محمدمهدی شیخ‌صراف : 1- در کارت دعوت مراسم اختتامیه بیست‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر نوشته: «زمان: چهارشنبه 14 بهمن‌ماه ساعت 18:30، مکان: سالن همایش‌های برج میلاد.» این سالن همایش‌ها همان جایی است که خبرنگاران و اهالی رسانه 10 روز از صبح تا دیروقت در آن حاضر بودند برای دیدن فیلم‌ها و شرکت در نشست‌ها و پوشش رسانه‌ای همه‌چیز از مرکز اصلی برگزاری جشنواره و حالا قرار است نتیجه این تلاش 10 روزه را در همین مراسم اختتامیه نظاره‌گر باشند و اخبار و گزارش‌های نهایی را بنویسند و مخابره کنند، اما از همان بدو ورود به محل برگزاری مراسم می‌فهمیم همه چیز متفاوت از روزهای گذشته است. برای نخستین‌بار در این 10 روز شاهد ترافیک عجیب در تنها خیابان منتهی به برج میلاد هستیم. ردیف ماشین‌ها جلوی داربست نخستین ایستگاه نگهبانی متوقف شده و همه‌چیز به‌هم ریخته است. تعداد آدم‌های پیاده هم کم نیست که معلوم نیست معطل چه هستند. علت بی‌نظمی مشخص نیست و هرچه هست سر و صداست و شلوغی. یک عکاس مطبوعاتی مشغول کلنجار رفتن برای ورود است. می‌گویند: «اسمتان در لیست نیست»، راهش نمی‌دهند و عصبانی می‌شود. عده‌ای هم با دیدن آن وضع بی‌خیال اختتامیه شده‌اند و دنبال راهی برای بازگشت می‌گردند. در میان آنها چند چهره سینمایی هم دیده می‌شود. توی دلم خدا خدا می‌کنم که کاندیداهای سیمرغ نباشند! به هزار زحمت خودمان را به سالن می‌رسانیم. با کمال تعجب می‌بینیم جلوی ورودی سالن کارت‌ها دیده نمی‌شود، یعنی هر کس توانسته از بلبشوی سر خیابان بگذرد، می‌تواند در مراسم حاضر باشد!
2- در کارت دعوت مراسم اختتامیه بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر نوشته: «این کارت ویژه یک نفر است. لطفا از آوردن همراه خودداری فرمایید.» این کارت همان کارت دعوتی است که روز قبل از مراسم برای دادن آن به رسانه‌ها خست فراوان به خرج داده شد تا بسیاری از مطبوعات و پایگاه‌های خبری از آن بی‌بهره باشند و به روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها حداکثر یک خبرنگار و عکاس سهمیه داده شد. این سختگیری قبل از مراسم معقول و منطقی جلوه می‌نمود. بالاخره باید برای مهم‌ترین مراسم سالانه سینمای ایران این قبیل سختگیری‌ها باشد تا هرکس از راه رسیده به آن راهی نداشته باشد و سطح مراسم به سمت تخصصی شدن برود تا تنها اهالی درجه اول مرتبط با هنر سینما در آن حضور داشته باشند و در نتیجه آن، شأن مراسم هم بالا باشد، اما با رسیدن زمان مراسم در عمل خلاف تمام این فکرها ثابت می‌شود. بازهم بیش از ظرفیت سالن میهمان دعوت شده. هیچ‌کس برای راهنمایی این جمعیت وجود ندارد. درهای سالن بسته است و هیچ‌کس نمی‌داند باید چه کند؟ بعد از مراسم می‌فهمیم که قرار بوده برای میهمان‌ها ردیف و شماره صندلی صادر کنند. ساعت نزدیک به 7 است که با هجوم جمعیت در ورودی سالن اصلی که معلوم نیست برای چه بسته مانده روی همه باز می‌شود و بلبشوی جلوی در به داخل سالن راه می‌یابد.
3- برای یافتن صندلی خالی کشاکشی در سالن به پا می‌شود. به دنبال جایگاه خبرنگاران می‌گردیم. چنین چیزی وجود خارجی ندارد! انگار ما را یادشان رفته است. هر کس زودتر رسیده برای 5، 6 نفر جا گرفته! فضا کاملا خانوادگی است. مادری را می‌بینم که زودتر آمده و برای پدر و فرزند و عروسش جا گرفته است. یک خانواده دیگر صندلی فرزند 4ـ3 ساله‌شان را به هیچ کس نمی‌دهند. فقط صدای گریه نوزاد کم است که آن هم در سالن می‌پیچد! کم نیست تعداد این اهالی سینمای زیر 5 سال!
4- بالاخره جایی برای نشستن می‌یابیم. عکاس‌ها جلوی سن تجمع کرده‌اند. بچه‌های همکار را می‌بینم که نمی‌دانند چه کنند. می‌گویند وقتی سراغ جایشان را گرفته‌اند برخوردها خوب نبوده است. ظرف چند ثانیه تمام ردیف‌ها پر می‌شود. جمعیت سرگردان بالکن را هم پر می‌کند؛ راه‌پله‌ها هم همینطور. بسیاری هم ایستاده کار را دنبال می‌کنند. اوضاع جور دیگری است؛ انگار که آمده باشی به شهربازی. چیزی شبیه به یک مراسم عروسی یا سیزده به در! 2دختر جوان بسته‌های چیپس را از کیفشان درمی‌آورند! خانمی که کنارمان نشسته سیب پوست می‌کند و به ما تعارف می‌کند! همه منتظر آغاز برنامه هستند! یک لحظه شک می‌کنم! واقعا اینجا مراسم اختتامیه جشنواره فیلم فجر است؟
5- علی معلم اجرای مراسم را تازه شروع کرده که خبر می‌رسد بچه‌های رسانه بیرون تجمع کرده‌اند. می‌رویم بیرون. آرام‌آرام جمع‌مان جمع می‌شود. عکاس‌ها هم می‌آیند. خبر این اعتراض و تجمع را همه مخابره می‌کنند. برنامه اما ادامه دارد. دبیر جشنواره می‌آید. متواضعانه از حضورمان تشکر و عذرخواهی می‌کند. جز عذرخواهی کاری از دست او ساخته نیست. مسؤول روابط عمومی هم همینطور. برنامه را از راهروی بیرون و مانیتور پخش زنده دنبال می‌کنیم. حاتمی‌کیا که سیمرغ را می‌گیرد همانجا برایش دست می‌زنیم. حاتمی‌کیا روی سن می‌گوید: «به ما اعتماد کنید.» و من به تیتر یک فردا فکر می‌کنم.
ضدگزارشی از حواشی یک اختتامیه فراموش‌نشدنی
سیزده به‌در جشنواره فیلم فجر!
محمدمهدی شیخ‌صراف : 1- در کارت دعوت مراسم اختتامیه بیست‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر نوشته: «زمان: چهارشنبه 14 بهمن‌ماه ساعت 18:30، مکان: سالن همایش‌های برج میلاد.» این سالن همایش‌ها همان جایی است که خبرنگاران و اهالی رسانه 10 روز از صبح تا دیروقت در آن حاضر بودند برای دیدن فیلم‌ها و شرکت در نشست‌ها و پوشش رسانه‌ای همه‌چیز از مرکز اصلی برگزاری جشنواره و حالا قرار است نتیجه این تلاش 10 روزه را در همین مراسم اختتامیه نظاره‌گر باشند و اخبار و گزارش‌های نهایی را بنویسند و مخابره کنند، اما از همان بدو ورود به محل برگزاری مراسم می‌فهمیم همه چیز متفاوت از روزهای گذشته است. برای نخستین‌بار در این 10 روز شاهد ترافیک عجیب در تنها خیابان منتهی به برج میلاد هستیم. ردیف ماشین‌ها جلوی داربست نخستین ایستگاه نگهبانی متوقف شده و همه‌چیز به‌هم ریخته است. تعداد آدم‌های پیاده هم کم نیست که معلوم نیست معطل چه هستند. علت بی‌نظمی مشخص نیست و هرچه هست سر و صداست و شلوغی. یک عکاس مطبوعاتی مشغول کلنجار رفتن برای ورود است. می‌گویند: «اسمتان در لیست نیست»، راهش نمی‌دهند و عصبانی می‌شود. عده‌ای هم با دیدن آن وضع بی‌خیال اختتامیه شده‌اند و دنبال راهی برای بازگشت می‌گردند. در میان آنها چند چهره سینمایی هم دیده می‌شود. توی دلم خدا خدا می‌کنم که کاندیداهای سیمرغ نباشند! به هزار زحمت خودمان را به سالن می‌رسانیم. با کمال تعجب می‌بینیم جلوی ورودی سالن کارت‌ها دیده نمی‌شود، یعنی هر کس توانسته از بلبشوی سر خیابان بگذرد، می‌تواند در مراسم حاضر باشد!
2- در کارت دعوت مراسم اختتامیه بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر نوشته: «این کارت ویژه یک نفر است. لطفا از آوردن همراه خودداری فرمایید.» این کارت همان کارت دعوتی است که روز قبل از مراسم برای دادن آن به رسانه‌ها خست فراوان به خرج داده شد تا بسیاری از مطبوعات و پایگاه‌های خبری از آن بی‌بهره باشند و به روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها حداکثر یک خبرنگار و عکاس سهمیه داده شد. این سختگیری قبل از مراسم معقول و منطقی جلوه می‌نمود. بالاخره باید برای مهم‌ترین مراسم سالانه سینمای ایران این قبیل سختگیری‌ها باشد تا هرکس از راه رسیده به آن راهی نداشته باشد و سطح مراسم به سمت تخصصی شدن برود تا تنها اهالی درجه اول مرتبط با هنر سینما در آن حضور داشته باشند و در نتیجه آن، شأن مراسم هم بالا باشد، اما با رسیدن زمان مراسم در عمل خلاف تمام این فکرها ثابت می‌شود. بازهم بیش از ظرفیت سالن میهمان دعوت شده. هیچ‌کس برای راهنمایی این جمعیت وجود ندارد. درهای سالن بسته است و هیچ‌کس نمی‌داند باید چه کند؟ بعد از مراسم می‌فهمیم که قرار بوده برای میهمان‌ها ردیف و شماره صندلی صادر کنند. ساعت نزدیک به 7 است که با هجوم جمعیت در ورودی سالن اصلی که معلوم نیست برای چه بسته مانده روی همه باز می‌شود و بلبشوی جلوی در به داخل سالن راه می‌یابد.
3- برای یافتن صندلی خالی کشاکشی در سالن به پا می‌شود. به دنبال جایگاه خبرنگاران می‌گردیم. چنین چیزی وجود خارجی ندارد! انگار ما را یادشان رفته است. هر کس زودتر رسیده برای 5، 6 نفر جا گرفته! فضا کاملا خانوادگی است. مادری را می‌بینم که زودتر آمده و برای پدر و فرزند و عروسش جا گرفته است. یک خانواده دیگر صندلی فرزند 4ـ3 ساله‌شان را به هیچ کس نمی‌دهند. فقط صدای گریه نوزاد کم است که آن هم در سالن می‌پیچد! کم نیست تعداد این اهالی سینمای زیر 5 سال!
4- بالاخره جایی برای نشستن می‌یابیم. عکاس‌ها جلوی سن تجمع کرده‌اند. بچه‌های همکار را می‌بینم که نمی‌دانند چه کنند. می‌گویند وقتی سراغ جایشان را گرفته‌اند برخوردها خوب نبوده است. ظرف چند ثانیه تمام ردیف‌ها پر می‌شود. جمعیت سرگردان بالکن را هم پر می‌کند؛ راه‌پله‌ها هم همینطور. بسیاری هم ایستاده کار را دنبال می‌کنند. اوضاع جور دیگری است؛ انگار که آمده باشی به شهربازی. چیزی شبیه به یک مراسم عروسی یا سیزده به در! 2دختر جوان بسته‌های چیپس را از کیفشان درمی‌آورند! خانمی که کنارمان نشسته سیب پوست می‌کند و به ما تعارف می‌کند! همه منتظر آغاز برنامه هستند! یک لحظه شک می‌کنم! واقعا اینجا مراسم اختتامیه جشنواره فیلم فجر است؟
5- علی معلم اجرای مراسم را تازه شروع کرده که خبر می‌رسد بچه‌های رسانه بیرون تجمع کرده‌اند. می‌رویم بیرون. آرام‌آرام جمع‌مان جمع می‌شود. عکاس‌ها هم می‌آیند. خبر این اعتراض و تجمع را همه مخابره می‌کنند. برنامه اما ادامه دارد. دبیر جشنواره می‌آید. متواضعانه از حضورمان تشکر و عذرخواهی می‌کند. جز عذرخواهی کاری از دست او ساخته نیست. مسؤول روابط عمومی هم همینطور. برنامه را از راهروی بیرون و مانیتور پخش زنده دنبال می‌کنیم. حاتمی‌کیا که سیمرغ را می‌گیرد همانجا برایش دست می‌زنیم. حاتمی‌کیا روی سن می‌گوید: «به ما اعتماد کنید.» و من به تیتر یک فردا فکر می‌کنم.
ارسال نظر
پربیننده