حنیف آصف: پروژه حکمیت، اگرچه همچنان مهم‌ترین دستورکار جریان فتنه در لایه زیرین جامعه سیاسی ایران است اما این پروژه ، هفته گذشته موقتا محوریت خود را از دست داد. آنچه جایگزین این پروژه شده و علت‌های این جایگزینی به شکل زیر قابل تحلیل است.
1- اشتباه محاسبه سران فتنه درباره نیاز نظام به آشتی
بر اثر برخی واسطه‌گری‌ها و پیغام‌رسانی‌های نادرست که یکی از شخصیت‌های موثر و نزدیکان وی در آن نقش اصلی را داشته‌اند، این محاسبه اشتباه در ذهن برخی از سران فتنه شکل گرفته که نظام نیازمند آشتی است. این شخصیت عالیرتبه سیاسی در 2 هفته گذشته ملاقاتی با برخی از سران نظام داشته و در این ملاقات از وی خواسته شده بود این پیام را به سران فتنه برساند که باید مواضعی را که به طور خصوصی ابراز می‌کنند و در آن نشانه‌هایی از تنبه نسبت به گذشته مشاهده می‌شود، به طور علنی و شفاف برای مردم بگویند. این درخواست توسط وی به گونه‌ای منتقل شد که گویی نظام محتاج و متقاضی آشتی است و همین باعث شد سران فتنه که تا همین 10 روز قبل موضعی مسالمت‌جویانه داشتند – و نمونه‌اش را در اظهارات مهدی کروبی در هفته گذشته درباره به رسمیت شناختن دولت دیدیم- به این نتیجه برسند که بهتر است فعلا از مواضع رادیکال خود کوتاه نیایند تا شاید نظام حاضر به ورود به یک معامله با آنها شود و آنها بتوانند در ازای کوتاه آمدن –که تا همین هفته پیش به صراحت می‌گفتند چاره‌ای جز آن ندارند- متقابلا امتیازی از نظام بگیرند. این درحالی است که نظام نه‌تنها متقاضی پروژه حکمیت نیست بلکه حتی پیشنهاد‌دهنده آن هم نبوده و بر شروط اصلی خود در مقابل سران فتنه که به آنها خواهیم پرداخت، اصرار دارد. نتیجه این اشتباه محاسبه همان شد که در مصاحبه میرحسین موسوی با سایت کلمه در 13بهمن، سخنان محمد خاتمی در دیدار با جمعي از اعضاي شوراي مرکزي خانه احزاب در 12 بهمن، بیانیه مجمع روحانیون مبارز در 13 بهمن و بیانیه مهدی کروبی در 13 بهمن ظاهر شد.
2- باج‌گیری از نظام؛ مکمل پروژه حکمیت
نکته بعدی این است که اکنون جریان فتنه در حال طراحی این استراتژی است که پروژه حکمیت را تا حد ممکن تغییر شکل دهد. شکل پیشنهادی شخصیت عالیرتبه پشت‌پرده برای این پروژه این است که سران فتنه از فتنه‌گری دست بردارند و متقابلا نظام هم بپذیرد که از مجازات آنها صرف نظر کرده و از فعالیت سیاسی آنها در آینده جلوگیری نکند. سران فتنه اکنون تصور می‌کنند اگر بتوانند در 22 بهمن یک اجتماع قابل توجه از هواداران خود ایجاد کنند، آن وقت قادر خواهند بود شکل این پروژه را تغییر دهند و در ازای دست کشیدن از فتنه‌گری، امتیازی هم از نظام دریافت کنند. مهم‌ترین امتیازی که این عده درصدد مطالبه آن از نظام بعد از ۲۲ بهمن هستند، تعدیل شروطی است که نظام برای بازگشت سران فتنه به آغوش نظام گذاشته‌اند. یک منبع مرتبط با موضوع در این باره به نگارنده گفت: «از ابتدا هم نظر مرد پشت پرده و دیگر سران فتنه این بود که پروژه حکمیت باید با اصلاح برخی ساختارهای نظام بویژه در حوزه برگزاری انتخابات همراه باشد. مرد پشت پرده اخیرا از این دیدگاه فاصله گرفته بود اما جریان موسوی امیدوار است بتواند بعد از 22 بهمن دوباره این شکل از پروژه را احیا کند». وی در ادامه تاکید کرد که پیشنهادهایی شبیه تشکیل کمیسیون ملی انتخابات با محوریت مجمع تشخیص مصلحت نظام که محسن رضایی چند ماه قبل آن را ارائه داد و پیشنهادهای چندگانه‌ای که میرحسین موسوی در بیانیه شماره 17 خود ارائه کرد در این راستاست. فایده این روش برای سران فتنه این است که در ازای یک امر حتمی‌الوقوع، یعنی توقف روند فعلی در مقابله با نظام، می‌توانند امتیازی هم از نظام دریافت کنند تا قادر به نمایش پیروزی نزد بدنه اجتماعی هوادار خود باشند.
3- تمرکز بر 22 بهمن
اکنون جریان فتنه به طور کامل بر یک نمایش حضور اجتماعی در روز 22 بهمن متمرکز شده است. تصور این جریان این است که می‌تواند جلوی دوربین‌های خارجی که همه ساله برای پوشش مراسم روز 22 بهمن اجازه ورود به ایران را پیدا می‌کنند عرض اندام کند و نظام هم به 2 دلیل 1- حضور دوربین‌های خارجی و 2- منافات داشتن با اقتضائات روز جشن 22 بهمن، قادر به برخورد با جریان معترض نخواهد بود. سران فتنه اکنون در مذاکرات داخلی خود مکررا تاکید می‌کنند که باید به مردم گفت این بار دیگر مثل روز عاشورا نیست و نظام قادر به برخورد نخواهد بود تا بتوانند آنها را برای حضور در خیابان تشجیع کنند. آخرین اطلاعات دریافتی حاکی از آن است که سران فتنه در حال رساندن این پیام به بدنه خود هستند که نمادهای سبز خود را در راهپیمایی روز 22 بهمن ابتدا پنهان کنند و بعد اگر دیدند شرایط مناسب است آنها را ظاهر کنند. مطابق اطلاعات موجود هدف اصلی این جریان این است که بتوانند گوشه‌ای از خیابان آزادی را تسخیر کنند. در هفته گذشته بحث‌هایی درون جریان فتنه وجود داشته است مبنی بر اینکه با راهپیمایی
22 بهمن چگونه باید برخورد کرد؟ عده‌ای درون این جریان عقیده داشتند و دارند که باید فتیله حضور خیابانی را پایین کشید چرا که؛ 1- دیگر بدنه اجتماعی قابل‌اعتنایی باقی نمانده و 2- بدنه اجتماعی فعلی عمدتا ضدانقلاب است که حضور آن در خیابان حتما کار را به خشونت و اهانت خواهد کشاند و در این صورت نظام مجبور خواهد بود تحت فشار مطالبه عمومي، زمینه را برای برخوردهای بسیار سنگین با سران فتنه مهیا کند. این عده بر مبنای این دو استدلال عقیده داشته‌اند که باید کار کف خیابان را جمع کرد و فقط در محیط سیاسی ادامه فعالیت داد. پیشنهاد این عده این بوده است که اصلاح‌طلبان از هواداران خود برای حضور در راهپیمایی 22 بهمن دعوت کنند اما برای اولین بار بعد از انتخابات به این نکته تصریح کنند که این بار هواداران آنها نه به نشانه اعتراض بلکه باید صرفا برای حضور در جشن 22 بهمن در خیابان حاضر شوند. این تیم در پایان تحلیل خود نتیجه می‌گرفت که دراین صورت آش ریخته نذر امامزاده شده و اصلاح‌طلبان می‌توانند بگویند راهپیمایی 22 بهمن به این دلیل با آرامش برگزار شد که آنها خواستند و نظام را از این حیث به خود بدهکار کنند. عده‌ای دیگر که محور آن خود میرحسین موسوی است اما اصرار دارند که حضور اصلاح‌طلبان در راهپیمایی 22 بهمن باید به نشانه اعتراض و همراه با حمل نمادهای اعتراض از جمله رنگ سبز باشد. موسوی در هفته گذشته حتی با پیشنهاد برخی اعضای مجمع روحانیون مبارز مبنی بر اینکه لااقل شعارهای مورد تایید اصلاح‌طلبان برای راهپیمایی 22 بهمن اعلام شود هم مخالفت کرده و گفته است که نباید برای معترضان تعیین تکلیف کرد. راه‌حلی که این تیم برای سازماندهی راهپیمایی روز 22 بهمن پیشنهاد می‌کند آن است که اعلام شود معترضان فقط راهپیمایی سکوت خواهند کرد و هر کسی که دست به خشونت بزند از سبزها نیست. این راه حلی است که تیم اول عقیده دارد مطلقا کارساز نخواهد بود چرا که نظام مسؤولیت هرگونه خشونتی در روز 22 بهمن را مستقیما بر عهده سران فتنه خواهد گذاشت. یک مقام مسؤول در این باره به نگارنده گفت: «این موضوع به صراحت به موسوی، کروبی و خاتمی گفته شده است که تجربه 8 ماه فعالیت آنها نشان می‌دهد در مشی سبزها هیچ تفاوتی میان اعتراض و خشونت وجود ندارد و حتی یک مورد هم نبوده که این دو مفهوم در رفتار سبزها متمایز شده باشد. در نتیجه از دید مسؤولان امنیتی دعوت به اعتراض همان دعوت به خشونت است و این توجیه مطلقا چیزی از مسؤولیت سران فتنه در جرائم احتمالی کم نمی‌کند». اشتباه محاسبه در پروژه آشتي
حنیف آصف: پروژه حکمیت، اگرچه همچنان مهم‌ترین دستورکار جریان فتنه در لایه زیرین جامعه سیاسی ایران است اما این پروژه ، هفته گذشته موقتا محوریت خود را از دست داد. آنچه جایگزین این پروژه شده و علت‌های این جایگزینی به شکل زیر قابل تحلیل است.
1- اشتباه محاسبه سران فتنه درباره نیاز نظام به آشتی
بر اثر برخی واسطه‌گری‌ها و پیغام‌رسانی‌های نادرست که یکی از شخصیت‌های موثر و نزدیکان وی در آن نقش اصلی را داشته‌اند، این محاسبه اشتباه در ذهن برخی از سران فتنه شکل گرفته که نظام نیازمند آشتی است. این شخصیت عالیرتبه سیاسی در 2 هفته گذشته ملاقاتی با برخی از سران نظام داشته و در این ملاقات از وی خواسته شده بود این پیام را به سران فتنه برساند که باید مواضعی را که به طور خصوصی ابراز می‌کنند و در آن نشانه‌هایی از تنبه نسبت به گذشته مشاهده می‌شود، به طور علنی و شفاف برای مردم بگویند. این درخواست توسط وی به گونه‌ای منتقل شد که گویی نظام محتاج و متقاضی آشتی است و همین باعث شد سران فتنه که تا همین 10 روز قبل موضعی مسالمت‌جویانه داشتند – و نمونه‌اش را در اظهارات مهدی کروبی در هفته گذشته درباره به رسمیت شناختن دولت دیدیم- به این نتیجه برسند که بهتر است فعلا از مواضع رادیکال خود کوتاه نیایند تا شاید نظام حاضر به ورود به یک معامله با آنها شود و آنها بتوانند در ازای کوتاه آمدن –که تا همین هفته پیش به صراحت می‌گفتند چاره‌ای جز آن ندارند- متقابلا امتیازی از نظام بگیرند. این درحالی است که نظام نه‌تنها متقاضی پروژه حکمیت نیست بلکه حتی پیشنهاد‌دهنده آن هم نبوده و بر شروط اصلی خود در مقابل سران فتنه که به آنها خواهیم پرداخت، اصرار دارد. نتیجه این اشتباه محاسبه همان شد که در مصاحبه میرحسین موسوی با سایت کلمه در 13بهمن، سخنان محمد خاتمی در دیدار با جمعي از اعضاي شوراي مرکزي خانه احزاب در 12 بهمن، بیانیه مجمع روحانیون مبارز در 13 بهمن و بیانیه مهدی کروبی در 13 بهمن ظاهر شد.
2- باج‌گیری از نظام؛ مکمل پروژه حکمیت
نکته بعدی این است که اکنون جریان فتنه در حال طراحی این استراتژی است که پروژه حکمیت را تا حد ممکن تغییر شکل دهد. شکل پیشنهادی شخصیت عالیرتبه پشت‌پرده برای این پروژه این است که سران فتنه از فتنه‌گری دست بردارند و متقابلا نظام هم بپذیرد که از مجازات آنها صرف نظر کرده و از فعالیت سیاسی آنها در آینده جلوگیری نکند. سران فتنه اکنون تصور می‌کنند اگر بتوانند در 22 بهمن یک اجتماع قابل توجه از هواداران خود ایجاد کنند، آن وقت قادر خواهند بود شکل این پروژه را تغییر دهند و در ازای دست کشیدن از فتنه‌گری، امتیازی هم از نظام دریافت کنند. مهم‌ترین امتیازی که این عده درصدد مطالبه آن از نظام بعد از ۲۲ بهمن هستند، تعدیل شروطی است که نظام برای بازگشت سران فتنه به آغوش نظام گذاشته‌اند. یک منبع مرتبط با موضوع در این باره به نگارنده گفت: «از ابتدا هم نظر مرد پشت پرده و دیگر سران فتنه این بود که پروژه حکمیت باید با اصلاح برخی ساختارهای نظام بویژه در حوزه برگزاری انتخابات همراه باشد. مرد پشت پرده اخیرا از این دیدگاه فاصله گرفته بود اما جریان موسوی امیدوار است بتواند بعد از 22 بهمن دوباره این شکل از پروژه را احیا کند». وی در ادامه تاکید کرد که پیشنهادهایی شبیه تشکیل کمیسیون ملی انتخابات با محوریت مجمع تشخیص مصلحت نظام که محسن رضایی چند ماه قبل آن را ارائه داد و پیشنهادهای چندگانه‌ای که میرحسین موسوی در بیانیه شماره 17 خود ارائه کرد در این راستاست. فایده این روش برای سران فتنه این است که در ازای یک امر حتمی‌الوقوع، یعنی توقف روند فعلی در مقابله با نظام، می‌توانند امتیازی هم از نظام دریافت کنند تا قادر به نمایش پیروزی نزد بدنه اجتماعی هوادار خود باشند.
3- تمرکز بر 22 بهمن
اکنون جریان فتنه به طور کامل بر یک نمایش حضور اجتماعی در روز 22 بهمن متمرکز شده است. تصور این جریان این است که می‌تواند جلوی دوربین‌های خارجی که همه ساله برای پوشش مراسم روز 22 بهمن اجازه ورود به ایران را پیدا می‌کنند عرض اندام کند و نظام هم به 2 دلیل 1- حضور دوربین‌های خارجی و 2- منافات داشتن با اقتضائات روز جشن 22 بهمن، قادر به برخورد با جریان معترض نخواهد بود. سران فتنه اکنون در مذاکرات داخلی خود مکررا تاکید می‌کنند که باید به مردم گفت این بار دیگر مثل روز عاشورا نیست و نظام قادر به برخورد نخواهد بود تا بتوانند آنها را برای حضور در خیابان تشجیع کنند. آخرین اطلاعات دریافتی حاکی از آن است که سران فتنه در حال رساندن این پیام به بدنه خود هستند که نمادهای سبز خود را در راهپیمایی روز 22 بهمن ابتدا پنهان کنند و بعد اگر دیدند شرایط مناسب است آنها را ظاهر کنند. مطابق اطلاعات موجود هدف اصلی این جریان این است که بتوانند گوشه‌ای از خیابان آزادی را تسخیر کنند. در هفته گذشته بحث‌هایی درون جریان فتنه وجود داشته است مبنی بر اینکه با راهپیمایی
22 بهمن چگونه باید برخورد کرد؟ عده‌ای درون این جریان عقیده داشتند و دارند که باید فتیله حضور خیابانی را پایین کشید چرا که؛ 1- دیگر بدنه اجتماعی قابل‌اعتنایی باقی نمانده و 2- بدنه اجتماعی فعلی عمدتا ضدانقلاب است که حضور آن در خیابان حتما کار را به خشونت و اهانت خواهد کشاند و در این صورت نظام مجبور خواهد بود تحت فشار مطالبه عمومي، زمینه را برای برخوردهای بسیار سنگین با سران فتنه مهیا کند. این عده بر مبنای این دو استدلال عقیده داشته‌اند که باید کار کف خیابان را جمع کرد و فقط در محیط سیاسی ادامه فعالیت داد. پیشنهاد این عده این بوده است که اصلاح‌طلبان از هواداران خود برای حضور در راهپیمایی 22 بهمن دعوت کنند اما برای اولین بار بعد از انتخابات به این نکته تصریح کنند که این بار هواداران آنها نه به نشانه اعتراض بلکه باید صرفا برای حضور در جشن 22 بهمن در خیابان حاضر شوند. این تیم در پایان تحلیل خود نتیجه می‌گرفت که دراین صورت آش ریخته نذر امامزاده شده و اصلاح‌طلبان می‌توانند بگویند راهپیمایی 22 بهمن به این دلیل با آرامش برگزار شد که آنها خواستند و نظام را از این حیث به خود بدهکار کنند. عده‌ای دیگر که محور آن خود میرحسین موسوی است اما اصرار دارند که حضور اصلاح‌طلبان در راهپیمایی 22 بهمن باید به نشانه اعتراض و همراه با حمل نمادهای اعتراض از جمله رنگ سبز باشد. موسوی در هفته گذشته حتی با پیشنهاد برخی اعضای مجمع روحانیون مبارز مبنی بر اینکه لااقل شعارهای مورد تایید اصلاح‌طلبان برای راهپیمایی 22 بهمن اعلام شود هم مخالفت کرده و گفته است که نباید برای معترضان تعیین تکلیف کرد. راه‌حلی که این تیم برای سازماندهی راهپیمایی روز 22 بهمن پیشنهاد می‌کند آن است که اعلام شود معترضان فقط راهپیمایی سکوت خواهند کرد و هر کسی که دست به خشونت بزند از سبزها نیست. این راه حلی است که تیم اول عقیده دارد مطلقا کارساز نخواهد بود چرا که نظام مسؤولیت هرگونه خشونتی در روز 22 بهمن را مستقیما بر عهده سران فتنه خواهد گذاشت. یک مقام مسؤول در این باره به نگارنده گفت: «این موضوع به صراحت به موسوی، کروبی و خاتمی گفته شده است که تجربه 8 ماه فعالیت آنها نشان می‌دهد در مشی سبزها هیچ تفاوتی میان اعتراض و خشونت وجود ندارد و حتی یک مورد هم نبوده که این دو مفهوم در رفتار سبزها متمایز شده باشد. در نتیجه از دید مسؤولان امنیتی دعوت به اعتراض همان دعوت به خشونت است و این توجیه مطلقا چیزی از مسؤولیت سران فتنه در جرائم احتمالی کم نمی‌کند». ارسال نظر
پربیننده