محمدمهدی تقوی
امسال در حالی دهه فجر انقلاب اسلامی را آغاز می‌کنیم که نظام اسلامی هنگام ورودش به دهه چهارم، یکی از بزرگ‌ترین حوادث تاریخ خود را با هدایت هوشمندانه رهبر بزرگوار انقلاب و همچنین بصیرت ملت بزرگ ایران، از سر گذراند.
از 22 بهمن سال 1357 که حضرت امام خمینی قدس‌سره‌الشریف، ریشه 2500 سال خودکامگی و استبداد پادشاهان و سلاطین حاکم بر سرنوشت ملت ایران را درآوردند تاکنون استکبار جهانی و صهیونیزم بین‌الملل تمام تلاش خود را انجام دادند تا این نظام الهی را سرنگون کنند و داستان دشمنی آنان با انقلاب اسلامی ایران، موضوع تازه‌ای نیست و دقیقا 31 سال از تلاش‌های استعمارگران علیه ایران و ملت آن می‌گذرد.
گاهی اوقات این دشمنی در ظاهر با به راه‌انداختن جنگ تحمیلی 8 ساله که در آن تمام دنیا علیه کشور و نظام نوپای ما قد علم کردند، کودتای نظامی (پادگان شهید نوژه)، حمله نظامی (طبس)، ترور شخصیت‌های برجسته نظام، طرح به شهادت رساندن حضرت امام؛ آن هم از سوی یکی از مراجع وقت تقلید و وزیر وقت امور خارجه، تحریم‌های سیاسی و اقتصادی و... بوده و گاه نیز به صورت تهاجم فرهنگی که پس از شکست در عملیات نظامی از سوی دشمنان در دستور کار قرار گرفت؛ پس در تمام این 31 سال دشمنیِ دشمنان، لحظه‌ای قطع نشده است.
در سوم تیرماه 84، گفتمانی در راس دولت و کشور قرار گرفت که دیگر حتی موجب عقب‌نشینی دشمنان همیشگی نظام اسلامی از نقشه‌کشی برای سرنگونی این نظام شد. فردی مردمی سکان دولت را در دست گرفت که برخلاف دوران 16 ساله قبل از خود، در مقابل توپ و تشر دشمنان، هول نمی‌کرد و شدیدتر از دشمن، پاسخ او را می‌داد. موضوع هسته‌ای و موفقیت‌های فراوان در عرصه دیپلماتیک، نشانه‌های بارز توفیق گفتمانی بود که هراسی از اخم دشمن نداشت و در برابر اخم او، برخلاف پیشینیان که روش شاه‌‌سلطان‌حسین را پیش می‌گرفتند و به او لبخند می‌زدند، بر دهان دشمن می‌کوبید. این گفتمان که وام‌گرفته از مشی حضرت امام و خط مقام معظم رهبری بود، موجب شد سران استکبار رسما اعلام کنند، دیگر به فکر تغییر این نظام نیستیم و آن را به رسمیت می‌شناسیم.
از سال 84 تا 88، مردم 4 سال پایداری عزتمندانه را در صحنه‌های جهانی دیدند و به ایرانی بودن خود افتخار کردند؛ ایرانی شیعه‌ای که به هیچ عنوان در برابر ظلم ظالمان عقب‌نشینی نمی‌کند و حتی ظالم را با سیلی، تأدیب می‌کند. دوره نخست ریاست جمهوری شخصی که به گفتمان حضرت امام و رهبر حکیم انقلاب عمل می‌کرد، در آستانه پایان بود و طبق اصول «مردمسالاری دینی»، انتخاباتی دیگر برای 22 خرداد 88 برنامه‌ریزی شد تا مردم تداوم عزت یا بازگشت به آن 16- یا 24- سال را انتخاب کنند.
این بار در میان نامزدها، 2 نفر که قطعا به جبهه واگرایی در برابر غرب تمایل داشتند و در مصاحبه‌ها و مناظره‌های خود، مواضع عزت‌آفرین رئیس‌جمهور وقت را زیر سوال می‌بردند(!) و یک نفر که در نام اصولگرا ولی مواضعش هماهنگ با اصلاح‌طلبان بود، حضور داشتند و تمام تلاش خود را کردند تا رئیس‌جمهور مستقر از صحنه کنار رود و در انتخابات، ناکام بماند.
اما این بار هم مردم، وی را با اختلافی 11 میلیونی برگزیدند تا عزت انقلاب اسلامی را تضمین کنند.
انتخابات برگزار و فرد پیروز توسط مراجع قانونی و نظارتی معرفی شد اما رقبا به جای فرستادن پیام تبریک به رئیس‌جمهوری منتخب و همچنین تبریک به ملت به خاطر شکستن رکورد مشارکت در جهان، قهر را برگزیدند.
2 کاندیدایی که در زمین آمریکا بازی می‌کردند، با شعار تقلب، هواداران خود را اغفال کردند و تعدادی از مردم را که فریب این دروغ تاریخی را خورده بودند به خیابان‌ها کشاندند. در اینجا شواهدی وجود داشت که نشان می‌داد، آن 2 نفر اصلا برای ریاست جمهوری نیامده‌اند و جریان آنها هدفش پیروزی در انتخابات نیست (چون نیک می‌دانست و براساس نظرسنجی‌های داخلی و خارجی بر این جریان مسجل شده بود، چه کسی پیروز انتخابات است)؛ این جریان که نام اصلاحات و کلمه مقدس «اصلاح» را برخود نهاده ولی به دنبال «افساد» بود، با عملکرد خود در بازه زمانی 200 روزه پس از انتخابات، ثابت کرد، هدفی جز تضعیف این نظام مبارک ندارد و البته متاسفانه تا حدی هم به هدفش رسید، همین که نظام سلطه مجددا طمع تغییر نظام را کرد و امیدوار به آن شد، ناشی از عملکرد اصلاح‌طلبان بود. مدت زمانی گذشت تا همه مردم و حتی هواداران دوآتشه کاندیدای اصلی رقیب اصولگرایان بفهمند، اینها اصلا کاری به انتخاب «تقی» و «نقی» ندارند و فقط «تضعیف نظام» و در پی آن «تغییر آن» هدف اصلی است.
اما امام مظلوم علیه‌السلام نقاب از نفاق مدعیان برکشید و عاشورایش، باز هم رسواگر یزیدیان شد. در این روز هواداران ضدانقلاب موسوی که دیگر بازی را از اختیار او هم خارج کرده بودند، به خیال ابلهانه خویش، خواستند کار نظامی را که خون 300 هزار شهید پای آن ریخته شده، یکسره کنند. بهائیان، منافقین، تروریست‌ها، همجنس‌بازان، اراذل و اوباش دست به دست هم دادند تا کار جمهوری اسلامی را بسازند اما جسارت به حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام، خون مردم و حتی آن هواداران موسوی که تصور می‌کردند، وی دل در گروی نظام دارد را به جوش آورد و به فاصله 72 ساعت در نهم دی و 33 روز مانده به جشن آغاز سی و دومین سال پیروزی انقلاب اسلامی، تمام نقشه‌های موسوی و کروبی و حامیان سلطه‌گر و اربابان آمریکایی و اسرائیلی و انگلیسی‌شان را نقش برآب کرد و جانی دوباره به نظام اسلامی بخشید.
ولی همه کسانی که جان‌شان نظام اسلامی است و قلب‌شان برای ولی فقیه می‌تپد باید بدانند اگرچه با عقب‌نشینی‌های عاملان و آمران فتنه، ظاهرا این اغتشاشات 7 ماهه به پایان رسیده است اما حزب‌الله باید بیدار و گوش به فرمان نایب برحق امام زمان(عج) باشد، زیرا قطعا با شکست این فتنه‌گران، نقشه‌های استکبار پایان نمی‌پذیرد و آمریکا و اسرائیل و انگلستان آرام نمی‌نشینند تا بالندگی این انقلاب را تماشا کنند.
استكبار بيكار نمي نشيند
محمدمهدی تقوی
امسال در حالی دهه فجر انقلاب اسلامی را آغاز می‌کنیم که نظام اسلامی هنگام ورودش به دهه چهارم، یکی از بزرگ‌ترین حوادث تاریخ خود را با هدایت هوشمندانه رهبر بزرگوار انقلاب و همچنین بصیرت ملت بزرگ ایران، از سر گذراند.
از 22 بهمن سال 1357 که حضرت امام خمینی قدس‌سره‌الشریف، ریشه 2500 سال خودکامگی و استبداد پادشاهان و سلاطین حاکم بر سرنوشت ملت ایران را درآوردند تاکنون استکبار جهانی و صهیونیزم بین‌الملل تمام تلاش خود را انجام دادند تا این نظام الهی را سرنگون کنند و داستان دشمنی آنان با انقلاب اسلامی ایران، موضوع تازه‌ای نیست و دقیقا 31 سال از تلاش‌های استعمارگران علیه ایران و ملت آن می‌گذرد.
گاهی اوقات این دشمنی در ظاهر با به راه‌انداختن جنگ تحمیلی 8 ساله که در آن تمام دنیا علیه کشور و نظام نوپای ما قد علم کردند، کودتای نظامی (پادگان شهید نوژه)، حمله نظامی (طبس)، ترور شخصیت‌های برجسته نظام، طرح به شهادت رساندن حضرت امام؛ آن هم از سوی یکی از مراجع وقت تقلید و وزیر وقت امور خارجه، تحریم‌های سیاسی و اقتصادی و... بوده و گاه نیز به صورت تهاجم فرهنگی که پس از شکست در عملیات نظامی از سوی دشمنان در دستور کار قرار گرفت؛ پس در تمام این 31 سال دشمنیِ دشمنان، لحظه‌ای قطع نشده است.
در سوم تیرماه 84، گفتمانی در راس دولت و کشور قرار گرفت که دیگر حتی موجب عقب‌نشینی دشمنان همیشگی نظام اسلامی از نقشه‌کشی برای سرنگونی این نظام شد. فردی مردمی سکان دولت را در دست گرفت که برخلاف دوران 16 ساله قبل از خود، در مقابل توپ و تشر دشمنان، هول نمی‌کرد و شدیدتر از دشمن، پاسخ او را می‌داد. موضوع هسته‌ای و موفقیت‌های فراوان در عرصه دیپلماتیک، نشانه‌های بارز توفیق گفتمانی بود که هراسی از اخم دشمن نداشت و در برابر اخم او، برخلاف پیشینیان که روش شاه‌‌سلطان‌حسین را پیش می‌گرفتند و به او لبخند می‌زدند، بر دهان دشمن می‌کوبید. این گفتمان که وام‌گرفته از مشی حضرت امام و خط مقام معظم رهبری بود، موجب شد سران استکبار رسما اعلام کنند، دیگر به فکر تغییر این نظام نیستیم و آن را به رسمیت می‌شناسیم.
از سال 84 تا 88، مردم 4 سال پایداری عزتمندانه را در صحنه‌های جهانی دیدند و به ایرانی بودن خود افتخار کردند؛ ایرانی شیعه‌ای که به هیچ عنوان در برابر ظلم ظالمان عقب‌نشینی نمی‌کند و حتی ظالم را با سیلی، تأدیب می‌کند. دوره نخست ریاست جمهوری شخصی که به گفتمان حضرت امام و رهبر حکیم انقلاب عمل می‌کرد، در آستانه پایان بود و طبق اصول «مردمسالاری دینی»، انتخاباتی دیگر برای 22 خرداد 88 برنامه‌ریزی شد تا مردم تداوم عزت یا بازگشت به آن 16- یا 24- سال را انتخاب کنند.
این بار در میان نامزدها، 2 نفر که قطعا به جبهه واگرایی در برابر غرب تمایل داشتند و در مصاحبه‌ها و مناظره‌های خود، مواضع عزت‌آفرین رئیس‌جمهور وقت را زیر سوال می‌بردند(!) و یک نفر که در نام اصولگرا ولی مواضعش هماهنگ با اصلاح‌طلبان بود، حضور داشتند و تمام تلاش خود را کردند تا رئیس‌جمهور مستقر از صحنه کنار رود و در انتخابات، ناکام بماند.
اما این بار هم مردم، وی را با اختلافی 11 میلیونی برگزیدند تا عزت انقلاب اسلامی را تضمین کنند.
انتخابات برگزار و فرد پیروز توسط مراجع قانونی و نظارتی معرفی شد اما رقبا به جای فرستادن پیام تبریک به رئیس‌جمهوری منتخب و همچنین تبریک به ملت به خاطر شکستن رکورد مشارکت در جهان، قهر را برگزیدند.
2 کاندیدایی که در زمین آمریکا بازی می‌کردند، با شعار تقلب، هواداران خود را اغفال کردند و تعدادی از مردم را که فریب این دروغ تاریخی را خورده بودند به خیابان‌ها کشاندند. در اینجا شواهدی وجود داشت که نشان می‌داد، آن 2 نفر اصلا برای ریاست جمهوری نیامده‌اند و جریان آنها هدفش پیروزی در انتخابات نیست (چون نیک می‌دانست و براساس نظرسنجی‌های داخلی و خارجی بر این جریان مسجل شده بود، چه کسی پیروز انتخابات است)؛ این جریان که نام اصلاحات و کلمه مقدس «اصلاح» را برخود نهاده ولی به دنبال «افساد» بود، با عملکرد خود در بازه زمانی 200 روزه پس از انتخابات، ثابت کرد، هدفی جز تضعیف این نظام مبارک ندارد و البته متاسفانه تا حدی هم به هدفش رسید، همین که نظام سلطه مجددا طمع تغییر نظام را کرد و امیدوار به آن شد، ناشی از عملکرد اصلاح‌طلبان بود. مدت زمانی گذشت تا همه مردم و حتی هواداران دوآتشه کاندیدای اصلی رقیب اصولگرایان بفهمند، اینها اصلا کاری به انتخاب «تقی» و «نقی» ندارند و فقط «تضعیف نظام» و در پی آن «تغییر آن» هدف اصلی است.
اما امام مظلوم علیه‌السلام نقاب از نفاق مدعیان برکشید و عاشورایش، باز هم رسواگر یزیدیان شد. در این روز هواداران ضدانقلاب موسوی که دیگر بازی را از اختیار او هم خارج کرده بودند، به خیال ابلهانه خویش، خواستند کار نظامی را که خون 300 هزار شهید پای آن ریخته شده، یکسره کنند. بهائیان، منافقین، تروریست‌ها، همجنس‌بازان، اراذل و اوباش دست به دست هم دادند تا کار جمهوری اسلامی را بسازند اما جسارت به حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام، خون مردم و حتی آن هواداران موسوی که تصور می‌کردند، وی دل در گروی نظام دارد را به جوش آورد و به فاصله 72 ساعت در نهم دی و 33 روز مانده به جشن آغاز سی و دومین سال پیروزی انقلاب اسلامی، تمام نقشه‌های موسوی و کروبی و حامیان سلطه‌گر و اربابان آمریکایی و اسرائیلی و انگلیسی‌شان را نقش برآب کرد و جانی دوباره به نظام اسلامی بخشید.
ولی همه کسانی که جان‌شان نظام اسلامی است و قلب‌شان برای ولی فقیه می‌تپد باید بدانند اگرچه با عقب‌نشینی‌های عاملان و آمران فتنه، ظاهرا این اغتشاشات 7 ماهه به پایان رسیده است اما حزب‌الله باید بیدار و گوش به فرمان نایب برحق امام زمان(عج) باشد، زیرا قطعا با شکست این فتنه‌گران، نقشه‌های استکبار پایان نمی‌پذیرد و آمریکا و اسرائیل و انگلستان آرام نمی‌نشینند تا بالندگی این انقلاب را تماشا کنند.
ارسال نظر
پربیننده