مرگ تدريجي يك رؤيا

حسين جوادي «انسان هرگز نمی‌تواند از رویاها دست بکشد، رویا خوراک روح است، در زندگی بارها رویاهایمان را فروریخته و تمناهايمان را ناکام می‌بینیم، اما باید به دیدن رویا ادامه دهیم، اگر نه روحمان می‌میرد». پائولو کوئیلو پسرک تنها 17 سال داشت که پایش به سانتیاگو برنابئو باز شد. همان موقع بود که فرشته سانتیاگو که به همان یعقوب قدیس تعبیر می‌شود، روی شانه‌های او نشست تا امروز لقب فرشته مادرید را تنها بتوانیم به رائول گونسالس منتسب کنیم. از اوایل دهه 90 تا امروز مثل برق و باد سپری شده و پسر محبوب برنابئو تبدیل به قدیس مادریدی‌ها شده اما این روزها مرد محافظه‌کاری در شمایل مربی رئال به خود اجازه می‌دهد تا او را هفته‌ها روی نیمکت ذخیره‌ها قرار دهد. سیاستی که مانوئل پیگرینی در قبال رائول پیش گرفته به هیچ عنوان از دریچه هواداران خوشایند نیست. شاید خیلی‌ها اعتقاد دارند رائول از لحاظ فنی دیگر نمی‌تواند رقابتی با کریم بنزما، کریس رونالدو یا ایگوآین داشته باشد و او دیگر فوتبالش به روزهای پایانی رسیده ولی این موضوع را نمی‌توانند از ذهن میلیون‌ها هوادار رئال پاک کنند که او عنوان برترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا را با پیراهن رئال‌مادرید به دست آورده، هیچ‌کس نمی‌تواند این مساله را انکار کند که خیلی راحت توانست رکوردهای دی استفانوی کبیر را پشت سر بگذارد. این پروسه اسطوره‌کشی است که این بار به دست پیگرینی با آن تفکرات مضحکش در مادرید اجرا می‌شود. قبل از آن همین رفتار را با هیرو انجام دادند و حالا نوبت به رائول رسیده است. شاید صحبت‌های اخیر او پس از 15 سال درخشش ما را وادار می‌کند تا به این مساله کمی بیندیشیم که چرا «7 مقدس» می‌گوید: «به خاطر نیمکت‌نشینی از همه متشکرم». و چرا رائول به مرزی رسیده که به کمترین چیز در مادرید قانع می‌شود؟ البته از دریچه یک هوادار این حرف‌ها قابل ستایش است ولی چرا باید با پسری از سرزمین رئال مادرید طوری رفتار شود که بگوید: «تا زمانی که بنزما و ایگوآین هستند جایی در خط حمله ندارم. نیمکت رئال هم برای من افتخار بزرگی است». آیا واقعا امثال ایگوآین، بنزما یا رونالدو با تمام دک و پزشان، با آن همه دلارهای سبزی که به پایشان ریخته شده، می‌توانند به اندازه یک «هاف‌تایم» او با عشق و علاقه بازی کنند؟ بدون شک نه، چون خارجی‌های رئال قلبشان برای چک‌های امضا شده فلورنتینوپرس می‌تپد ولی رائول فرشته‌ای است که بعد از به ثمر رساندن هر گل با بوسه زدن به حلقه ازدواجش آن را تقدیم به همسرش «مامن‌سانس» می‌کند. این رائول است که به عشق خورخه والدانو، نام پسر اولش را «خورخه» و به احترام هوگو سانچس نام دومین پسر خانواده را «هوگو» می‌گذارد. اما در اینجا نکته تراژیکی باقی می‌ماند و این سوال ذهن هواداران را به خود مشغول کرده که آیا فرشته نجات در سانتیاگو برنابئو به مرگ رویاهایش رسیده؟ و چرا این اتفاق باید در طلایی‌ترین زمان ممکن رخ دهد؟ همان‌طور که در ابتدای مقاله از دستنوشته‌های «کوئیلو» وام گرفتیم، اینجا نیز براحتی می‌توان به این موضوع اشاره کرد که تنها نشانه مرگ رویاهایمان در قطعیت‌های ما نهفته است، از آنجا که نمی‌خواهیم زندگی را ماجرایی عظیم ببینیم، کم‌کم خودمان را در کم خواستن از زندگی، خردمند و منصف و محق می‌بینیم. این همان مساله‌ای است که اگر درباره رائول صدق کند کمی آزاردهنده می‌شود. کدام هوادار را سراغ دارید که بخواهد اسطوره تیمش را در مرز دلزدگی ببیند؟ اما تنها یک چیز باعث می‌شود کورسوی امیدی هنوز رائول را در قامت یک قدیس در نزد هواداران بالا نگه دارد و آن همان رویایی است که او از 17 سالگی تا امروز با خودش به همراه داشته تا هرگز دست از جنگیدن برندارد، این موضوع را می‌توان در زندگی شخصی‌اش نیز جست‌وجو کرد، پسری که عاشق خواند کتاب‌های «آرتور پرس» [که خیلی‌ها این رمان‌نویس اسپانیایی را ارنست همینگوی دوم می‌خوانند] است. مردی خانواده‌دوست که هرگز مانند امثال جان‌تری، جرارد و... دچار مشکلات اخلاقی نمی‌شود و کاپیتانی که حتی در بدترین شرایط، نیمکت‌نشینی در رئال را نیز یک افتخار می‌داند. بله او رائول گونسالس، قدیس رئال‌مادرید است. حالا می‌خواهد از لحاظ فنی به نقطه پایان رسیده یا اینکه مربی ناتوانی مانند پیگرینی اعتقادی به توانایی او نداشته باشد، تنها چیزی که برای هواداران اهمیت دارد، این است که این جریان‌ها تنها یک بازنده دارد و آن کسی نیست جز مانوئل پیگرینی که امیدواریم این روزها هرچه زودتر اخراج شود!