهم می‌زند و گذشته تاریک سیما ستایش را بر ملا می‌کند. این اتفاق سبب می‌شود که پاشا دیگر همسرش را نخواهد و او را از زندگی‌اش بیرون کند. فیلمبرداری این فیلم یکی از بی‌نظیرین‌ترین آثار جشنواره بود که تاکنون شاهد آن بوده‌ایم. نوع تصویربرداری در این فیلم یکی از اتفاقات عجیب و متفاوت در سینمای ایران است که بیننده را به هیچ روی خسته نمی‌کند. هیچ سکانسی با سکانس قبلی تشابه تصویری ندارد و کارگردان از تکرار اور شولدر‌ها و مدیوم کلوزآپ‌های تکراری در فیلمش کاملا پرهیز می‌کند به علاوه تصور کنید نمای اول مثلا از کرین‌آپ استفاده شده در نمای بعدی اولدر شولدر سپس یک کلوزآپ و چالش این زن و شهر جوان را در آسانسور با پی او وی (POV)بی‌نظیر شهاب حسینی و نوراهاشمی نشان می‌دهد، 2 قاب بی‌نظیر و غیر‌تکراری عمیق در این فیلم وجود دارد که از نماهای بی‌نظیر آن به حساب می‌آِید. مثلا نمایی که دخترک از تلفن همگانی استفاده می‌کند یا زمانی که وارد خانه می‌شود و از پله‌ها بالا می‌آید و در همان نمای ابتدایی استفاده کرین‌آپ هوشمندانه گرفته شده و در هنگام صحنه تصادف استفاده از دوربین ثابت از جذابیت‌های بصری فیلم است. برجستگی‌های تصویری فیلم، تنوع نوع فیلمبرداری، بازیگری بی‌نظیر ستاره‌های فیلم با هم ترکیب می‌شوند تا قدرت فزاینده کارگردانی در همه ابعاد برجسته به نظر آید و از کارگردانی که این فیلم نخستین اثر بلند او محسوب می‌شود چنین چیره دستی کاملا دور از ذهن بود. به علاوه رنگ‌آمیزی فوق‌العاده فیلم با داستان سیاه و تاریک آن ممزوج می‌شود تا فیلم از ویژگی‌های بصری فوق‌العاده‌ای برخوردار باشد. گلچهره سجادیه نخستین هنرپیشه زن مطرح ایرانی محسوب می‌شود که اکت او منحصر به صورت و میمیک او نمی‌شود. این اکت در نوع راه رافتن و حرکات فیزیکی بدنی در جلوی دوربین عمق غریبی دارد. دیالوگ‌های فیلم، دقت و روانی خاصی در تعادل بخشیدن به داستان ايجاد می‌کنند، ضمن اینکه این درام اجتماعی از برجستگی‌های رایج درام بهره می‌برد و ارائه داستان به صورت پلکانی بیننده را تا پایان درگیر ماجرای فیلم می‌کند. در ضمن کار تکنیکی سعید نعمت‌الله (نویسنده فیلمنامه) در پرداخت کاراکترها ضمن طی مسیر درام فوق‌العاده است. ضمن اینکه کارگردان (سیاوش اسعدی) نیز تعادل لحنی وخطی درام را بر هم نمی‌زند مثلا در صحنه عروسی انتهایی حسی القا نمی‌شود که ذائقه تماشاگر عوض شود بلکه کارگردان با همان المان‌های ساده نامبرده شده به صورتی کاملا متفاوت لحن و ریتم فیلم خود را حفظ می‌کند. درباره «حوالی اتوبان»
سیکل معکوس
علیرضا پورصباغ: تا آنجا كه خاطرم هست طیف فیلم‌های فارسی در گذشته و حال به شیوه خودشان داستان دختر فقیر و پسر مرفه و وصال آنها را روایت می‌کرد و همه چیز سرخوشانه تمام می‌شد. «حوالی اتوبان» داستان پس از وصال این 2 طبقه را با روشی مستثنا از بدنه سینما روایت می‌کند. داستان این فیلم سیکل معکوس زندگی 2 طبقه اجتماعی مختلف را بعد از وصال روایت می‌کند. پاشا (شهاب حسینی) - نماینده طبقه مرفه- با سیما ستایش (نورا هاشمی) - برآمده از جامعه پایین‌دستی- زندگی سرخوشانه و عاشقانه‌ای دارند اما یک اتفاق وزنه تعادل زندگی این زوج را بر هم می‌زند. قدم نهادن پریوش (گلچهره سجادیه) در زندگی این دو ثبات این زندگی را برهم می‌زند و گذشته تاریک سیما ستایش را بر ملا می‌کند. این اتفاق سبب می‌شود که پاشا دیگر همسرش را نخواهد و او را از زندگی‌اش بیرون کند. فیلمبرداری این فیلم یکی از بی‌نظیرین‌ترین آثار جشنواره بود که تاکنون شاهد آن بوده‌ایم. نوع تصویربرداری در این فیلم یکی از اتفاقات عجیب و متفاوت در سینمای ایران است که بیننده را به هیچ روی خسته نمی‌کند. هیچ سکانسی با سکانس قبلی تشابه تصویری ندارد و کارگردان از تکرار اور شولدر‌ها و مدیوم کلوزآپ‌های تکراری در فیلمش کاملا پرهیز می‌کند به علاوه تصور کنید نمای اول مثلا از کرین‌آپ استفاده شده در نمای بعدی اولدر شولدر سپس یک کلوزآپ و چالش این زن و شهر جوان را در آسانسور با پی او وی (POV)بی‌نظیر شهاب حسینی و نوراهاشمی نشان می‌دهد، 2 قاب بی‌نظیر و غیر‌تکراری عمیق در این فیلم وجود دارد که از نماهای بی‌نظیر آن به حساب می‌آِید. مثلا نمایی که دخترک از تلفن همگانی استفاده می‌کند یا زمانی که وارد خانه می‌شود و از پله‌ها بالا می‌آید و در همان نمای ابتدایی استفاده کرین‌آپ هوشمندانه گرفته شده و در هنگام صحنه تصادف استفاده از دوربین ثابت از جذابیت‌های بصری فیلم است. برجستگی‌های تصویری فیلم، تنوع نوع فیلمبرداری، بازیگری بی‌نظیر ستاره‌های فیلم با هم ترکیب می‌شوند تا قدرت فزاینده کارگردانی در همه ابعاد برجسته به نظر آید و از کارگردانی که این فیلم نخستین اثر بلند او محسوب می‌شود چنین چیره دستی کاملا دور از ذهن بود. به علاوه رنگ‌آمیزی فوق‌العاده فیلم با داستان سیاه و تاریک آن ممزوج می‌شود تا فیلم از ویژگی‌های بصری فوق‌العاده‌ای برخوردار باشد. گلچهره سجادیه نخستین هنرپیشه زن مطرح ایرانی محسوب می‌شود که اکت او منحصر به صورت و میمیک او نمی‌شود. این اکت در نوع راه رافتن و حرکات فیزیکی بدنی در جلوی دوربین عمق غریبی دارد. دیالوگ‌های فیلم، دقت و روانی خاصی در تعادل بخشیدن به داستان ايجاد می‌کنند، ضمن اینکه این درام اجتماعی از برجستگی‌های رایج درام بهره می‌برد و ارائه داستان به صورت پلکانی بیننده را تا پایان درگیر ماجرای فیلم می‌کند. در ضمن کار تکنیکی سعید نعمت‌الله (نویسنده فیلمنامه) در پرداخت کاراکترها ضمن طی مسیر درام فوق‌العاده است. ضمن اینکه کارگردان (سیاوش اسعدی) نیز تعادل لحنی وخطی درام را بر هم نمی‌زند مثلا در صحنه عروسی انتهایی حسی القا نمی‌شود که ذائقه تماشاگر عوض شود بلکه کارگردان با همان المان‌های ساده نامبرده شده به صورتی کاملا متفاوت لحن و ریتم فیلم خود را حفظ می‌کند. ارسال نظر
پربیننده