فیل بال:
چند هفته پیش بود که فیلم کن لوچ، «به دنبال اریک» را دیدم، در یک «سینما آرت» کوچک در سن سباستین، یعنی تنها جای این شهر که شهامت پخش فیلم‌های زبان اصلی (VO) را دارد، شهری که هر سپتامبر با فستیوال بزرگش همه‌اش ژست سینمایی به خود می‌گیرد. بعضی فیلم‌ها هستند که قطعا به مخیله‌ام هم خطور نمی‌کند آنها را به زبان اسپانیایی تماشا کنم از بس که محاوره‌های بسیار‌شان به طرز سرسام‌آوری در ترجمه گم می‌شود، ولی با همه اینها تردید داشتم نیاز باشد فیلم لوچ را حتما به انگلیسی ببینم، بویژه با آن چیزهایی که درباره‌اش خوانده بودم. حق هم داشتم. فیلم خوبی بود ولی یک نکته‌اش مرا جور دیگری محظوظ کرد، آنجا که «استیو ایوتز» (پستچی افسرده‌اي که دست به دامن قهرمانش، اریک کانتونا، می‌شود تا کمکش کند زندگی‌اش را روبه‌راه سازد) از کانتونا می‌پرسد: «خب بعد، شیرین‌ترین لحظه‌ات تا حالا؟» کانتونا از فراز بالکن به حومه منچستر زل می‌زند و جواب می‌دهد «یک گل نبود» پستچی که حرف او را باور نکرده سیلی از خاطره‌بازی‌ها به راه می‌اندازد و سریالی از بزرگ‌ترین گل‌های اریک را جلوی چشم او زنده می‌کند. کانتونا اما در مقابل همه آن صحنه‌ها سر تکان می‌دهد و دست آخر می‌گوید: «یک پاس بود».
پستچی با شگفتی ماوقع را به یاد می‌آورد «پاس، پاسی که در برابر تاتنهام اسپورز با بیرون پا برای دنیس ایروین انداختی» که آخرش به گل ختم شد و لوچ با لطافت در لحظه متعاقب آن به ما نشان می‌دهد. ایوتز می‌پرسد «اگر گل نمی‌شد چه؟» که منظورش عاقبت پاسی است که او فرستاد. کانتونا جواب می‌دهد «تو باید به هم‌تیمی‌هایت اعتماد کنی» و تصویر محو می‌شود.
البته می‌دانید که همه اینها مقدمه‌چینی بود. اگر شما ملتفت اتفاقات این هفته بوده باشید و به اندازه کافی حریص فوتبال، پس حتما پاس پشت پای گوتی بازیکن رئال مادرید را که شنبه گذشته به کریم بنزما پیشکش کرد تا در گالیسیای بادخیز دروازه دپورتیوو لاکرونیا را باز کند دیده‌اید. اگر هم ندیده‌اید، یک نگاهی بیندازید بد نیست. چون در بازگشت به نقطه‌ای که کن لوچ همه تلاشش را کرده تا آن را در فیلمش در بیاورد در ابتدا این انتظار نمی‌رود که آن لحظه واقعا تاثیر عمیقی روی زندگی‌تان بگذارد. شاید مثل جایی که شما به خود جرات می‌دهید ریسکی انجام دهید و جواب می‌گیرید و بعد برای همیشه آن را به عنوان تصمیمی که مسیر زندگی‌تان را تغییر داد در خاطر می‌سپارید چون می‌دانید ممکن بود گزینه بی‌خطرتری را انتخاب کنید که اگر کرده بودید زندگی‌تان چه بسا قدر و ارزش حالا را نداشت. آن لحظه باعث می‌شود پستچی چشمش به این استدلال باز شود و در کنار قهرمانش کاری صورت دهد و ... البته اصلا قصد ندارم فیلم را بر آنها که ندیده‌اند حرام کنم.
خیره‌کنندگی نبوغ آساي خدای گوتی (یا دقیقا همانطور که مارکا تیتر کرده بود (Tacon de Dios) در آن بود که در یک چشم برهم زدن تصویر این بازیکن را از ستاره تمام‌شده‌ای که در حال تلف کردن وقت و زندگی‌اش در لالیگاست و فقط می‌تواند ما را با اعترافات مرموزش در رسانه‌ها سرگرم کند (مثل آخرین اعترافش که می‌خواهد در بانکوک بازنشسته شود!) به نابغه‌ای دوباره کشف شده تبدیل کرد. خب، ما همیشه می‌دانستیم که او یک نابغه معیوب است ولی غیبتش از تیم ملی اسپانیا از سال 2003 به این سو خود گویای همه چیز بود. 3 مربی ملی متفق‌القول بودند که او به درد نمی‌خورد.
گوتی اخیراً در گفت‌وگویی با مایکل رابینسون (مجری ایرلندی محبوب پربیننده‌ترین برنامه فوتبال اسپانیا با عنوان «روز دیگر» که 2 دهه پیش در پست جوادنکونام در اوساسونا کفش‌ها را آویخت.مترجم) درد دل کرده بود که اینکه هرگز در جام جهانی یا جام ملت‌های اروپا بازی نکرده است همواره برای او نمادی بوده از ناکامی. این نکته جالبی است که از زبان آدمی می‌شنویم که به خاطر قابلیتش در «خودانتقادی» بازشناخته می‌شود و از نظر عده‌ای هم شاید این بزرگ‌ترین خصیصه‌اش در میان خصایص غیرعادی او باشد. ولی حالا در یک لحظه دیوانه‌وار، او همه مشکلات را حل می‌کند چون همانطور که روزنامه مارکا صبح روز یکشنبه نوشته بود «مردم این پاس با پشت پاشنه پا را تا
30 سال دیگر هم یادشان می‌ماند».
در حقیقت در فیلم لوچ شما به این درک می‌رسید که بازیگر اصلی «استیو ایوتز» خود به تنهایی پاس کانتونا را به‌عنوان شیرین‌ترین لحظه زندگی قهرمانش به یاد می‌آورد و شروع به تعریف آن می‌کند. همین چیز‌هاست که زندگی را روشن می‌سازند؛ ظاهرا پوچ ولی کارساز.
صبح یکشنبه برای تماشای 2 مسابقه نوجوانان
(سن سباستین) رفتم و در هر 2 مسابقه والدین کنار خط ایستاده بودند و درباره هیچ موضوعی صحبت نمی‌کردند الا پاس گوتی. تمرکز گپ و گفت‌های آنها عمدتا روی این مساله بود که اگر این پاس پشت پا جواب نمی‌داد چه می‌شد؟ اغلب مردم می‌گفتند که او خودش خیلی راحت می‌توانست دروازه را باز کند. یکی از والدین هم با آب و تاب می‌گفت: «اگه پاسش به اون فرانسویه بنزما نمی‌رسید، گوتی باید خودش را می‌زد».
این اشاره‌ها همان انعکاس سوال پستچی از کانتونا را داشتند: «اگر گل نمی‌شد چه؟»
خب شاید هم چندان مهم نبود که چه می‌شد چون اراده اریک برای چنان پاسی هم قابل ستایش بود و اعتبار مرد فرانسوی نزد هواداران من‌یونایتد آنقدر بود که کسی به هدر رفتن پاس اعتنا نکند. گوتی از طرف دیگر، این پاس را با فکر دومی آنی مهیا کرد در حالی که در آن لحظه شاید این حرکت در نگاه اول چندان خوشایند نبود. مادریدی‌ها فقط یک گل از میزبان پیش بودند، در مسابقه‌ای که آنها در هر صورت نباید از بارسا عقب می‌ماندند، چون کاتالان‌ها یک ساعت جلوتر از آنها اسپورتینگ را برده بودند. بازیکنان رئال دلیل موجهی برای عصبی بودن داشتند. ایجاد فاصله 8 امتیازی با بارسا ممکن بود به معنای دست‌نیافتنی شدن صدر جدول باشد و علاوه بر این جو مسابقه هم بر ضد آنها بود رئال 18سال بود که در لاکرونیا پیروز نشده بود، حتی رائول هرگز طعم پیروزی را در ورزشگاه «ریاسور» نچشیده بود که شاید هم این به‌خاطر «میگا»ها باشد، واژه‌ای که در زبان گالسیایی هم به معنی «جادوگر» است و هم به معنی ساحره‌‌هايي که در فرهنگ آمیخته با اقلیم بادی و بارانی این منطقه. در این سال‌ها «میگا»ها به اندازه کافی بلا بر سر مادریدی‌ها آورده‌اند. حتی در سال 2002 که دپورتیوو لاکرونیا با شکست رئال در سانتیاگو برنابئو قهرمان جام پادشاهی شد و جشن صدسالگی رئال را موقتا بهم زد آنها همراه تیم به مادرید سفر کرده بودند (ماجرای کریستیانو رونالدو و طلسم یکی دیگر از همین زنان جادوگر را هم که همه می‌دانیم). خلاصه این جو نامساعد عاملی بود برای آنکه وقتی بنزما «پاس خدا» را دریافت می‌کند، اولش جا خورد چون هیچ مادریدی‌ای انتظار چنین لطفی را در زمین طلسم شده ریاسور نداشت، اما خونسردی ذاتی این فرانسوی به کمکش آمد و او توپ را به ته دروازه کاملا عاری از هرگونه مدافع قل داد.
واقعا هیچ‌کس هم برای تبریک گفتن به سمت او ندوید چون همه داشتند به سمت گوتی می‌دویدند و یک‌بار دیگر این جمله کانتونا در «به دنبال اریک» در فضا انعکاس یافت: «باید به هم‌تیمی‌هایت اعتماد کنی».
واقعا منظور او چه بود؟ آیا تو باید به آنها اعتماد کنی تا تو را ببخشند؟ من مطمئن نیستم ولی امیدوارم منظور او همین باشد. این جمله‌ای پرارزش است در ورزش، جمله‌ای که به زیباترین شکل،مفهوم تیم را بیان می‌کند.
حالا بیایید راجع به بازیکنانی که با این گل شوکه شده بودند صحبت کنیم. این را می‌توانستی در واکنش عجیب آنها ببینی چون گوتی حتی برای یک لحظه در طول حرکتش به عقب نگاه نکرد. همه‌چیز از وقتی شروع شد که کاکا در میانه چپ زمین دپور صاحب توپ شد، بعد او سر چرخاند و دنبال یک یار حامی گشت. گوتی همزمان یک حرکت فشنگی را از نقطه‌ای که از قبل پیشروی کرده بود به فضای مختص سانتر فوروارد‌ها آغاز کرد و از چپ به راست دوید، کاکا هم پاسی مهیا کرد تا او با آرانسوبیا دروازه‌بان دپور تک‌به‌تک شود. آرانسوبیا با تردید به استقبال گوتی رفت و شاید هم شما بگویید که او زاویه را بسته بود. از سمت چپ گوتی یک دفاع داشت سر می‌رسید و تنها چیزی که گوتی نیاز داشت، یک ضربه بغل‌پای راست به سمت گوشه راست دروازه بود اما ناگهان او بدون آنکه بنزما را از قبل بر لبه 18قدم دیده باشد، آن پاس مشهور را با پشت پاشنه‌اش به عقب انداخت تا کتاب لحظات ناب فوتبال صاحب یک فصل جدید شود.
من این صحنه را ده‌ها بار تماشا کردم و کاملا پیداست گوتی حتی یک نظر به عقب نینداخته بود مگر تا وقتی که دیگر پاس پشت‌پا را فرستاده بود. با این حال مثل تمام بازیکنان صاحب نبوغ، حس ششم او می‌گفت که حتما یک مهاجم پشت‌سرش حرکت کرده است، اما با همه اینها باز هم ریسک قابل‌توجهی بود و تیم او به لطف ا ين شاهکار 3 بر یک برنده شد حتی با اینکه سرخیو راموس یک پنالتی به حریف داد. حالا تنها چیزی که برای بحث کردن مانده، خالکوبی روی بازوی چپ گوتی است که وقتی برای شادی دستش را به آسمان شب گرفته بالا برد، نمایان شد. آیا آن تصویر از آن چه‌گوآرا بود یا یک دوست؟ هرچه بود این خالکوبی به واسطه یکی از بزرگ‌ترین پاس‌های پشت‌پای تمام دوران به چشم ما آمد. چرا بزرگ‌ترین نه؟ خب این چیزی است که باید درباره‌اش فکر کنیم. حتما پاسی مشابه گوتی به زیدان در بازی مقابل سویا (2006) یا پشت‌پای ردوندو در اولد‌ترافورد که مدافعان منچستر را به جهنم فرستاد به یاد دارید! گوتي در روايت «به‌دنبال اريك»
پاسي از آسمان
فیل بال:
چند هفته پیش بود که فیلم کن لوچ، «به دنبال اریک» را دیدم، در یک «سینما آرت» کوچک در سن سباستین، یعنی تنها جای این شهر که شهامت پخش فیلم‌های زبان اصلی (VO) را دارد، شهری که هر سپتامبر با فستیوال بزرگش همه‌اش ژست سینمایی به خود می‌گیرد. بعضی فیلم‌ها هستند که قطعا به مخیله‌ام هم خطور نمی‌کند آنها را به زبان اسپانیایی تماشا کنم از بس که محاوره‌های بسیار‌شان به طرز سرسام‌آوری در ترجمه گم می‌شود، ولی با همه اینها تردید داشتم نیاز باشد فیلم لوچ را حتما به انگلیسی ببینم، بویژه با آن چیزهایی که درباره‌اش خوانده بودم. حق هم داشتم. فیلم خوبی بود ولی یک نکته‌اش مرا جور دیگری محظوظ کرد، آنجا که «استیو ایوتز» (پستچی افسرده‌اي که دست به دامن قهرمانش، اریک کانتونا، می‌شود تا کمکش کند زندگی‌اش را روبه‌راه سازد) از کانتونا می‌پرسد: «خب بعد، شیرین‌ترین لحظه‌ات تا حالا؟» کانتونا از فراز بالکن به حومه منچستر زل می‌زند و جواب می‌دهد «یک گل نبود» پستچی که حرف او را باور نکرده سیلی از خاطره‌بازی‌ها به راه می‌اندازد و سریالی از بزرگ‌ترین گل‌های اریک را جلوی چشم او زنده می‌کند. کانتونا اما در مقابل همه آن صحنه‌ها سر تکان می‌دهد و دست آخر می‌گوید: «یک پاس بود».
پستچی با شگفتی ماوقع را به یاد می‌آورد «پاس، پاسی که در برابر تاتنهام اسپورز با بیرون پا برای دنیس ایروین انداختی» که آخرش به گل ختم شد و لوچ با لطافت در لحظه متعاقب آن به ما نشان می‌دهد. ایوتز می‌پرسد «اگر گل نمی‌شد چه؟» که منظورش عاقبت پاسی است که او فرستاد. کانتونا جواب می‌دهد «تو باید به هم‌تیمی‌هایت اعتماد کنی» و تصویر محو می‌شود.
البته می‌دانید که همه اینها مقدمه‌چینی بود. اگر شما ملتفت اتفاقات این هفته بوده باشید و به اندازه کافی حریص فوتبال، پس حتما پاس پشت پای گوتی بازیکن رئال مادرید را که شنبه گذشته به کریم بنزما پیشکش کرد تا در گالیسیای بادخیز دروازه دپورتیوو لاکرونیا را باز کند دیده‌اید. اگر هم ندیده‌اید، یک نگاهی بیندازید بد نیست. چون در بازگشت به نقطه‌ای که کن لوچ همه تلاشش را کرده تا آن را در فیلمش در بیاورد در ابتدا این انتظار نمی‌رود که آن لحظه واقعا تاثیر عمیقی روی زندگی‌تان بگذارد. شاید مثل جایی که شما به خود جرات می‌دهید ریسکی انجام دهید و جواب می‌گیرید و بعد برای همیشه آن را به عنوان تصمیمی که مسیر زندگی‌تان را تغییر داد در خاطر می‌سپارید چون می‌دانید ممکن بود گزینه بی‌خطرتری را انتخاب کنید که اگر کرده بودید زندگی‌تان چه بسا قدر و ارزش حالا را نداشت. آن لحظه باعث می‌شود پستچی چشمش به این استدلال باز شود و در کنار قهرمانش کاری صورت دهد و ... البته اصلا قصد ندارم فیلم را بر آنها که ندیده‌اند حرام کنم.
خیره‌کنندگی نبوغ آساي خدای گوتی (یا دقیقا همانطور که مارکا تیتر کرده بود (Tacon de Dios) در آن بود که در یک چشم برهم زدن تصویر این بازیکن را از ستاره تمام‌شده‌ای که در حال تلف کردن وقت و زندگی‌اش در لالیگاست و فقط می‌تواند ما را با اعترافات مرموزش در رسانه‌ها سرگرم کند (مثل آخرین اعترافش که می‌خواهد در بانکوک بازنشسته شود!) به نابغه‌ای دوباره کشف شده تبدیل کرد. خب، ما همیشه می‌دانستیم که او یک نابغه معیوب است ولی غیبتش از تیم ملی اسپانیا از سال 2003 به این سو خود گویای همه چیز بود. 3 مربی ملی متفق‌القول بودند که او به درد نمی‌خورد.
گوتی اخیراً در گفت‌وگویی با مایکل رابینسون (مجری ایرلندی محبوب پربیننده‌ترین برنامه فوتبال اسپانیا با عنوان «روز دیگر» که 2 دهه پیش در پست جوادنکونام در اوساسونا کفش‌ها را آویخت.مترجم) درد دل کرده بود که اینکه هرگز در جام جهانی یا جام ملت‌های اروپا بازی نکرده است همواره برای او نمادی بوده از ناکامی. این نکته جالبی است که از زبان آدمی می‌شنویم که به خاطر قابلیتش در «خودانتقادی» بازشناخته می‌شود و از نظر عده‌ای هم شاید این بزرگ‌ترین خصیصه‌اش در میان خصایص غیرعادی او باشد. ولی حالا در یک لحظه دیوانه‌وار، او همه مشکلات را حل می‌کند چون همانطور که روزنامه مارکا صبح روز یکشنبه نوشته بود «مردم این پاس با پشت پاشنه پا را تا
30 سال دیگر هم یادشان می‌ماند».
در حقیقت در فیلم لوچ شما به این درک می‌رسید که بازیگر اصلی «استیو ایوتز» خود به تنهایی پاس کانتونا را به‌عنوان شیرین‌ترین لحظه زندگی قهرمانش به یاد می‌آورد و شروع به تعریف آن می‌کند. همین چیز‌هاست که زندگی را روشن می‌سازند؛ ظاهرا پوچ ولی کارساز.
صبح یکشنبه برای تماشای 2 مسابقه نوجوانان
(سن سباستین) رفتم و در هر 2 مسابقه والدین کنار خط ایستاده بودند و درباره هیچ موضوعی صحبت نمی‌کردند الا پاس گوتی. تمرکز گپ و گفت‌های آنها عمدتا روی این مساله بود که اگر این پاس پشت پا جواب نمی‌داد چه می‌شد؟ اغلب مردم می‌گفتند که او خودش خیلی راحت می‌توانست دروازه را باز کند. یکی از والدین هم با آب و تاب می‌گفت: «اگه پاسش به اون فرانسویه بنزما نمی‌رسید، گوتی باید خودش را می‌زد».
این اشاره‌ها همان انعکاس سوال پستچی از کانتونا را داشتند: «اگر گل نمی‌شد چه؟»
خب شاید هم چندان مهم نبود که چه می‌شد چون اراده اریک برای چنان پاسی هم قابل ستایش بود و اعتبار مرد فرانسوی نزد هواداران من‌یونایتد آنقدر بود که کسی به هدر رفتن پاس اعتنا نکند. گوتی از طرف دیگر، این پاس را با فکر دومی آنی مهیا کرد در حالی که در آن لحظه شاید این حرکت در نگاه اول چندان خوشایند نبود. مادریدی‌ها فقط یک گل از میزبان پیش بودند، در مسابقه‌ای که آنها در هر صورت نباید از بارسا عقب می‌ماندند، چون کاتالان‌ها یک ساعت جلوتر از آنها اسپورتینگ را برده بودند. بازیکنان رئال دلیل موجهی برای عصبی بودن داشتند. ایجاد فاصله 8 امتیازی با بارسا ممکن بود به معنای دست‌نیافتنی شدن صدر جدول باشد و علاوه بر این جو مسابقه هم بر ضد آنها بود رئال 18سال بود که در لاکرونیا پیروز نشده بود، حتی رائول هرگز طعم پیروزی را در ورزشگاه «ریاسور» نچشیده بود که شاید هم این به‌خاطر «میگا»ها باشد، واژه‌ای که در زبان گالسیایی هم به معنی «جادوگر» است و هم به معنی ساحره‌‌هايي که در فرهنگ آمیخته با اقلیم بادی و بارانی این منطقه. در این سال‌ها «میگا»ها به اندازه کافی بلا بر سر مادریدی‌ها آورده‌اند. حتی در سال 2002 که دپورتیوو لاکرونیا با شکست رئال در سانتیاگو برنابئو قهرمان جام پادشاهی شد و جشن صدسالگی رئال را موقتا بهم زد آنها همراه تیم به مادرید سفر کرده بودند (ماجرای کریستیانو رونالدو و طلسم یکی دیگر از همین زنان جادوگر را هم که همه می‌دانیم). خلاصه این جو نامساعد عاملی بود برای آنکه وقتی بنزما «پاس خدا» را دریافت می‌کند، اولش جا خورد چون هیچ مادریدی‌ای انتظار چنین لطفی را در زمین طلسم شده ریاسور نداشت، اما خونسردی ذاتی این فرانسوی به کمکش آمد و او توپ را به ته دروازه کاملا عاری از هرگونه مدافع قل داد.
واقعا هیچ‌کس هم برای تبریک گفتن به سمت او ندوید چون همه داشتند به سمت گوتی می‌دویدند و یک‌بار دیگر این جمله کانتونا در «به دنبال اریک» در فضا انعکاس یافت: «باید به هم‌تیمی‌هایت اعتماد کنی».
واقعا منظور او چه بود؟ آیا تو باید به آنها اعتماد کنی تا تو را ببخشند؟ من مطمئن نیستم ولی امیدوارم منظور او همین باشد. این جمله‌ای پرارزش است در ورزش، جمله‌ای که به زیباترین شکل،مفهوم تیم را بیان می‌کند.
حالا بیایید راجع به بازیکنانی که با این گل شوکه شده بودند صحبت کنیم. این را می‌توانستی در واکنش عجیب آنها ببینی چون گوتی حتی برای یک لحظه در طول حرکتش به عقب نگاه نکرد. همه‌چیز از وقتی شروع شد که کاکا در میانه چپ زمین دپور صاحب توپ شد، بعد او سر چرخاند و دنبال یک یار حامی گشت. گوتی همزمان یک حرکت فشنگی را از نقطه‌ای که از قبل پیشروی کرده بود به فضای مختص سانتر فوروارد‌ها آغاز کرد و از چپ به راست دوید، کاکا هم پاسی مهیا کرد تا او با آرانسوبیا دروازه‌بان دپور تک‌به‌تک شود. آرانسوبیا با تردید به استقبال گوتی رفت و شاید هم شما بگویید که او زاویه را بسته بود. از سمت چپ گوتی یک دفاع داشت سر می‌رسید و تنها چیزی که گوتی نیاز داشت، یک ضربه بغل‌پای راست به سمت گوشه راست دروازه بود اما ناگهان او بدون آنکه بنزما را از قبل بر لبه 18قدم دیده باشد، آن پاس مشهور را با پشت پاشنه‌اش به عقب انداخت تا کتاب لحظات ناب فوتبال صاحب یک فصل جدید شود.
من این صحنه را ده‌ها بار تماشا کردم و کاملا پیداست گوتی حتی یک نظر به عقب نینداخته بود مگر تا وقتی که دیگر پاس پشت‌پا را فرستاده بود. با این حال مثل تمام بازیکنان صاحب نبوغ، حس ششم او می‌گفت که حتما یک مهاجم پشت‌سرش حرکت کرده است، اما با همه اینها باز هم ریسک قابل‌توجهی بود و تیم او به لطف ا ين شاهکار 3 بر یک برنده شد حتی با اینکه سرخیو راموس یک پنالتی به حریف داد. حالا تنها چیزی که برای بحث کردن مانده، خالکوبی روی بازوی چپ گوتی است که وقتی برای شادی دستش را به آسمان شب گرفته بالا برد، نمایان شد. آیا آن تصویر از آن چه‌گوآرا بود یا یک دوست؟ هرچه بود این خالکوبی به واسطه یکی از بزرگ‌ترین پاس‌های پشت‌پای تمام دوران به چشم ما آمد. چرا بزرگ‌ترین نه؟ خب این چیزی است که باید درباره‌اش فکر کنیم. حتما پاسی مشابه گوتی به زیدان در بازی مقابل سویا (2006) یا پشت‌پای ردوندو در اولد‌ترافورد که مدافعان منچستر را به جهنم فرستاد به یاد دارید! ارسال نظر
پربیننده