محمدعلی ابرآویز* :
بنده که در آن سال‌ها بیشتر سرودهای انقلابی را ساخته و یا تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشتم، قطعه«بوی گل و سوسن و یاسمن آید» یا همان«دیو چو بیرون رود» را قبل از آمدن امام به تهران ساختم. در واقع زمانی که ایشان در عراق بودند و حتی زودتر از اینکه سر و صداها با نوشتن اخبار در مطبوعات بلند شود، به ما خبر رسید که امام علاقه‌مند هستند که به وطن برگردند، شما کاری می‌توانید بکنید که این تبعید بشکند و دولت مجبور به حضور ایشان در ایران شود؟ ما استودیو را برای ضبط این کار دزدیدیم و مخفیانه کار کردیم، به طوری که شب‌ها ساعت 19:30 که حکومت نظامی شروع می‌شد، ما به این استودیو می‌رفتیم و 7:30 صبح بیرون می‌آمدیم. در این مدت همه نوازنده‌ها و خواننده‌ها، پابرهنه وارد استودیو می‌شدند تا جای پای کسی روی زمین نباشد. همچنین هر چند دقیقه یکبار، پنجره‌ها را بازمی‌کردیم تا هوا جابه‌جا شود. از آنجایی که آن استودیو در محله ارمنی‌نشین‌ها بود، این دوستان با ما همکاری زیادی می‌کردند، به طوری که آنها پشت پنجره‌ها کشیک می‌دادند و وقتی ماشین گشت می‌آمد، با طناب زنگوله‌دار که روبه‌روی استودیو آویزان کرده بودند، به ما خبر می‌دادند. ما نیز سکوت می‌کردیم تا ماشین رد شود. ما کارهای‌مان را از خرداد 42 شروع کردیم. در آن سال‌ها با بودجه کم بسیاری از کارها را تکثیر و در اختیار مردم می‌گذاشتیم و هر کسی که بودجه می‌گرفت، از هزینه خودش آنها را تکثیر و بین مسلمانان توزیع می‌کرد.
روایت ساخته شدن سرود «بوی گل سوسن و یاسمن آید»
محمدعلی ابرآویز* :
بنده که در آن سال‌ها بیشتر سرودهای انقلابی را ساخته و یا تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشتم، قطعه«بوی گل و سوسن و یاسمن آید» یا همان«دیو چو بیرون رود» را قبل از آمدن امام به تهران ساختم. در واقع زمانی که ایشان در عراق بودند و حتی زودتر از اینکه سر و صداها با نوشتن اخبار در مطبوعات بلند شود، به ما خبر رسید که امام علاقه‌مند هستند که به وطن برگردند، شما کاری می‌توانید بکنید که این تبعید بشکند و دولت مجبور به حضور ایشان در ایران شود؟ ما استودیو را برای ضبط این کار دزدیدیم و مخفیانه کار کردیم، به طوری که شب‌ها ساعت 19:30 که حکومت نظامی شروع می‌شد، ما به این استودیو می‌رفتیم و 7:30 صبح بیرون می‌آمدیم. در این مدت همه نوازنده‌ها و خواننده‌ها، پابرهنه وارد استودیو می‌شدند تا جای پای کسی روی زمین نباشد. همچنین هر چند دقیقه یکبار، پنجره‌ها را بازمی‌کردیم تا هوا جابه‌جا شود. از آنجایی که آن استودیو در محله ارمنی‌نشین‌ها بود، این دوستان با ما همکاری زیادی می‌کردند، به طوری که آنها پشت پنجره‌ها کشیک می‌دادند و وقتی ماشین گشت می‌آمد، با طناب زنگوله‌دار که روبه‌روی استودیو آویزان کرده بودند، به ما خبر می‌دادند. ما نیز سکوت می‌کردیم تا ماشین رد شود. ما کارهای‌مان را از خرداد 42 شروع کردیم. در آن سال‌ها با بودجه کم بسیاری از کارها را تکثیر و در اختیار مردم می‌گذاشتیم و هر کسی که بودجه می‌گرفت، از هزینه خودش آنها را تکثیر و بین مسلمانان توزیع می‌کرد.
ارسال نظر
پربیننده