صفا صهري:
در 15 سال گذشته سیستم حمل و نقل در شهرهای آمریکای‌لاتین دچار دگرگونی و رشد قابل توجهی شده است. در این شهرها بیش از هر شهر دیگری در جهان از خطوط تندروی اتوبوسرانی (BRT) استفاده می‌شود و این خطوط توانسته با کاهش ترافیک شهری، آلودگی هوا و آمار تصادف رضایت شهروندان را تأمین کند. شهر برزیلی کوريتیبا که در سال 1970 در راه‌اندازی خطوط تندروی اتوبوسرانی در آمریکای‌لاتین پیشقدم بود، امروز به بهترین منطقه زندگی در برزیل شهرت دارد. در این شهر که سیستم BRT آن دارای امکانات ویژه‌ای برای جابه‌جایی معلولان نیز هست، 85 درصد مردم با BRT تردد می‌کنند. موفقیت BRT کوريتیبا موجب شده خطوط ویژه اتوبوسرانی در شهرهای دیگری از جمله لس‌آنجلس، مکزیکوسیتی و بوگوتا با الگوبرداری از ناوگان حمل و نقل این شهر راه‌اندازی شود. در مکزیکو سیتی شبکه BRT زمان مسافرت‌های شهری را حداقل به نصف رسانده و سالانه 80 هزار تن از میزان انتشار دی‌اکسیدکربن کم کرده است. کارآمدی BRT که در مکزیکوسیتی به «اتوبوس مترو» شهرت دارد و موجب شده در سال گذشته میلادی جایزه محیط زیست به مکزیکوسیتی تعلق گیرد. شبکه BRT در مکزیکوسیتی به ایستگاه‌ها و اتوبوس‌های پیشرفته مطابق با استانداردهای جهانی مجهز است که از جمله آنها می‌توان به شبکه اخطار صوتی برای عابران پیاده اشاره کرد. ایستگاه‌های BRT همچنین برای مسافران کم‌بینا یا نابینا مجهز به پنل‌های بریل است و برای معلولانی که با ویلچر تردد می‌کنند نیز در داخل اتوبوس‌ها فضای ویژه و کمربندهای ایمنی مخصوص در نظر گرفته شده است. مکزیکوسیتی 2 لاین BRT مختلف دارد که با 34 ایستگاه به طول 6/196 کیلومتر روزانه 265 هزار نفر را جابه جا می‌کند. این در حالی است که شهرهای آمریکای‌لاتین به داشتن شبکه حمل و نقل کند، شلوغ و گران شهرت دارند. BRT با حداکثر کارآمدی به متروی روزمینی شهرت یافته است. این خطوط اتوبوسرانی که با حداقل هزینه راه‌اندازی می‌شوند حداقل 20 بار ارزان‌تر از مترو هستند. هزینه راه‌اندازی هر کیلومتر خطوط ویژه اتوبوسرانی در شهری مانند مکزیکوسیتی حدود 3 میلیون دلار برآورد شده در حالی که گسترش خطوط ریلی در هر کیلومتر حداقل 7 میلیون دلار بودجه لازم دارد.
BRT در آمریکای‌لاتین
صفا صهري:
در 15 سال گذشته سیستم حمل و نقل در شهرهای آمریکای‌لاتین دچار دگرگونی و رشد قابل توجهی شده است. در این شهرها بیش از هر شهر دیگری در جهان از خطوط تندروی اتوبوسرانی (BRT) استفاده می‌شود و این خطوط توانسته با کاهش ترافیک شهری، آلودگی هوا و آمار تصادف رضایت شهروندان را تأمین کند. شهر برزیلی کوريتیبا که در سال 1970 در راه‌اندازی خطوط تندروی اتوبوسرانی در آمریکای‌لاتین پیشقدم بود، امروز به بهترین منطقه زندگی در برزیل شهرت دارد. در این شهر که سیستم BRT آن دارای امکانات ویژه‌ای برای جابه‌جایی معلولان نیز هست، 85 درصد مردم با BRT تردد می‌کنند. موفقیت BRT کوريتیبا موجب شده خطوط ویژه اتوبوسرانی در شهرهای دیگری از جمله لس‌آنجلس، مکزیکوسیتی و بوگوتا با الگوبرداری از ناوگان حمل و نقل این شهر راه‌اندازی شود. در مکزیکو سیتی شبکه BRT زمان مسافرت‌های شهری را حداقل به نصف رسانده و سالانه 80 هزار تن از میزان انتشار دی‌اکسیدکربن کم کرده است. کارآمدی BRT که در مکزیکوسیتی به «اتوبوس مترو» شهرت دارد و موجب شده در سال گذشته میلادی جایزه محیط زیست به مکزیکوسیتی تعلق گیرد. شبکه BRT در مکزیکوسیتی به ایستگاه‌ها و اتوبوس‌های پیشرفته مطابق با استانداردهای جهانی مجهز است که از جمله آنها می‌توان به شبکه اخطار صوتی برای عابران پیاده اشاره کرد. ایستگاه‌های BRT همچنین برای مسافران کم‌بینا یا نابینا مجهز به پنل‌های بریل است و برای معلولانی که با ویلچر تردد می‌کنند نیز در داخل اتوبوس‌ها فضای ویژه و کمربندهای ایمنی مخصوص در نظر گرفته شده است. مکزیکوسیتی 2 لاین BRT مختلف دارد که با 34 ایستگاه به طول 6/196 کیلومتر روزانه 265 هزار نفر را جابه جا می‌کند. این در حالی است که شهرهای آمریکای‌لاتین به داشتن شبکه حمل و نقل کند، شلوغ و گران شهرت دارند. BRT با حداکثر کارآمدی به متروی روزمینی شهرت یافته است. این خطوط اتوبوسرانی که با حداقل هزینه راه‌اندازی می‌شوند حداقل 20 بار ارزان‌تر از مترو هستند. هزینه راه‌اندازی هر کیلومتر خطوط ویژه اتوبوسرانی در شهری مانند مکزیکوسیتی حدود 3 میلیون دلار برآورد شده در حالی که گسترش خطوط ریلی در هر کیلومتر حداقل 7 میلیون دلار بودجه لازم دارد.
ارسال نظر
پربیننده