مدتی است که سینماگران جوان رو به ساخت آثاری آورده‌اند که «خاص» هستند. در تعریف فیلم‌خاص می‌توان گفت فیلمی است که بیشتر قصد دارد بیننده را رو به رمزگشایی آورد، ریتم کندی دارد و اغلب چیزهایی که در این دست فیلم‌ها وجود دارد «برگردان‌معنا»ست. ازلحاظ فیلمبرداری شاهکار می‌کنند، ملایم پیش می‌روند و در آخر نتیجه می‌گیرد. اینگونه‌آثار، فیلمنامه‌نویسی خیلی‌حرفه‌ای می‌طلبد چراکه داستان باید کشش جذب مخاطب را با توجه به ریتم کند تا پایان داشته باشد. اغلب این‌آثار بیشتر‌صورتی مستندگونه دارند و قصدشان «حقیقت‌نمایی» است. هدف نگارش این یادداشت اکران«فصل باران‌های موسمی» در جشنواره فیلم فجر است. اين فيلم اولین تجربه سینمایی مجید برزگر در مقام کارگردان است که داستانش درباره نوجوانی است که پدر و مادرش در آستانه جدایی هستند و او حالا باید انتخاب کند که می‌خواهد با کدام یک زندگی کند؟ این آستانه درگیری روحی این نوجوان است. داستان فیلم درحالت عادی چالش‌برانگیز است و از هر لحاظ می‌تواند فیلمنامه را قوی کند. «بچه طلاق» دردسرها و مشکلات‌زیادی دارد که می‌توان فراتر از 90 دقیقه به آن پرداخت؛ اما مجید‌برزگر از آنجایی که احتمالاً تعریف درستی از فیلم‌های خاص نداشته این سوژه را ضايع کرده است. در میان برخی منتقدان بودند كساني که این فیلم را دوست داشتند و حتی منتقد بزرگی قبل از جشنواره مخاطبان را دعوت کرده بود به دیدن فیلم، نمي‌دانم آنها چه تعریفی از فیلم خوب دارند، اما به عقیده نگارنده «فصل باران‌های موسمی» جز فیلمبرداری هیچ حرفی برای گفتن ندارد. مجید برزگر دراین فیلم بشدت همه چیز را ساده انگاشته و قصد دارد عادی‌ترین شرایط زندگی یک نوجوان را نشان دهد. فیلم با ریتم خوبی شروع می‌شود وحرف‌های خوبی برای زدن دارد، اما انگار در جایی از فیلم، برزگر دیگر سکوت می‌کند و چیزی برای گفتن ندارد و مخاطب فقط سکوت کارگردان را تا انتها می‌بیند. نوجوانی 20 ساله (که معلوم نیست چرا با 20 سال سن هنوز مدرسه می‌رود؟) با دغدغه‌هایی‌که ندارد می‌شود نقش اول فیلمی‌که پایان‌بندی‌اش به شتابزده‌ترین شکل ممکن بسته شده، به حدی که نمی‌دانیم چرا 2، 3 روز از زندگی این نوجوان را دیدیم وقتی که سرآخرکارگردان قصد دارد پدر و مادر را با دم‌دست‌‌ترین دیالوگ (ما به خاطر تو با همدیگه آشتی می‌کنیم تا تو زندگی‌خوبی داشته باشی!) به پایان برساند و اصلا معلوم نمی‌شود پدر و مادری که تا این حد دغدغه فرزندشان را دارند چرا شب‌به‌شب هم به او سر نمی‌زنند و فقط برای او خوراکی می‌خرند. مجید برزگر خیلی آسان می‌توانست سوژه فیلمش را تبدیل به یک فیلم کوتاه کند و مخاطب برای او بلند دست بزند. «فصل باران‌های موسمی» بار اصلی‌اش به دوش نابازیگری بود که میمیک صورتش تا پایان فیلم فقط در حالت تعجب بود و سخت می‌توان آن را به‌عنوان یک کاراکتر پذیرفت. سکونی که در این فیلم برقرار است در مواقعی نشان از ضعف کارگردانی دارد نه جذب مخاطب خاص برای فیلمی خاص. البته همانگونه كه اشاره شد فیلمبرداری یکی از نقاط مثبت فیلم است که در مواقعی روی دست انجام می‌شود «هرچند ربطی به پیشبرد داستان ندارد» و پس زمینه رنگی فیلم هم بسیار سرد و در عین حال جذاب است. به طورکلی اگر قصه‌ای می‌خواهد روزمرگی کاراکتر را هم نشان دهد نباید تا این‌اندازه کسالت‌بار آن را به تصویر بکشد و بزرگ‌ترین مشکل «فصل باران‌های موسمی» این است که روزمرگی کاراکتر اصلی داستان را خیلی کند به تصویر می‌کشد و هیچ تمهیدی برای درگیر کردن مخاطب با فیلم ندارد، همه چیز را روی دایره می‌ریزد و این اشکال اساسی زندگی شهری‌ای است که در اولین فیلم سینمایی مجید برزگر به تصویر کشیده می‌شود. درباره فیلم «فصل باران‌های موسمی»
کدام باران؟کدام موسم؟ کدام فیلم؟
مدتی است که سینماگران جوان رو به ساخت آثاری آورده‌اند که «خاص» هستند. در تعریف فیلم‌خاص می‌توان گفت فیلمی است که بیشتر قصد دارد بیننده را رو به رمزگشایی آورد، ریتم کندی دارد و اغلب چیزهایی که در این دست فیلم‌ها وجود دارد «برگردان‌معنا»ست. ازلحاظ فیلمبرداری شاهکار می‌کنند، ملایم پیش می‌روند و در آخر نتیجه می‌گیرد. اینگونه‌آثار، فیلمنامه‌نویسی خیلی‌حرفه‌ای می‌طلبد چراکه داستان باید کشش جذب مخاطب را با توجه به ریتم کند تا پایان داشته باشد. اغلب این‌آثار بیشتر‌صورتی مستندگونه دارند و قصدشان «حقیقت‌نمایی» است. هدف نگارش این یادداشت اکران«فصل باران‌های موسمی» در جشنواره فیلم فجر است. اين فيلم اولین تجربه سینمایی مجید برزگر در مقام کارگردان است که داستانش درباره نوجوانی است که پدر و مادرش در آستانه جدایی هستند و او حالا باید انتخاب کند که می‌خواهد با کدام یک زندگی کند؟ این آستانه درگیری روحی این نوجوان است. داستان فیلم درحالت عادی چالش‌برانگیز است و از هر لحاظ می‌تواند فیلمنامه را قوی کند. «بچه طلاق» دردسرها و مشکلات‌زیادی دارد که می‌توان فراتر از 90 دقیقه به آن پرداخت؛ اما مجید‌برزگر از آنجایی که احتمالاً تعریف درستی از فیلم‌های خاص نداشته این سوژه را ضايع کرده است. در میان برخی منتقدان بودند كساني که این فیلم را دوست داشتند و حتی منتقد بزرگی قبل از جشنواره مخاطبان را دعوت کرده بود به دیدن فیلم، نمي‌دانم آنها چه تعریفی از فیلم خوب دارند، اما به عقیده نگارنده «فصل باران‌های موسمی» جز فیلمبرداری هیچ حرفی برای گفتن ندارد. مجید برزگر دراین فیلم بشدت همه چیز را ساده انگاشته و قصد دارد عادی‌ترین شرایط زندگی یک نوجوان را نشان دهد. فیلم با ریتم خوبی شروع می‌شود وحرف‌های خوبی برای زدن دارد، اما انگار در جایی از فیلم، برزگر دیگر سکوت می‌کند و چیزی برای گفتن ندارد و مخاطب فقط سکوت کارگردان را تا انتها می‌بیند. نوجوانی 20 ساله (که معلوم نیست چرا با 20 سال سن هنوز مدرسه می‌رود؟) با دغدغه‌هایی‌که ندارد می‌شود نقش اول فیلمی‌که پایان‌بندی‌اش به شتابزده‌ترین شکل ممکن بسته شده، به حدی که نمی‌دانیم چرا 2، 3 روز از زندگی این نوجوان را دیدیم وقتی که سرآخرکارگردان قصد دارد پدر و مادر را با دم‌دست‌‌ترین دیالوگ (ما به خاطر تو با همدیگه آشتی می‌کنیم تا تو زندگی‌خوبی داشته باشی!) به پایان برساند و اصلا معلوم نمی‌شود پدر و مادری که تا این حد دغدغه فرزندشان را دارند چرا شب‌به‌شب هم به او سر نمی‌زنند و فقط برای او خوراکی می‌خرند. مجید برزگر خیلی آسان می‌توانست سوژه فیلمش را تبدیل به یک فیلم کوتاه کند و مخاطب برای او بلند دست بزند. «فصل باران‌های موسمی» بار اصلی‌اش به دوش نابازیگری بود که میمیک صورتش تا پایان فیلم فقط در حالت تعجب بود و سخت می‌توان آن را به‌عنوان یک کاراکتر پذیرفت. سکونی که در این فیلم برقرار است در مواقعی نشان از ضعف کارگردانی دارد نه جذب مخاطب خاص برای فیلمی خاص. البته همانگونه كه اشاره شد فیلمبرداری یکی از نقاط مثبت فیلم است که در مواقعی روی دست انجام می‌شود «هرچند ربطی به پیشبرد داستان ندارد» و پس زمینه رنگی فیلم هم بسیار سرد و در عین حال جذاب است. به طورکلی اگر قصه‌ای می‌خواهد روزمرگی کاراکتر را هم نشان دهد نباید تا این‌اندازه کسالت‌بار آن را به تصویر بکشد و بزرگ‌ترین مشکل «فصل باران‌های موسمی» این است که روزمرگی کاراکتر اصلی داستان را خیلی کند به تصویر می‌کشد و هیچ تمهیدی برای درگیر کردن مخاطب با فیلم ندارد، همه چیز را روی دایره می‌ریزد و این اشکال اساسی زندگی شهری‌ای است که در اولین فیلم سینمایی مجید برزگر به تصویر کشیده می‌شود. ارسال نظر
پربیننده