رضا برجی
جشنواره امسال اگرچه یکی از پرحاشیه‌ترین و جنجال‌برانگیزترین جشنواره‌هایی بود که اهالی سینما به چشم دیده‌اند اما اتفاق‌های خوب و قابل تقدیری که در این جشنواره رخ داد راهی بود برای پیشرفت این جشنواره در سال‌های آینده و رسیدن به این مطلوب که جشنواره بین‌المللی فیلم فجر بیش از آنچه در حال حاضر در سطح بین‌الملل مطرح است، شناخته شده و جایگاه اصلی خود را پیدا کند. هرچند در کنار این نقاط قوت، ضعف‌هایی نیز دیده می‌شود ولی به طور کلی بیان 2 نکته ضروری است.
اول: بهترین اتفاقی که در جشنواره امسال رخ داد اختصاص مکانی خاص به جشنواره بود که مشابه آنچه در همه جای دنیا رخ می‌دهد، جشنواره فیلم فجر نیز برای خود کاخ برگزاری جشنواره داشته باشد. برج میلاد با تمام پتانسیل‌های ساختاری‌ای که دارد نشان داد می‌تواند جایگاه مناسبی برای کاخ جشنواره فیلم فجر باشد و این خود نیز بدین معنی است که در نحوه برگزاری جشنواره پیشرفت داشته‌ایم چرا که محل برگزاری بسیار خوب بود و زمان‌های نمایش فیلم‌ها همگی با تدبیر برنامه‌ریزی شده بودند. یکی دیگر از نکات مثبت این امر نظمی بود که به‌واسطه برنامه‌های مدون مدیران جشنواره بر این رویداد مهم سینمایی کشور حکمفرما بود. در هر جشنواره‌ای در دنیا وقتی وارد سالن می‌شوی از نحوه اداره مراسم می‌توانی بفهمی که مغز متفکری این جریان را هدایت می‌کند یا خیر. امسال این مغز متفکر در جشنواره دیده می‌شد. به چند دلیل:
1ـ همه اهالی رسانه و میهمانان خارجی در یک سالن و به اتفاق هم فیلم را می‌دیدند و اگر هم قرار بود انتقادی صورت گیرد رودررو و به‌طور شفاهی و زنده اتفاق می‌افتاد.
2ـ دسترسی آسان به بازار فیلم و همه برنامه‌های جنبی که در جشنواره رخ می‌داد.
3ـ راحتی ارتباط اهالی رسانه با رسانه‌های مربوط و سرعت در پخش اخبار روزانه جشنواره
4ـ و تمام مواردی که هرکس با کمی ریزبینی‌ـ نه؛ حتی شاید احتیاج به ریزبینی هم نباشد بلکه با کمی واقع‌بینی‌ـ می‌توانست مشاهده کند با توجه به تمام اتفاقاتی که تا به امروز رخ داده، بی‌انصافی است اگر درباره نحوه برگزاری جشنواره به مدیران و گردانندگان آن از 100 نمره 90 ندهیم.
دوم: در یک جشنواره با تمام خوبی‌ها و نقاط قوتی که دارد، کاستی‌هایی باعث می‌شود که مراسمی که برگزار می‌شود به طور محض ایده‌آل نبوده و نتواند همگان را راضی کند. درباره آنچه که در بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر که به طور حتم ویترین سینمای یک‌سال آینده ایران است ديده شد متاسفانه باید گفت که در برخي فيلم‌ها یک نوع دنباله‌روی کورکورانه از سینمای بی‌قصه غرب باعث شده تا سینمای قصه‌گوی شرقی ماآسیب ببیند. سینمای ما و زندگی ما با یکی بود یکی نبود عجین شده و همه زندگی ما قصه است. قصه‌های تلخ و شیرین و پندآموزی که متاسفانه با این دنباله‌روی به سوی یک سینمای ضد قصه در حرکت است که اگر هم قصه‌ای در کار باشد پیش‌پا افتاده است. فیلم‌های ما باید 2 عنصر مهم داشته باشند؛ یکی فرهنگ ناب ایرانی و دیگری فرهنگ ناب اسلامی. انتظار نیست که در فیلم کمدی، اشارات مذهبی- فرهنگی بشود هر چند اگر درست باشد بر دل هم خواهد نشست ولی نباید خالی از این 2 محتوا باشد. وقتی فیلمی ساخته می‌شود باید مورد پسند قشر عام منتقدان و قشر فرهیخته جامعه قرار گیرد که اگر فیلمی این 3عنصر را داشته باشد، فیلم قابل دفاعی است. متاسفانه در برخی از فیلم‌های این جشنواره هیچ آثاری از این 3عنصر وجود نداشت.
*عكاس و مستندساز درباره جشنواره بیست و هشتم
رضا برجی
جشنواره امسال اگرچه یکی از پرحاشیه‌ترین و جنجال‌برانگیزترین جشنواره‌هایی بود که اهالی سینما به چشم دیده‌اند اما اتفاق‌های خوب و قابل تقدیری که در این جشنواره رخ داد راهی بود برای پیشرفت این جشنواره در سال‌های آینده و رسیدن به این مطلوب که جشنواره بین‌المللی فیلم فجر بیش از آنچه در حال حاضر در سطح بین‌الملل مطرح است، شناخته شده و جایگاه اصلی خود را پیدا کند. هرچند در کنار این نقاط قوت، ضعف‌هایی نیز دیده می‌شود ولی به طور کلی بیان 2 نکته ضروری است.
اول: بهترین اتفاقی که در جشنواره امسال رخ داد اختصاص مکانی خاص به جشنواره بود که مشابه آنچه در همه جای دنیا رخ می‌دهد، جشنواره فیلم فجر نیز برای خود کاخ برگزاری جشنواره داشته باشد. برج میلاد با تمام پتانسیل‌های ساختاری‌ای که دارد نشان داد می‌تواند جایگاه مناسبی برای کاخ جشنواره فیلم فجر باشد و این خود نیز بدین معنی است که در نحوه برگزاری جشنواره پیشرفت داشته‌ایم چرا که محل برگزاری بسیار خوب بود و زمان‌های نمایش فیلم‌ها همگی با تدبیر برنامه‌ریزی شده بودند. یکی دیگر از نکات مثبت این امر نظمی بود که به‌واسطه برنامه‌های مدون مدیران جشنواره بر این رویداد مهم سینمایی کشور حکمفرما بود. در هر جشنواره‌ای در دنیا وقتی وارد سالن می‌شوی از نحوه اداره مراسم می‌توانی بفهمی که مغز متفکری این جریان را هدایت می‌کند یا خیر. امسال این مغز متفکر در جشنواره دیده می‌شد. به چند دلیل:
1ـ همه اهالی رسانه و میهمانان خارجی در یک سالن و به اتفاق هم فیلم را می‌دیدند و اگر هم قرار بود انتقادی صورت گیرد رودررو و به‌طور شفاهی و زنده اتفاق می‌افتاد.
2ـ دسترسی آسان به بازار فیلم و همه برنامه‌های جنبی که در جشنواره رخ می‌داد.
3ـ راحتی ارتباط اهالی رسانه با رسانه‌های مربوط و سرعت در پخش اخبار روزانه جشنواره
4ـ و تمام مواردی که هرکس با کمی ریزبینی‌ـ نه؛ حتی شاید احتیاج به ریزبینی هم نباشد بلکه با کمی واقع‌بینی‌ـ می‌توانست مشاهده کند با توجه به تمام اتفاقاتی که تا به امروز رخ داده، بی‌انصافی است اگر درباره نحوه برگزاری جشنواره به مدیران و گردانندگان آن از 100 نمره 90 ندهیم.
دوم: در یک جشنواره با تمام خوبی‌ها و نقاط قوتی که دارد، کاستی‌هایی باعث می‌شود که مراسمی که برگزار می‌شود به طور محض ایده‌آل نبوده و نتواند همگان را راضی کند. درباره آنچه که در بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر که به طور حتم ویترین سینمای یک‌سال آینده ایران است ديده شد متاسفانه باید گفت که در برخي فيلم‌ها یک نوع دنباله‌روی کورکورانه از سینمای بی‌قصه غرب باعث شده تا سینمای قصه‌گوی شرقی ماآسیب ببیند. سینمای ما و زندگی ما با یکی بود یکی نبود عجین شده و همه زندگی ما قصه است. قصه‌های تلخ و شیرین و پندآموزی که متاسفانه با این دنباله‌روی به سوی یک سینمای ضد قصه در حرکت است که اگر هم قصه‌ای در کار باشد پیش‌پا افتاده است. فیلم‌های ما باید 2 عنصر مهم داشته باشند؛ یکی فرهنگ ناب ایرانی و دیگری فرهنگ ناب اسلامی. انتظار نیست که در فیلم کمدی، اشارات مذهبی- فرهنگی بشود هر چند اگر درست باشد بر دل هم خواهد نشست ولی نباید خالی از این 2 محتوا باشد. وقتی فیلمی ساخته می‌شود باید مورد پسند قشر عام منتقدان و قشر فرهیخته جامعه قرار گیرد که اگر فیلمی این 3عنصر را داشته باشد، فیلم قابل دفاعی است. متاسفانه در برخی از فیلم‌های این جشنواره هیچ آثاری از این 3عنصر وجود نداشت.
*عكاس و مستندساز ارسال نظر
پربیننده