احمد نامجو
اعدام 2 نفر از متجاوزان به عنف پرونده لواسان که صبح روز شنبه در اوین انجام شد در وهله نخست عاملی شد برای سکینه‌خاطر افکار عمومی که پس از رخداد جنایت صورت گرفته، در قالب یک مطالبه حداکثری خواهان برخورد قاطع دستگاه قضا بودند. قطعا اجرای حکم اعدام این 2 جنایتکار که با نمودار ساختن قدرت برخورد نظام با اخلالگران امنیت جامعه همراه شد؛ بار دیگر فلسفه «حیات‌بخشی» و «سلب‌حیات» را در احکام قضایی جمهوری‌اسلامی آشکار کرد. نکته قابل تأمل دیگر اینکه پس از وقوع این جنایت و پیش از صدور احکام قضایی، اکثریت قاطع افکار عمومی خواستار اجرای حکم اعدام برای جنایتکاران شدند. تردیدی نیست این مطالبه حداکثری ملت به واسطه اطلاع از مجازات شرعی و قانونی بزه، پذیرش حقیقت تناسب جرم و مجازات و اثرگذاری اجرای مجازات است. تسریع قوه‌قضائیه در اجرای این حکم نیز علاوه بر تقویت سرمایه اجتماعی «اعتماد عمومی» در ادامه فراگیر شدن تحقق امنیت ملی را نوید می‌دهد. البته نباید این مهم را نادیده گرفت که بیزاری مردم از آسیب‌های اجتماعی حاصل از وقوع جنایت‌های هولناک و مخل امنیت اجتماعی و ملی، موجبات فهم درست آنان از مقررات حاکمیت دینی در برخورد با رفتار‌های غیرشرعی مفسده‌انگیز را بیش از پیش فراهم می‌کند و شکی نیست که این درک درست بستر‌سازی برخی سوءاستفاده‌ها برای تقابل با احکام اسلامی را عقیم می‌کند. بنابراین باید گفت، اکثریت قاطع افکار عمومی اقدام متجاوزان به عنف در لواسان را مستوجب مجازات قانونی «اعدام» می‌دانند و این نشانگر پذیرش اثرگذاری حکم شرعی «سلب حیات» در میان اکثریت جامعه است. ضمن اینکه تسریع در اجرای حکم اعدام در مواردی که امنیت عمومی و به تبع آن،امنیت ملی دچار خدشه شده است، امری بهنگام و ستودنی است و اثرگذاری مطلوبی نیز به دنبال خواهد داشت.
صبح روز پنجشنبه 2 نفر از اعضای گروهک تروریستی‌اي که در حوادث تلخ روز عاشورای امسال اقدام به هتک عاشورای حسینی و ضرب و شتم عزاداران حسینی کردند به اتهام محاربه علیه نظام اسلامی محکوم و اعدام شدند. این تروریست‌ها که به صورت مسلح در تجمعات غیرقانونی حضور یافته و اقدام به آشوبگری علیه نظام می‌کردند وابسته به گروهک تروریستی انجمن پادشاهی، وابسته به ربع پهلوی بودند. اعدام این 2تروریست که صراحتا و آشکارا علیه جمهوری اسلامی اقدام و امنیت ملی را تهدید می‌کردند، موجب ابراز ناراحتی رضا پهلوی شد. در کنار رضا پهلوی، گروهک منافقین و حامی اصلی آنان یعنی ایالات متحده نیز از اعدام تروریست‌های انجمن پادشاهی ابراز ناراحتی کردند. البته و متاسفانه نگرانی و ناراحتی از اعدام تروریست‌های ضدانقلاب به این جماعت محدود نشد و کروبی و موسوی نیز در دیدار «یکدیگر» از اعدام 2 نفر از مخالفان مسلح نظام جمهوری اسلامی که در حوادث ناگوار روز عاشورا اقدام به هتک نسبت به ساحت مقدس امام حسین(ع) و ارزش‌های عاشورایی کرده و تخریب اموال عمومی را انجام دادند...
... و مصداق بارز محارب بودند، اعلام «ناراحتی» و دلخوری کردند! دلیل این رفتار عجیب البته آشکار است اما پیش از آن باید چند نکته بیان شود.
اگرچه در شرایط کنونی برخی افراد همانند شیرین عبادی با پوشش جایزه نوبل، اقدامات فراوانی را برای دین‌زدایی از قوانین اجرایی و مدنی ایران انجام می‌دهند و این ماموریت در راستای سکولاریزه کردن جامعه ایرانی دنبال می‌شود اما سابقه آشکار این اقدامات در انقلاب به دهه 60 برمی‌گردد. آن زمان که شهید بهشتی، رئیس شورایعالی قضایی، لایحه «قصاص» را به مجلس وقت ارائه کرد و جبهه ملی و نهضت آزادی در تقابلی آشکار با قوانین شرع اسلام، با این لایحه مخالفت کرده و حتی برای این اعلام مخالفت، اجتماعاتی نیز تشکیل دادند. اگرچه واکنش قاطع و مثال‌زدنی امام(ره) به این اقدام و بیان صریح «مرتد» برای جبهه ملی که در ادامه بیان «غیرمسلم» بودن مصدق را هم به دنبال داشت؛ موجب انزوای این گروه و نیز خروج نهضت آزادی از مناسبات سیاسی کشور شد اما تحرکات حاشیه‌ای این گروه‌ها به عنوان مخالفان «حکومت دینی» همواره ادامه داشته است. فعالیت فراوان و هم‌اندیشی این افراد با جریان رفرم دوم خرداد اما موجب بیان دیدگاه‌های ضدحکومت دینی آنان در جامعه شد. و حتی دوم خرداد، مجالی برای آنان فراهم کرد تا در معرض اقبال مردمی قرار گیرند ـ که البته نتایج بسیار ناامیدکننده‌ای برای آنان به همراه داشت ـ مجالست مخالفان اجرای احکام اسلامی در قوانین اجتماعی با سران دوم خرداد البته در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری نیز تداوم یافت و اخبار تایید شده فراوانی در این‌باره منتشر و منعکس شد. قطعا این مجالست و همفکری به واسطه تلاش برای دست‌يابي به اهداف مشترک است! و قطعا در برخی موارد باید نمود عینی یابد.
بنابراین می‌توان گفت، شباهت عجیبی میان ابراز نگرانی موسوی و کروبی از اعدام تروریست‌های محارب، با مخالفت جبهه ملی و نهضت آزادی با لایحه اسلامی قصاص وجود دارد. البته قرابت فکری این 2 گروه سابقه متمادی دارد!
اما این موضوع از زاویه‌ای دیگر نیز قابل ارزیابی است و آن اینکه مخالفت با قصاص فعلا درباره موضوعات بسیار ملموس همانند جنایت لواسان انجام نمی‌شود بلکه در قبال موضوعات سیاسی صورت می‌گیرد. موسوی و کروبی به بهانه جناح‌بندی‌ها از اعدام محاربان اعلام نگرانی می‌کنند اما می‌توان اینگونه نیز تحلیل کرد که این ابراز نگرانی به‌واسطه هراس آنان از عزم حاکمیت در برخورد قانونی با هتاکان و فتنه‌گران و محاربانی است که 7ماه آرامش را از پایتخت سلب کردند.
این افراد مهلت 7 ماهه نظام برای اصلاح و بازگشت را قدر ندانستند و لجبازی و عصیانگری پیشه کردند. اگر چه نظام می‌توانست از همان ابتدا تجمعات خشونت‌طلبانه و آشوبگرانه را بشدت محکوم و مجازات محاربان را اعمال کند اما صبر و مهلت نظام باعث شد فریبکاری و دغل‌کاری این جماعت بر همگان آشکار شود تا زمینه مساعد برای اعمال قانون درباره آنان فراهم شود. اگرچه برخی معتقدند برخورد قاطع نظام با فتنه‌گران در همان ابتدای فتنه‌گری، باعث جلوگیری از تداوم آشوبگری‌ها و ایجاد هزینه می‌شد اما به نظر می‌‌رسد، صبر نظام و حاکمیت اثرات مطلوبی به دنبال داشته است. اکنون همه باورهای سیاسی آنان رونمایی شده است، آیا کسی گمان می‌برد روزی موسوی و کروبی با اعدام محاربان مخالفت کنند؟! سران فتنه و اعدام
احمد نامجو
اعدام 2 نفر از متجاوزان به عنف پرونده لواسان که صبح روز شنبه در اوین انجام شد در وهله نخست عاملی شد برای سکینه‌خاطر افکار عمومی که پس از رخداد جنایت صورت گرفته، در قالب یک مطالبه حداکثری خواهان برخورد قاطع دستگاه قضا بودند. قطعا اجرای حکم اعدام این 2 جنایتکار که با نمودار ساختن قدرت برخورد نظام با اخلالگران امنیت جامعه همراه شد؛ بار دیگر فلسفه «حیات‌بخشی» و «سلب‌حیات» را در احکام قضایی جمهوری‌اسلامی آشکار کرد. نکته قابل تأمل دیگر اینکه پس از وقوع این جنایت و پیش از صدور احکام قضایی، اکثریت قاطع افکار عمومی خواستار اجرای حکم اعدام برای جنایتکاران شدند. تردیدی نیست این مطالبه حداکثری ملت به واسطه اطلاع از مجازات شرعی و قانونی بزه، پذیرش حقیقت تناسب جرم و مجازات و اثرگذاری اجرای مجازات است. تسریع قوه‌قضائیه در اجرای این حکم نیز علاوه بر تقویت سرمایه اجتماعی «اعتماد عمومی» در ادامه فراگیر شدن تحقق امنیت ملی را نوید می‌دهد. البته نباید این مهم را نادیده گرفت که بیزاری مردم از آسیب‌های اجتماعی حاصل از وقوع جنایت‌های هولناک و مخل امنیت اجتماعی و ملی، موجبات فهم درست آنان از مقررات حاکمیت دینی در برخورد با رفتار‌های غیرشرعی مفسده‌انگیز را بیش از پیش فراهم می‌کند و شکی نیست که این درک درست بستر‌سازی برخی سوءاستفاده‌ها برای تقابل با احکام اسلامی را عقیم می‌کند. بنابراین باید گفت، اکثریت قاطع افکار عمومی اقدام متجاوزان به عنف در لواسان را مستوجب مجازات قانونی «اعدام» می‌دانند و این نشانگر پذیرش اثرگذاری حکم شرعی «سلب حیات» در میان اکثریت جامعه است. ضمن اینکه تسریع در اجرای حکم اعدام در مواردی که امنیت عمومی و به تبع آن،امنیت ملی دچار خدشه شده است، امری بهنگام و ستودنی است و اثرگذاری مطلوبی نیز به دنبال خواهد داشت.
صبح روز پنجشنبه 2 نفر از اعضای گروهک تروریستی‌اي که در حوادث تلخ روز عاشورای امسال اقدام به هتک عاشورای حسینی و ضرب و شتم عزاداران حسینی کردند به اتهام محاربه علیه نظام اسلامی محکوم و اعدام شدند. این تروریست‌ها که به صورت مسلح در تجمعات غیرقانونی حضور یافته و اقدام به آشوبگری علیه نظام می‌کردند وابسته به گروهک تروریستی انجمن پادشاهی، وابسته به ربع پهلوی بودند. اعدام این 2تروریست که صراحتا و آشکارا علیه جمهوری اسلامی اقدام و امنیت ملی را تهدید می‌کردند، موجب ابراز ناراحتی رضا پهلوی شد. در کنار رضا پهلوی، گروهک منافقین و حامی اصلی آنان یعنی ایالات متحده نیز از اعدام تروریست‌های انجمن پادشاهی ابراز ناراحتی کردند. البته و متاسفانه نگرانی و ناراحتی از اعدام تروریست‌های ضدانقلاب به این جماعت محدود نشد و کروبی و موسوی نیز در دیدار «یکدیگر» از اعدام 2 نفر از مخالفان مسلح نظام جمهوری اسلامی که در حوادث ناگوار روز عاشورا اقدام به هتک نسبت به ساحت مقدس امام حسین(ع) و ارزش‌های عاشورایی کرده و تخریب اموال عمومی را انجام دادند...
... و مصداق بارز محارب بودند، اعلام «ناراحتی» و دلخوری کردند! دلیل این رفتار عجیب البته آشکار است اما پیش از آن باید چند نکته بیان شود.
اگرچه در شرایط کنونی برخی افراد همانند شیرین عبادی با پوشش جایزه نوبل، اقدامات فراوانی را برای دین‌زدایی از قوانین اجرایی و مدنی ایران انجام می‌دهند و این ماموریت در راستای سکولاریزه کردن جامعه ایرانی دنبال می‌شود اما سابقه آشکار این اقدامات در انقلاب به دهه 60 برمی‌گردد. آن زمان که شهید بهشتی، رئیس شورایعالی قضایی، لایحه «قصاص» را به مجلس وقت ارائه کرد و جبهه ملی و نهضت آزادی در تقابلی آشکار با قوانین شرع اسلام، با این لایحه مخالفت کرده و حتی برای این اعلام مخالفت، اجتماعاتی نیز تشکیل دادند. اگرچه واکنش قاطع و مثال‌زدنی امام(ره) به این اقدام و بیان صریح «مرتد» برای جبهه ملی که در ادامه بیان «غیرمسلم» بودن مصدق را هم به دنبال داشت؛ موجب انزوای این گروه و نیز خروج نهضت آزادی از مناسبات سیاسی کشور شد اما تحرکات حاشیه‌ای این گروه‌ها به عنوان مخالفان «حکومت دینی» همواره ادامه داشته است. فعالیت فراوان و هم‌اندیشی این افراد با جریان رفرم دوم خرداد اما موجب بیان دیدگاه‌های ضدحکومت دینی آنان در جامعه شد. و حتی دوم خرداد، مجالی برای آنان فراهم کرد تا در معرض اقبال مردمی قرار گیرند ـ که البته نتایج بسیار ناامیدکننده‌ای برای آنان به همراه داشت ـ مجالست مخالفان اجرای احکام اسلامی در قوانین اجتماعی با سران دوم خرداد البته در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری نیز تداوم یافت و اخبار تایید شده فراوانی در این‌باره منتشر و منعکس شد. قطعا این مجالست و همفکری به واسطه تلاش برای دست‌يابي به اهداف مشترک است! و قطعا در برخی موارد باید نمود عینی یابد.
بنابراین می‌توان گفت، شباهت عجیبی میان ابراز نگرانی موسوی و کروبی از اعدام تروریست‌های محارب، با مخالفت جبهه ملی و نهضت آزادی با لایحه اسلامی قصاص وجود دارد. البته قرابت فکری این 2 گروه سابقه متمادی دارد!
اما این موضوع از زاویه‌ای دیگر نیز قابل ارزیابی است و آن اینکه مخالفت با قصاص فعلا درباره موضوعات بسیار ملموس همانند جنایت لواسان انجام نمی‌شود بلکه در قبال موضوعات سیاسی صورت می‌گیرد. موسوی و کروبی به بهانه جناح‌بندی‌ها از اعدام محاربان اعلام نگرانی می‌کنند اما می‌توان اینگونه نیز تحلیل کرد که این ابراز نگرانی به‌واسطه هراس آنان از عزم حاکمیت در برخورد قانونی با هتاکان و فتنه‌گران و محاربانی است که 7ماه آرامش را از پایتخت سلب کردند.
این افراد مهلت 7 ماهه نظام برای اصلاح و بازگشت را قدر ندانستند و لجبازی و عصیانگری پیشه کردند. اگر چه نظام می‌توانست از همان ابتدا تجمعات خشونت‌طلبانه و آشوبگرانه را بشدت محکوم و مجازات محاربان را اعمال کند اما صبر و مهلت نظام باعث شد فریبکاری و دغل‌کاری این جماعت بر همگان آشکار شود تا زمینه مساعد برای اعمال قانون درباره آنان فراهم شود. اگرچه برخی معتقدند برخورد قاطع نظام با فتنه‌گران در همان ابتدای فتنه‌گری، باعث جلوگیری از تداوم آشوبگری‌ها و ایجاد هزینه می‌شد اما به نظر می‌‌رسد، صبر نظام و حاکمیت اثرات مطلوبی به دنبال داشته است. اکنون همه باورهای سیاسی آنان رونمایی شده است، آیا کسی گمان می‌برد روزی موسوی و کروبی با اعدام محاربان مخالفت کنند؟! ارسال نظر
پربیننده