حمید شریفیان: نمایش فیلمی از کن لوچ در جشنواره فیلم فجر امر تازه‌ای نیست چرا که پیش‌تر شاهد فیلم «اسم من جو است» از این کارگردان در بخش مسابقه بین‌المللی هفدهمین دوره این رویداد سینمایی بوده‌ایم. امسال نیز آخرین ساخته لوچ با نام «به دنبال اریک» که نامزد دریافت جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن امسال نیز بود در جشنواره بیست و هشتم به نمایش درخواهد آمد. این فیلم با بودجه‌ای در حدود 4 میلیون پوند تولید شده است. داستان این فیلم پیرامون 2 شخصیت است که هردو «اریک» نام دارند. اریک اول یک پستچی طرفدار تیم منچستر یونایتد (با بازی استیو ایوتس) است که زندگی او با مشکلات بسیاری همراه شده؛ آشفتگی خانه و خانواده، رویارویی با همسر سابق و نوه‌هایی که دیگر از کنترل خارج شده‌اند و حتی خطر برخورد با گانگسترها آنها را تهدید می‌کند، تنها بخشی از مسائلی را تشکیل می‌دهند که وی باید با آنها روبه‌رو شود، اما در این میان و برای مقابله با این مشکلات مرد پستچی، اریک دوم یا همان اریک کانتونا (فوتبالیست معروف سال‌های دور تیم‌های ملی فرانسه و منچستر یونایتد و بازیگر این روزهای سینما) را به صورت خیالی در برابر خود می‌بیند. فیلم «به دنبال اریک» ژانرهای مختلفی را تحت پوشش خود قرار می‌دهد که کمدی و درام تنها بخشی از آن را شامل می‌شود. فیلم دارای درونمایه‌های کمدی است که تقریبا در کارهای لوچ کمتر به آن پرداخته می‌شود اما در عین حال زندگی دشوار اریک پستچی نیز وجود دارد که از قالب شدن کمدی بر فضای فیلم جلوگیری می‌کند. همچنین در طول فیلم شاهد هستیم که لوچ با ظرافتی خاص تعدادی از گل‌هایی را که کانتونا به ثمر رسانده بود به نمایش می‌گذارد که حتی برای افرادی که چندان به فوتبال علاقه‌ای ندارند جالب توجه است و این امر فیلم «به دنبال اریک» را در ژانر فیلم‌های ورزشی نیز تعریف می‌کند. اما از به‌یاد ماندنی‌ترین جملاتی که در این فیلم شاهد آن هستیم دیالوگی است که در آن کانتونا رو به دوست بحران‌زده خود می‌گوید: «کسی که از ریختن تاس وحشت دارد هرگز 6 نخواهد آورد».
اما یکی از نکات این فیلم بازی قابل توجه استیو ایوتس است پس از فیلم «تابستان» (به کارگردانی کنت گلنان). این ایفای نقش، دومین کار بزرگ او در سینما محسوب می‌شود. ایوتس با این نقش باعث شد بخت‌هایی برای او در «جشنواره کن» و «جوایز فیلم اروپا» برای دریافت عنوان بهترین هنرپیشه در نظر گرفته شود.
اما چگونگی حضور کانتونا در این فیلم نیز در نوع خود جالب توجه است. کانتونا که به گفته خودش فوتبال را در سن 30سالگی به‌خاطر شور از دست رفته آن کنار گذاشته بود، از مدت‌ها پیش سینما را جایگزینی مناسب برای آن می‌دانست. او در چندین فیلم نیز به ایفای نقش پرداخته بود تا «به دنبال اریک» نخستین تجربه سینمایی او نباشد. البته کانتونا بر این مطلب نیز تاکید دارد که فعالیت در سینما تا وقتی که حالت کسل کننده نیافته باشد، ادامه خواهد یافت و در غیر این صورت او کاری دیگر را آغاز خواهد کرد. کانتونا و انگلستان برای یکدیگر غریبه نیستند. کن لوچ بریتانیایی نیز در فرانسه نامی آشنا به شمار می‌آید و فیلم‌های او در آن کشور کاملا دیده می‌شوند. کانتونا نیز فیلم‌های لوچ را دوست دارد، اما اگر تمام این عوامل کانتونا را برای بازی در فیلم لوچ تبدیل به یکی از بهترین گزینه‌ها نمی‌کرد، داستان واقعی یکی از طرفداران او که وی را از لیدز تا منچستر دنبال کرد و مطرح کردن آن برای لوچ و فیلمنامه‌نویس او پل لاورتی (که در 9 فیلم با یکدیگر همکاری داشتند) می‌توانست بیانگر این واقعیت باشد که کانتونا همان اریکی است که باید به دنبال او بود. در واقع داستان مطرح شده از سوی کانتونا می‌توانست کلیدی باشد تا سازندگان فیلم تصمیم بگیرند رویارویی اریک فوتبال‌دوست با بازیکن محبوب خود (کانتونا) از نوع خیالی و نه واقعی باشد. خود لوچ درباره این فیلم می‌گوید: «ما می‌خواستیم در برابر این ایده که افراد مشهور چیزی بالاتر از انسان هستند، قرار بگیریم. همچنین می‌خواستیم فیلمی بسازیم که از ایده‌ای که من و شما آن را اتحاد و دیگران حمایت از دوستان می‌نامند بهره ببریم و البته همان ایده قدیمی که ما به‌عنوان یک تیم، قوی‌تر از حالت انفرادی هستیم را مد نظر قرار دهیم».
لوچ 73 ساله فیلم‌های قابل توجه بسیاری در کارنامه خود دارد که از معروف‌ترین آنها می‌توان به «ریف-راف» (1990)، «سرزمین آزادی» (1995)، «نام من جو است» (1998) و «بادی که بارلی با آن تکید» (2006) اشاره کرد. فیلم دیگر او یعنی «بلیت‌ها» (2005) را هم که به اتفاق 2 فیلمساز مطرح بین‌المللی دیگر یعنی «ارمانو اولمی» و «عباس کیارستمی» ساخته شد نیز باید به این فهرست افزود. کن لوچ در طول فعالیت حرفه‌ای خود در بسیاری از جشنواره‌ها مورد تقدیر قرار گرفته است. در این میان می‌توان به چندین جایزه از رویدادهای سینمایی همچون بفتا، سزار، برلین، ونیز و کن اشاره کرد. لوچ برای فیلم «بادی که بارلی با آن تکید» موفق شد جایزه نخل طلای کن را از آن خود کند. همچنین جایزه‌ای را نیز از سوی این جشنواره برای مجموعه آثار خود دریافت کرد که البته این جایزه در کنار شیر طلایی یک عمر دستاورد هنری جشنواره ونیز جای گرفت. ممکن است فیلم «به دنبال اریک» بهترین فیلم لوچ نباشد اما تردیدی نیست که حضور آخرین فیلم از کارگردانی با سابقه سینمایی او در این دوره از جشنواره فیلم فجر نکته‌ای است که به آسانی نمی‌توان از کنار آن گذشت.
درباره متفاوت‌ترین میهمان جشنواره بیست و هشتم
اریک به دنبال اریک
حمید شریفیان: نمایش فیلمی از کن لوچ در جشنواره فیلم فجر امر تازه‌ای نیست چرا که پیش‌تر شاهد فیلم «اسم من جو است» از این کارگردان در بخش مسابقه بین‌المللی هفدهمین دوره این رویداد سینمایی بوده‌ایم. امسال نیز آخرین ساخته لوچ با نام «به دنبال اریک» که نامزد دریافت جایزه نخل طلای جشنواره فیلم کن امسال نیز بود در جشنواره بیست و هشتم به نمایش درخواهد آمد. این فیلم با بودجه‌ای در حدود 4 میلیون پوند تولید شده است. داستان این فیلم پیرامون 2 شخصیت است که هردو «اریک» نام دارند. اریک اول یک پستچی طرفدار تیم منچستر یونایتد (با بازی استیو ایوتس) است که زندگی او با مشکلات بسیاری همراه شده؛ آشفتگی خانه و خانواده، رویارویی با همسر سابق و نوه‌هایی که دیگر از کنترل خارج شده‌اند و حتی خطر برخورد با گانگسترها آنها را تهدید می‌کند، تنها بخشی از مسائلی را تشکیل می‌دهند که وی باید با آنها روبه‌رو شود، اما در این میان و برای مقابله با این مشکلات مرد پستچی، اریک دوم یا همان اریک کانتونا (فوتبالیست معروف سال‌های دور تیم‌های ملی فرانسه و منچستر یونایتد و بازیگر این روزهای سینما) را به صورت خیالی در برابر خود می‌بیند. فیلم «به دنبال اریک» ژانرهای مختلفی را تحت پوشش خود قرار می‌دهد که کمدی و درام تنها بخشی از آن را شامل می‌شود. فیلم دارای درونمایه‌های کمدی است که تقریبا در کارهای لوچ کمتر به آن پرداخته می‌شود اما در عین حال زندگی دشوار اریک پستچی نیز وجود دارد که از قالب شدن کمدی بر فضای فیلم جلوگیری می‌کند. همچنین در طول فیلم شاهد هستیم که لوچ با ظرافتی خاص تعدادی از گل‌هایی را که کانتونا به ثمر رسانده بود به نمایش می‌گذارد که حتی برای افرادی که چندان به فوتبال علاقه‌ای ندارند جالب توجه است و این امر فیلم «به دنبال اریک» را در ژانر فیلم‌های ورزشی نیز تعریف می‌کند. اما از به‌یاد ماندنی‌ترین جملاتی که در این فیلم شاهد آن هستیم دیالوگی است که در آن کانتونا رو به دوست بحران‌زده خود می‌گوید: «کسی که از ریختن تاس وحشت دارد هرگز 6 نخواهد آورد».
اما یکی از نکات این فیلم بازی قابل توجه استیو ایوتس است پس از فیلم «تابستان» (به کارگردانی کنت گلنان). این ایفای نقش، دومین کار بزرگ او در سینما محسوب می‌شود. ایوتس با این نقش باعث شد بخت‌هایی برای او در «جشنواره کن» و «جوایز فیلم اروپا» برای دریافت عنوان بهترین هنرپیشه در نظر گرفته شود.
اما چگونگی حضور کانتونا در این فیلم نیز در نوع خود جالب توجه است. کانتونا که به گفته خودش فوتبال را در سن 30سالگی به‌خاطر شور از دست رفته آن کنار گذاشته بود، از مدت‌ها پیش سینما را جایگزینی مناسب برای آن می‌دانست. او در چندین فیلم نیز به ایفای نقش پرداخته بود تا «به دنبال اریک» نخستین تجربه سینمایی او نباشد. البته کانتونا بر این مطلب نیز تاکید دارد که فعالیت در سینما تا وقتی که حالت کسل کننده نیافته باشد، ادامه خواهد یافت و در غیر این صورت او کاری دیگر را آغاز خواهد کرد. کانتونا و انگلستان برای یکدیگر غریبه نیستند. کن لوچ بریتانیایی نیز در فرانسه نامی آشنا به شمار می‌آید و فیلم‌های او در آن کشور کاملا دیده می‌شوند. کانتونا نیز فیلم‌های لوچ را دوست دارد، اما اگر تمام این عوامل کانتونا را برای بازی در فیلم لوچ تبدیل به یکی از بهترین گزینه‌ها نمی‌کرد، داستان واقعی یکی از طرفداران او که وی را از لیدز تا منچستر دنبال کرد و مطرح کردن آن برای لوچ و فیلمنامه‌نویس او پل لاورتی (که در 9 فیلم با یکدیگر همکاری داشتند) می‌توانست بیانگر این واقعیت باشد که کانتونا همان اریکی است که باید به دنبال او بود. در واقع داستان مطرح شده از سوی کانتونا می‌توانست کلیدی باشد تا سازندگان فیلم تصمیم بگیرند رویارویی اریک فوتبال‌دوست با بازیکن محبوب خود (کانتونا) از نوع خیالی و نه واقعی باشد. خود لوچ درباره این فیلم می‌گوید: «ما می‌خواستیم در برابر این ایده که افراد مشهور چیزی بالاتر از انسان هستند، قرار بگیریم. همچنین می‌خواستیم فیلمی بسازیم که از ایده‌ای که من و شما آن را اتحاد و دیگران حمایت از دوستان می‌نامند بهره ببریم و البته همان ایده قدیمی که ما به‌عنوان یک تیم، قوی‌تر از حالت انفرادی هستیم را مد نظر قرار دهیم».
لوچ 73 ساله فیلم‌های قابل توجه بسیاری در کارنامه خود دارد که از معروف‌ترین آنها می‌توان به «ریف-راف» (1990)، «سرزمین آزادی» (1995)، «نام من جو است» (1998) و «بادی که بارلی با آن تکید» (2006) اشاره کرد. فیلم دیگر او یعنی «بلیت‌ها» (2005) را هم که به اتفاق 2 فیلمساز مطرح بین‌المللی دیگر یعنی «ارمانو اولمی» و «عباس کیارستمی» ساخته شد نیز باید به این فهرست افزود. کن لوچ در طول فعالیت حرفه‌ای خود در بسیاری از جشنواره‌ها مورد تقدیر قرار گرفته است. در این میان می‌توان به چندین جایزه از رویدادهای سینمایی همچون بفتا، سزار، برلین، ونیز و کن اشاره کرد. لوچ برای فیلم «بادی که بارلی با آن تکید» موفق شد جایزه نخل طلای کن را از آن خود کند. همچنین جایزه‌ای را نیز از سوی این جشنواره برای مجموعه آثار خود دریافت کرد که البته این جایزه در کنار شیر طلایی یک عمر دستاورد هنری جشنواره ونیز جای گرفت. ممکن است فیلم «به دنبال اریک» بهترین فیلم لوچ نباشد اما تردیدی نیست که حضور آخرین فیلم از کارگردانی با سابقه سینمایی او در این دوره از جشنواره فیلم فجر نکته‌ای است که به آسانی نمی‌توان از کنار آن گذشت.
ارسال نظر
پربیننده