محمد توراني
سمت راست سررسید سال 88 این روزها بسیار قطور‌تر از سمت دیگر آن است و بهترین نشانه برای رو به پایان رفتن سال. مدیریت شهری سال 88 قوت‌ها و کاستی‌های زیادی در پرونده خود به جای گذاشت که شهروندان به درستی بر خدمت‌ها و نقاط ضعف شهرداری آگاه هستند.در این میان کارشناسان معتقدند توان شهرداری تهران بیش از آن چیزی است که در سال جاری به خرج داد و دلیل این اتفاق را باید در مجموعه‌ای غیر از شهرداری جست‌و‌جو کرد. وظیفه نظارتی شورای شهر در سال جاری بیش از پیش رنگ باخت و به همین دلیل هنگامی که این روزها کاستی‌های پایتخت مقابل چشم‌ها رژه می‌رود مسؤولان پیکان انتقادات را به سمت رسانه‌ها نشانه می‌روند. بارها موضوع «نقش نظارتی شورای‌شهر» از سوی رسانه‌ها به نمایندگان پارلمان شهری يادآوري شده است که این گوشزد نه تنها تاثیری نداشته است بلکه باعث موضع‌گیری شورا عليه رسانه‌ها شده و گاهی تا متهم کردن رسانه‌ها پیش رفته است. نمایندگان رسانه‌ها آنچه می‌بینند مطرح می‌کنند و شاید به همین دلیل موضوع به مذاق شورایی‌ها خوش نمی‌آید. در موارد مختلف شورای شهر به شهرداری انتقادی وارد، تخلفی را مطرح کرده و خواستار توضیحاتی شده است اما شهرداری همواره از پاسخگویی به شورا سر باز زده و غیرمستقیم اظهارات نمایندگان مردم را بی‌اساس دانسته است. گلایه اعضای شورای شهر از شهرداری اغلب در جلسات غیر علنی مطرح می‌شود اما در جلسات علنی هم می‌توان ردی از گلایه مندی آنها دید که حتی گاهی اوقات به انتقادات تند و تیز هم می‌رسد، ولی این واکنش‌ها معمولا به رفتارهای انفعالی گره می‌خورد که همیشه دلیل این موضوع مبهم بوده است. هفته گذشته یکی از اين اتفاقات رخ داد. مهدی چمران در کسوت رئیس شورای شهر تهران به نصب آنتن‌های ایرانسل انتقاد کرد اما یک روز بعد مدیرعامل شرکت ارتباطات مشترک شهر اظهارات چمران مبنی بر نصب آنتن‌های تلفن همراه از سوی ایرانسل به صورت پنهانی را تکذیب کرد: هیچ سایتی از سوی ایرانسل بدون مجوز صادره از سوی شرکت ارتباطات مشترک شهر نصب نشده است. از این اتفاقات زیاد رخ می‌دهد. چمران بدون مطالعه حرف زده است یا اظهارات رئیس شورا در شهرداری اثر نداشته است؟ چرا رفتار و عملکرد شهرداری هیچ تاثیری از شورای‌شهر نمی‌پذیرد و مدیر دسته چندم شهرداری به این راحتی تذکر رئیس شورای شهر را بی اساس می‌خواند! باید به چند سال پیش بازگشت، درست زمانی که قالیباف با به پایان رسیدن دوره دوم شورا استرس ابقا یا عدم ابقا را تحمل می‌کرد. یکی از کارهای او برای ادامه فعالیتش درساختمان بهشت، در جایگاه شهردار تهران تهیه فهرستی از کاندیدا‌ها بود و پس از آن با امکاناتی که در اختیار داشت به تبلیغات گسترده این فهرست پرداخت. بر فراز لیستی که نام آباد، کاشانی، دبیر و ساعی در آن قرار داشت، نام مرتضی طلایی به چشم می‌آمد. او مدتی قبل از آنکه در سر لیست قالیباف جای گیرد، در کسوت رئیس پلیس پایتخت سرباز قالیباف بود که سعی داشت تحولی در نیروی انتظامی ایجاد کند. سرانجام بیشتر کاندیداهایی که قالیباف از آنها حمایت کرد روی صندلی‌های سبز رنگ شورای شهر جای گرفتند و اکثریت این پارلمان را به دست آوردند.از این رو انتخاب او به عنوان شهردار قطعی بود هر چند با چالش‌هایی هم رو به رو شد. از افرادی که به شورا راه یافتند هیچ کدام مانند طلایی به قالیباف نزدیک نبودند.طلایی پس از کسب عنوان «منتخب مردم در سومین دوره شورای شهر تهران» کم‌کم خود را به پوشیدن کت و شلوار عادت داد و دیگر سعی می‌کرد سلام نظامی نیروهای سابقش را با لبخندی که برای مردم تهران آشنا بود پاسخ دهد. او به محض ورود به شورای شهر برای کسب صندلی ریاست شورا به تکاپو افتاد ولی نتوانست جای چمران را بگیرد.این تلاش طلایی بار دیگر در سال جاری هنگام انتخاب دوباره هیات رئیسه شورا هم به چشم آمد ولی احتمالا به خاطر نفوذ چمران در دولت و توانایی او در رایزنی و ریش سفیدی میان شهرداری و دستگاه اجرایی، طلایی مجال رقابت با او را نیافت. طلایی به محض ورود به شورا حاشیه نشین شد، به‌طوری که حتی قبول نکرد دفتری در شورا داشته باشد. او در طبقه‌ای که به آنلاین سرداران می‌گویند کنار همکاران سابقش در پلیس مستقر شد.طلایی که هنوز قالیباف را فرمانده خود می‌داند مدافع سرسخت او در شورا است، به طوری که هر انتقادی که به شهرداری وارد شود باید انتظار واکنش او را در صحن شورا کشید. طلایی تنها بهانه‌اش برای استقرار در شهرداری کوچک بودن دفتر اعضا در شورای شهر است، اما او نگفت 14 عضو دیگر شورا با دفتر‌های کوچک خود چطور می‌توانند کار کنند! موضوع به همین جا ختم نمی‌شود چون طلایی به غیر از عضویت در شورای شهر، مشاور شهردار تهران هم هست. او با قبول این مسؤولیت بدعتی جدید را در شورا‌ها رقم زد که یکی از دلایل کمرنگ شدن نقش نظارتی شورای شهر تهران را می‌توان در این اتفاق جای داد.عجیبی این اتفاق مانند عضویت همزمان یک نماینده مجلس شورای اسلامی در دولت یا بالعکس است.هرچند در ادامه راه، کاشانی و آباد هم در جایگاه مشاور شهردار تهران قرار گرفتند و برخی دیگر از اعضا به ارتباط نا متعارف با شهرداری دست زدند تا نظارت شوراي شهر بر عملكرد شهردار تهران روزبه‌روز كمرنگ‌تر شود. اما مدتی طلایی، مسجد جامعی را که سال‌ها وزیر ارشاد بود از میدان به در کرد تا غیر از «عضو»، عنوان «رئیس کمیسیون فرهنگی» را هم یدک بکشد. او چنان از کارش راضی بود که انتقادات رسانه‌ها را که از او پرسیدند «با چه پیشینه‌ای در کار فرهنگی احساس کردید می‌توانید از احمد مسجدجامعی بهتر عمل کنید؟» تحمل کرد. او زمانی برای کسب صندلی ریاست این کمیسیون به تکاپو افتاد که قالیباف سعی داشت تحولی در حوزه فرهنگی شهرداری ایجاد کند و ایازی را در راس این امور قرار دهد. بدون‌شک حالا هنگامی که طلایی و ایازی برای بررسی موضوعات فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران رو به روی هم می‌نشینند، حرف‌های دیگری هم برای گفتن دارند، حرف‌هایی که به خاطراتشان در پلیس گره می‌خورد.
نگاهی به دلایل عدم موفقیت شورای شهر در نظارت و مدیریت بر عملکرد شهرداری تهران
سرباز شهردار یا نماینده مردم؟!
محمد توراني
سمت راست سررسید سال 88 این روزها بسیار قطور‌تر از سمت دیگر آن است و بهترین نشانه برای رو به پایان رفتن سال. مدیریت شهری سال 88 قوت‌ها و کاستی‌های زیادی در پرونده خود به جای گذاشت که شهروندان به درستی بر خدمت‌ها و نقاط ضعف شهرداری آگاه هستند.در این میان کارشناسان معتقدند توان شهرداری تهران بیش از آن چیزی است که در سال جاری به خرج داد و دلیل این اتفاق را باید در مجموعه‌ای غیر از شهرداری جست‌و‌جو کرد. وظیفه نظارتی شورای شهر در سال جاری بیش از پیش رنگ باخت و به همین دلیل هنگامی که این روزها کاستی‌های پایتخت مقابل چشم‌ها رژه می‌رود مسؤولان پیکان انتقادات را به سمت رسانه‌ها نشانه می‌روند. بارها موضوع «نقش نظارتی شورای‌شهر» از سوی رسانه‌ها به نمایندگان پارلمان شهری يادآوري شده است که این گوشزد نه تنها تاثیری نداشته است بلکه باعث موضع‌گیری شورا عليه رسانه‌ها شده و گاهی تا متهم کردن رسانه‌ها پیش رفته است. نمایندگان رسانه‌ها آنچه می‌بینند مطرح می‌کنند و شاید به همین دلیل موضوع به مذاق شورایی‌ها خوش نمی‌آید. در موارد مختلف شورای شهر به شهرداری انتقادی وارد، تخلفی را مطرح کرده و خواستار توضیحاتی شده است اما شهرداری همواره از پاسخگویی به شورا سر باز زده و غیرمستقیم اظهارات نمایندگان مردم را بی‌اساس دانسته است. گلایه اعضای شورای شهر از شهرداری اغلب در جلسات غیر علنی مطرح می‌شود اما در جلسات علنی هم می‌توان ردی از گلایه مندی آنها دید که حتی گاهی اوقات به انتقادات تند و تیز هم می‌رسد، ولی این واکنش‌ها معمولا به رفتارهای انفعالی گره می‌خورد که همیشه دلیل این موضوع مبهم بوده است. هفته گذشته یکی از اين اتفاقات رخ داد. مهدی چمران در کسوت رئیس شورای شهر تهران به نصب آنتن‌های ایرانسل انتقاد کرد اما یک روز بعد مدیرعامل شرکت ارتباطات مشترک شهر اظهارات چمران مبنی بر نصب آنتن‌های تلفن همراه از سوی ایرانسل به صورت پنهانی را تکذیب کرد: هیچ سایتی از سوی ایرانسل بدون مجوز صادره از سوی شرکت ارتباطات مشترک شهر نصب نشده است. از این اتفاقات زیاد رخ می‌دهد. چمران بدون مطالعه حرف زده است یا اظهارات رئیس شورا در شهرداری اثر نداشته است؟ چرا رفتار و عملکرد شهرداری هیچ تاثیری از شورای‌شهر نمی‌پذیرد و مدیر دسته چندم شهرداری به این راحتی تذکر رئیس شورای شهر را بی اساس می‌خواند! باید به چند سال پیش بازگشت، درست زمانی که قالیباف با به پایان رسیدن دوره دوم شورا استرس ابقا یا عدم ابقا را تحمل می‌کرد. یکی از کارهای او برای ادامه فعالیتش درساختمان بهشت، در جایگاه شهردار تهران تهیه فهرستی از کاندیدا‌ها بود و پس از آن با امکاناتی که در اختیار داشت به تبلیغات گسترده این فهرست پرداخت. بر فراز لیستی که نام آباد، کاشانی، دبیر و ساعی در آن قرار داشت، نام مرتضی طلایی به چشم می‌آمد. او مدتی قبل از آنکه در سر لیست قالیباف جای گیرد، در کسوت رئیس پلیس پایتخت سرباز قالیباف بود که سعی داشت تحولی در نیروی انتظامی ایجاد کند. سرانجام بیشتر کاندیداهایی که قالیباف از آنها حمایت کرد روی صندلی‌های سبز رنگ شورای شهر جای گرفتند و اکثریت این پارلمان را به دست آوردند.از این رو انتخاب او به عنوان شهردار قطعی بود هر چند با چالش‌هایی هم رو به رو شد. از افرادی که به شورا راه یافتند هیچ کدام مانند طلایی به قالیباف نزدیک نبودند.طلایی پس از کسب عنوان «منتخب مردم در سومین دوره شورای شهر تهران» کم‌کم خود را به پوشیدن کت و شلوار عادت داد و دیگر سعی می‌کرد سلام نظامی نیروهای سابقش را با لبخندی که برای مردم تهران آشنا بود پاسخ دهد. او به محض ورود به شورای شهر برای کسب صندلی ریاست شورا به تکاپو افتاد ولی نتوانست جای چمران را بگیرد.این تلاش طلایی بار دیگر در سال جاری هنگام انتخاب دوباره هیات رئیسه شورا هم به چشم آمد ولی احتمالا به خاطر نفوذ چمران در دولت و توانایی او در رایزنی و ریش سفیدی میان شهرداری و دستگاه اجرایی، طلایی مجال رقابت با او را نیافت. طلایی به محض ورود به شورا حاشیه نشین شد، به‌طوری که حتی قبول نکرد دفتری در شورا داشته باشد. او در طبقه‌ای که به آنلاین سرداران می‌گویند کنار همکاران سابقش در پلیس مستقر شد.طلایی که هنوز قالیباف را فرمانده خود می‌داند مدافع سرسخت او در شورا است، به طوری که هر انتقادی که به شهرداری وارد شود باید انتظار واکنش او را در صحن شورا کشید. طلایی تنها بهانه‌اش برای استقرار در شهرداری کوچک بودن دفتر اعضا در شورای شهر است، اما او نگفت 14 عضو دیگر شورا با دفتر‌های کوچک خود چطور می‌توانند کار کنند! موضوع به همین جا ختم نمی‌شود چون طلایی به غیر از عضویت در شورای شهر، مشاور شهردار تهران هم هست. او با قبول این مسؤولیت بدعتی جدید را در شورا‌ها رقم زد که یکی از دلایل کمرنگ شدن نقش نظارتی شورای شهر تهران را می‌توان در این اتفاق جای داد.عجیبی این اتفاق مانند عضویت همزمان یک نماینده مجلس شورای اسلامی در دولت یا بالعکس است.هرچند در ادامه راه، کاشانی و آباد هم در جایگاه مشاور شهردار تهران قرار گرفتند و برخی دیگر از اعضا به ارتباط نا متعارف با شهرداری دست زدند تا نظارت شوراي شهر بر عملكرد شهردار تهران روزبه‌روز كمرنگ‌تر شود. اما مدتی طلایی، مسجد جامعی را که سال‌ها وزیر ارشاد بود از میدان به در کرد تا غیر از «عضو»، عنوان «رئیس کمیسیون فرهنگی» را هم یدک بکشد. او چنان از کارش راضی بود که انتقادات رسانه‌ها را که از او پرسیدند «با چه پیشینه‌ای در کار فرهنگی احساس کردید می‌توانید از احمد مسجدجامعی بهتر عمل کنید؟» تحمل کرد. او زمانی برای کسب صندلی ریاست این کمیسیون به تکاپو افتاد که قالیباف سعی داشت تحولی در حوزه فرهنگی شهرداری ایجاد کند و ایازی را در راس این امور قرار دهد. بدون‌شک حالا هنگامی که طلایی و ایازی برای بررسی موضوعات فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران رو به روی هم می‌نشینند، حرف‌های دیگری هم برای گفتن دارند، حرف‌هایی که به خاطراتشان در پلیس گره می‌خورد.
ارسال نظر
پربیننده