پیروزی‌های مطمئن (46)
دکلان هیل
چپل: زمان زیادی باقی نمانده است. من همه این رقم را در اختیار ندارم. باید حقه‌ای به کار ببرم. راه دیگری هم نداریم. تنها 35 تا دارم. [35 هزار دلار]. لعنتی. با این حال یک کاری می‌کنم. شاید بتوانم شنبه بقیه‌اش را فراهم کنم. اما در حال حاضر دیگر چیزی ندارم.
کارمند تیم حریف: اوه، لعنتی!
چپل: اکنون می‌توانیم این 35 تا را به شما بدهیم. روز شنبه هم باقیمانده‌اش را برایتان می‌آورم. لعنتی! آیا درک می‌کنی ما فقط 35 تا داریم... شاید پس از بازی چیزی از درآمدها به دستمان برسد و آن را به تو بدهم. لعنتی! آن را شنبه می‌آورم. دست‌کم هنوز باید 3 تای دیگر پیدا کنم. نمی‌توانم اشتباه کنم. شاید ما در هر حال برنده بشویم. اما می‌توانیم بازنده هم از زمین بیرون بیاییم و من به امنیت و اطمینان خاطر نیاز دارم.
آخرین پرسشی که دست‌اندرکار یک باشگاه از خود می‌پرسند، آن است که آیا لیگ یا نیروی دیگر از بیرون (پلیس) او را در صورت دستگیری جریمه و مجازات خواهد کرد یا خیر. این پرسش در واقع از 2بخش تشکیل می‌شود: آیا دستگیر و بازداشت می‌شوم؟ و بعد پرسش دیگر: اگر دستگیر بشوم باید روی پیامدهایی جدی حساب کنم یا نه؟
برنارد تاپی این کار را غلط انجام داد. او لو رفت و دست آخر هم از زندان سر درآورد. چپل و مشاورانش از جریمه احتمالی به خاطر رشوه دادن‌شان هراسی به دل راه نمی‌دادند. تلاش‌های آنها برای تبانی در رقابت‌ها به شکلی فوق‌العاده تحت تاثیر بی‌فکری آنهاست. از قرار معلوم آنها تقریبا به هر فرد ممکنی که می‌توانست به آنها در تبانی کمک کند، مراجعه می‌کردند: بازیکنان تیم حریف، مربیان، مدیران و داوران. با این حال چه از این نوشته‌ها و چه از گزارش‌های بعدی معلوم می‌شود که هیچ‌کس رویه آنها را به مسؤولان گزارش نداد و هیچگاه بر ضد چپل یا تیم بالتیکا تحقیقی صورت نگرفت.
چپل در آنچه به رشوه‌خواری مربوط می‌شود، مبتدی نبود. با این حال او در تصمیم‌گیری برای انجام تبانی خودش را به دردسر می‌اندازد. اینکه چرا اینگونه است را زمانی می‌توان دریافت که شخص اندکی درباره حاشیه لیگ روسیه بداند؛ لیگی که چپل در آن مشغول به کار بود. در فدراسیون فوتبال روسیه در 2 دهه اخیر مرگ و میرهای فراوانی رخ داد و آن زمانی بود که آنها تصمیم داشتند برای آل کاپون شیکاگو رقیبی بتراشند.
صبح روز 15 ژوئن 1997 لاریسا نچایوا، مدیرکل باشگاه اسپارتاک مسکو یعنی محبوب‌ترین باشگاه فوتبال مسکو با یکی از مشاوران و راننده‌اش در ویلایشان در حومه شهر بسر می‌بردند. آنها به نظر از احوال خوبی برخوردار بودند چرا که اندکی قبل توانسته بودند معامله سودمندانه‌ای را به نفع باشگاه ترتیب بدهند، اما فردای آن روز فردی مسلح با هفت‌تیر
9میلیمتری‌اش به ویلای آنها حمله برد. او به همه آنها تیراندازی کرد. نچایوا و مشاورش به احتمال فراوان بلافاصله کشته شدند اما همانند بسیاری از قتل‌های مافیایی قاتل آخرین گلوله‌اش را در سر نچایوا شلیک کرد تا صحنه را با خیالی آسوده ترک کند و سپس از آنجا گریخت. پلیس به 2 ساعت زمان نیاز داشت تا خودش را به محل وقوع جنایت برساند تا بتواند به قاتل احتمالی دست پیدا کند ولي دست پیدا نکرد.
مرگ نچایوا هرگز روشن نشد. این تنها مورد قتل و جنایت در ورزش روسیه نبود و يك نفر كه در آنجا مشغول به کار بود و آن را «شرق وحشی» نامید.
او گفت: بله، ترسناک بود در زمانی نزدیک به 6 ماه... مربی تیم ولادیمیر بوویش، به قتل رسید. از این گذشته عکاس تیم ما، فلیکس اولیلوف هم کشته شد. هر دوی آنها به روش مافیایی کشته شدند، یعنی 5 گلوله در مغز آنها آن هم در حضور همسرانشان... .
تجربه‌های او و این قتل‌ها چیزهای خارق‌العاده شمرده نمی‌شوند. در روسیه 2 رشته ورزشی باشگاه‌ها را از یکدیگر جدا می‌کند یعنی در تابستان باشگاه‌ها به فوتبال پرداخته و در زمستان همان باشگاه‌ها به
هاکی روی یخ می‌پردازند، در حالی که تنها یک مدیریت درباره آنها وجود دارد.
هردو رشته ورزشی قتل‌های فراوانی را از سر گذرانده و به چشم خود دیده‌اند؛ هجوم‌های مسلحانه، آدم‌ربایی‌ها و بمب‌گذاری‌ها. یک بار گروه برجسته‌ای از کماندوهای ضدترور وزارت امنیت داخلی در یک بازی برای کنترل بازی هاکی روی یخ زسکامسکو با سربازان
سر تا پا مسلح روبه‌رو شدند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی
کتاب پنجشنبه
پیروزی‌های مطمئن (46)
دکلان هیل
چپل: زمان زیادی باقی نمانده است. من همه این رقم را در اختیار ندارم. باید حقه‌ای به کار ببرم. راه دیگری هم نداریم. تنها 35 تا دارم. [35 هزار دلار]. لعنتی. با این حال یک کاری می‌کنم. شاید بتوانم شنبه بقیه‌اش را فراهم کنم. اما در حال حاضر دیگر چیزی ندارم.
کارمند تیم حریف: اوه، لعنتی!
چپل: اکنون می‌توانیم این 35 تا را به شما بدهیم. روز شنبه هم باقیمانده‌اش را برایتان می‌آورم. لعنتی! آیا درک می‌کنی ما فقط 35 تا داریم... شاید پس از بازی چیزی از درآمدها به دستمان برسد و آن را به تو بدهم. لعنتی! آن را شنبه می‌آورم. دست‌کم هنوز باید 3 تای دیگر پیدا کنم. نمی‌توانم اشتباه کنم. شاید ما در هر حال برنده بشویم. اما می‌توانیم بازنده هم از زمین بیرون بیاییم و من به امنیت و اطمینان خاطر نیاز دارم.
آخرین پرسشی که دست‌اندرکار یک باشگاه از خود می‌پرسند، آن است که آیا لیگ یا نیروی دیگر از بیرون (پلیس) او را در صورت دستگیری جریمه و مجازات خواهد کرد یا خیر. این پرسش در واقع از 2بخش تشکیل می‌شود: آیا دستگیر و بازداشت می‌شوم؟ و بعد پرسش دیگر: اگر دستگیر بشوم باید روی پیامدهایی جدی حساب کنم یا نه؟
برنارد تاپی این کار را غلط انجام داد. او لو رفت و دست آخر هم از زندان سر درآورد. چپل و مشاورانش از جریمه احتمالی به خاطر رشوه دادن‌شان هراسی به دل راه نمی‌دادند. تلاش‌های آنها برای تبانی در رقابت‌ها به شکلی فوق‌العاده تحت تاثیر بی‌فکری آنهاست. از قرار معلوم آنها تقریبا به هر فرد ممکنی که می‌توانست به آنها در تبانی کمک کند، مراجعه می‌کردند: بازیکنان تیم حریف، مربیان، مدیران و داوران. با این حال چه از این نوشته‌ها و چه از گزارش‌های بعدی معلوم می‌شود که هیچ‌کس رویه آنها را به مسؤولان گزارش نداد و هیچگاه بر ضد چپل یا تیم بالتیکا تحقیقی صورت نگرفت.
چپل در آنچه به رشوه‌خواری مربوط می‌شود، مبتدی نبود. با این حال او در تصمیم‌گیری برای انجام تبانی خودش را به دردسر می‌اندازد. اینکه چرا اینگونه است را زمانی می‌توان دریافت که شخص اندکی درباره حاشیه لیگ روسیه بداند؛ لیگی که چپل در آن مشغول به کار بود. در فدراسیون فوتبال روسیه در 2 دهه اخیر مرگ و میرهای فراوانی رخ داد و آن زمانی بود که آنها تصمیم داشتند برای آل کاپون شیکاگو رقیبی بتراشند.
صبح روز 15 ژوئن 1997 لاریسا نچایوا، مدیرکل باشگاه اسپارتاک مسکو یعنی محبوب‌ترین باشگاه فوتبال مسکو با یکی از مشاوران و راننده‌اش در ویلایشان در حومه شهر بسر می‌بردند. آنها به نظر از احوال خوبی برخوردار بودند چرا که اندکی قبل توانسته بودند معامله سودمندانه‌ای را به نفع باشگاه ترتیب بدهند، اما فردای آن روز فردی مسلح با هفت‌تیر
9میلیمتری‌اش به ویلای آنها حمله برد. او به همه آنها تیراندازی کرد. نچایوا و مشاورش به احتمال فراوان بلافاصله کشته شدند اما همانند بسیاری از قتل‌های مافیایی قاتل آخرین گلوله‌اش را در سر نچایوا شلیک کرد تا صحنه را با خیالی آسوده ترک کند و سپس از آنجا گریخت. پلیس به 2 ساعت زمان نیاز داشت تا خودش را به محل وقوع جنایت برساند تا بتواند به قاتل احتمالی دست پیدا کند ولي دست پیدا نکرد.
مرگ نچایوا هرگز روشن نشد. این تنها مورد قتل و جنایت در ورزش روسیه نبود و يك نفر كه در آنجا مشغول به کار بود و آن را «شرق وحشی» نامید.
او گفت: بله، ترسناک بود در زمانی نزدیک به 6 ماه... مربی تیم ولادیمیر بوویش، به قتل رسید. از این گذشته عکاس تیم ما، فلیکس اولیلوف هم کشته شد. هر دوی آنها به روش مافیایی کشته شدند، یعنی 5 گلوله در مغز آنها آن هم در حضور همسرانشان... .
تجربه‌های او و این قتل‌ها چیزهای خارق‌العاده شمرده نمی‌شوند. در روسیه 2 رشته ورزشی باشگاه‌ها را از یکدیگر جدا می‌کند یعنی در تابستان باشگاه‌ها به فوتبال پرداخته و در زمستان همان باشگاه‌ها به
هاکی روی یخ می‌پردازند، در حالی که تنها یک مدیریت درباره آنها وجود دارد.
هردو رشته ورزشی قتل‌های فراوانی را از سر گذرانده و به چشم خود دیده‌اند؛ هجوم‌های مسلحانه، آدم‌ربایی‌ها و بمب‌گذاری‌ها. یک بار گروه برجسته‌ای از کماندوهای ضدترور وزارت امنیت داخلی در یک بازی برای کنترل بازی هاکی روی یخ زسکامسکو با سربازان
سر تا پا مسلح روبه‌رو شدند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی
ارسال نظر
پربیننده