مهدی طاهرخانی
1-اینک داربی برای هوادار ایرانی یادآور تساوی
یک بر یک است؛ داربی یعنی مساوی، یعنی کشتن همه آن اشتیاقی که یک هفته در بطن جامعه ورزشی جاری بوده و ساری اما ترس از باخت همه آن شور و هیجان را به مسلخگاه احتیاط برده است.چرا من مورد لعنت تاریخ قرار بگیرم؛ این همان قفل بی‌کلید تساوی‌های نیمه دوم دهه 80 است که تا روزهای پایانی سال جاری دوام آورده. با قطور شدن پرونده یک بر یک‌ها، هر مربی در ذهن خود آن را پروراند و راضی به تساوی شد تا بعدها در کتاب داربی نام او را به عنوان شکست خورده بزرگ این رکورد نیاورند.حتی امیر قلعه‌نویی که در 3 سال نخست حضورش در استقلال 3 بار توانسته بود از سد پرسپولیس بگذرد فصل قبل اسیر این قفل شد و محصول این خوف چیزی نبود جز خلق 2 تساوی مشابه و چندش‌آور. اگرچه قلعه‌نویی شکست‌ناپذیری خود برابر پرسپولیس را حفظ کرد اما اینک شنل شوالیه بر تن قهرمانی برازنده است که عوض حفظ رکورد نباختن به فکر پاره کرده این نوار منحوس باشد.
2- ادموند بزیک و رضا عابدیان از آن دسته از مهاجمانی بودند که همواره هواداران پرسپولیس با احترام از آنها یاد می‌کردند چرا که فاصله 2 گل آنها در 2 داربی مختلف
7 سال بود و در طول این 7 سال هرگز پرسپولیس قادر به شکست رقیب آبی‌پوشش نشد. در داربی سی و یکم رضا عابدیان تک‌گل پرسپولیس را به ثمر رساند تا آن پیروزی آخرین برد قرمزها تا سال 1375 باشد. آنچه در طول این
7 سال در ذهن و ساق بازیکنان پرسپولیس خالکوبی شده بود، ترس از باخت مجدد بود و عوض آنکه یکی پیدا شود با شجاعت ورق را بازگرداند، اکثریت به دنبال آن بودند که دست کم برابر استقلال بازنده نباشند مغفول از اینکه دیگر نباختن برای پرسپولیسی‌ها فضیلت نبود و سکوهای سرخ فقط در تمنای دیدن رنگ پیروزی بود. دقیقه 87 داربی چهل و دوم سرانجام این طلسم توسط ادموند بزیک شکسته شد تا اینچنین نام او در ذهن پرسپولیسی‌ها حک شود.
3- وضع امروز هر 2 مربی (دایی و مرفاوی) و بازیکنان هر 2 تیم بی‌شباهت به آن 7 ساله قرمزها نیست. استقلال از روز چهاردهم آبان سال 1384رنگ فتح داربی را ندیده است و تاریخ آغاز این رخوت برای قرمزها دقیقا 2 روز کمتر از یک سال است یعنی 12 آبان‌ماه سال 1385. این اعداد یعنی شرم بر پیشانی فوتبالی که ادعا می‌کند لیگش پویاست و تیم ملی‌اش چکیده همین بازیکنان و تفکر است. امروز داربی شصت و هشتم انجام می‌شود و با وجود خواسته قلبی هر 2مربی که در لابه‌لاي گفته‌هايشان نباختن در اين‌بازي از میل پیروزی در آن نمود بیشتری دارد، ساکنان سکو و جمع‌نشینان جعبه جادویی تنها خواهان پیروزی تیمشان هستند. اگر قرار باشد دوباره تیمی گلی به ثمر برساند و تا لحظه شنیدن سوت پایان چله‌نشین باکس 18قدم خود باشد آنگاه اگر خوب هم مدافع هم باشد (همان کاری که قلعه نویی در داربی برگشت سال گذشته کرد) آن وقت شاید دستان علیزاده از دل زمین سبز شود و گل تساوی از آسمان نازل! پس اگر تساوی نمی‌خواهید، اگر براستی احوالتان از نتیجه یک بر یک محول می‌شود باید از نباختن نترسید؛ این شاه‌کلید این قفل خود ساخته است.
4-آنچه در 3 بند فوق عنوان شد نقبی بود به گذشته و شرح حال پیله داربی اما برای رهایی این پروانه علاوه بر شهامت به چیزهای دیگر هم احتیاج است. هم امتیازی 2 تیم از یکسو و بردهای مشابه اخیرشان، کمی کار را برای صید پیروزی سخت می‌کند. نکته جالب به تساوی آنها در تعداد برد، باخت، مساوی و گل زده هم مربوط می‌شود و این یعنی دایی و مرفاوی 2 تیم دارند شبیه هم که تقابل آنها مشابه رو در روی هم قرار گرفتن 2 کشتی‌گیر با زور یکسان است. تنها نقطه ضعف قرمزها به غیبت علیرضا محمد ربط پیدا می‌کند که با محرومیت دفاع راست پرسپولیس، علی دایی هیچ آلترناتیوی که متخصص در آن ناحیه باشد را در اختیار ندارد. در آن‌سو مرفاوی با چند جابه‌جایی در خط دفاعی و تبعید بیک‌زاده و صادقی به نیمکت ذخیره‌ها به ترکیب دلخواهی رسیده و بعید به نظر می‌رسد آن را دستخوش تحول کند. در حالت طبیعی و بدون توجه به نتایج داربی‌های قبلی برآیند قدرت 2 تیم صفر است و روی کاغذ نمی‌توان برتری را به مجموعه خاصی داد. در چنین شرایطی برنده آن است که نخست نترسد سپس در عین شهامت و عقلانیت،محو پیش افتادن مقطعی تیمش نشود. 6 داربی گذشته مساوی شد چون همواره مربیان برنده بعد از گل تیمشان ذوب بازی شدند و نفهمیدند باتلاق داربی چگونه یخ‌زدگان را به کام خود فرو می‌برد. داربی شصت و هشتم و تنها مطالبه هواداران سرخابی
رهایی پروانه از پیله تساوی
مهدی طاهرخانی
1-اینک داربی برای هوادار ایرانی یادآور تساوی
یک بر یک است؛ داربی یعنی مساوی، یعنی کشتن همه آن اشتیاقی که یک هفته در بطن جامعه ورزشی جاری بوده و ساری اما ترس از باخت همه آن شور و هیجان را به مسلخگاه احتیاط برده است.چرا من مورد لعنت تاریخ قرار بگیرم؛ این همان قفل بی‌کلید تساوی‌های نیمه دوم دهه 80 است که تا روزهای پایانی سال جاری دوام آورده. با قطور شدن پرونده یک بر یک‌ها، هر مربی در ذهن خود آن را پروراند و راضی به تساوی شد تا بعدها در کتاب داربی نام او را به عنوان شکست خورده بزرگ این رکورد نیاورند.حتی امیر قلعه‌نویی که در 3 سال نخست حضورش در استقلال 3 بار توانسته بود از سد پرسپولیس بگذرد فصل قبل اسیر این قفل شد و محصول این خوف چیزی نبود جز خلق 2 تساوی مشابه و چندش‌آور. اگرچه قلعه‌نویی شکست‌ناپذیری خود برابر پرسپولیس را حفظ کرد اما اینک شنل شوالیه بر تن قهرمانی برازنده است که عوض حفظ رکورد نباختن به فکر پاره کرده این نوار منحوس باشد.
2- ادموند بزیک و رضا عابدیان از آن دسته از مهاجمانی بودند که همواره هواداران پرسپولیس با احترام از آنها یاد می‌کردند چرا که فاصله 2 گل آنها در 2 داربی مختلف
7 سال بود و در طول این 7 سال هرگز پرسپولیس قادر به شکست رقیب آبی‌پوشش نشد. در داربی سی و یکم رضا عابدیان تک‌گل پرسپولیس را به ثمر رساند تا آن پیروزی آخرین برد قرمزها تا سال 1375 باشد. آنچه در طول این
7 سال در ذهن و ساق بازیکنان پرسپولیس خالکوبی شده بود، ترس از باخت مجدد بود و عوض آنکه یکی پیدا شود با شجاعت ورق را بازگرداند، اکثریت به دنبال آن بودند که دست کم برابر استقلال بازنده نباشند مغفول از اینکه دیگر نباختن برای پرسپولیسی‌ها فضیلت نبود و سکوهای سرخ فقط در تمنای دیدن رنگ پیروزی بود. دقیقه 87 داربی چهل و دوم سرانجام این طلسم توسط ادموند بزیک شکسته شد تا اینچنین نام او در ذهن پرسپولیسی‌ها حک شود.
3- وضع امروز هر 2 مربی (دایی و مرفاوی) و بازیکنان هر 2 تیم بی‌شباهت به آن 7 ساله قرمزها نیست. استقلال از روز چهاردهم آبان سال 1384رنگ فتح داربی را ندیده است و تاریخ آغاز این رخوت برای قرمزها دقیقا 2 روز کمتر از یک سال است یعنی 12 آبان‌ماه سال 1385. این اعداد یعنی شرم بر پیشانی فوتبالی که ادعا می‌کند لیگش پویاست و تیم ملی‌اش چکیده همین بازیکنان و تفکر است. امروز داربی شصت و هشتم انجام می‌شود و با وجود خواسته قلبی هر 2مربی که در لابه‌لاي گفته‌هايشان نباختن در اين‌بازي از میل پیروزی در آن نمود بیشتری دارد، ساکنان سکو و جمع‌نشینان جعبه جادویی تنها خواهان پیروزی تیمشان هستند. اگر قرار باشد دوباره تیمی گلی به ثمر برساند و تا لحظه شنیدن سوت پایان چله‌نشین باکس 18قدم خود باشد آنگاه اگر خوب هم مدافع هم باشد (همان کاری که قلعه نویی در داربی برگشت سال گذشته کرد) آن وقت شاید دستان علیزاده از دل زمین سبز شود و گل تساوی از آسمان نازل! پس اگر تساوی نمی‌خواهید، اگر براستی احوالتان از نتیجه یک بر یک محول می‌شود باید از نباختن نترسید؛ این شاه‌کلید این قفل خود ساخته است.
4-آنچه در 3 بند فوق عنوان شد نقبی بود به گذشته و شرح حال پیله داربی اما برای رهایی این پروانه علاوه بر شهامت به چیزهای دیگر هم احتیاج است. هم امتیازی 2 تیم از یکسو و بردهای مشابه اخیرشان، کمی کار را برای صید پیروزی سخت می‌کند. نکته جالب به تساوی آنها در تعداد برد، باخت، مساوی و گل زده هم مربوط می‌شود و این یعنی دایی و مرفاوی 2 تیم دارند شبیه هم که تقابل آنها مشابه رو در روی هم قرار گرفتن 2 کشتی‌گیر با زور یکسان است. تنها نقطه ضعف قرمزها به غیبت علیرضا محمد ربط پیدا می‌کند که با محرومیت دفاع راست پرسپولیس، علی دایی هیچ آلترناتیوی که متخصص در آن ناحیه باشد را در اختیار ندارد. در آن‌سو مرفاوی با چند جابه‌جایی در خط دفاعی و تبعید بیک‌زاده و صادقی به نیمکت ذخیره‌ها به ترکیب دلخواهی رسیده و بعید به نظر می‌رسد آن را دستخوش تحول کند. در حالت طبیعی و بدون توجه به نتایج داربی‌های قبلی برآیند قدرت 2 تیم صفر است و روی کاغذ نمی‌توان برتری را به مجموعه خاصی داد. در چنین شرایطی برنده آن است که نخست نترسد سپس در عین شهامت و عقلانیت،محو پیش افتادن مقطعی تیمش نشود. 6 داربی گذشته مساوی شد چون همواره مربیان برنده بعد از گل تیمشان ذوب بازی شدند و نفهمیدند باتلاق داربی چگونه یخ‌زدگان را به کام خود فرو می‌برد. ارسال نظر
پربیننده