علی آبان افتلتی:
تا کودک بودی، کسی از تو خرده نمی‌گرفت اگر هم می‌گرفت، پشت‌بندش می‌گفت: بچه‌ای هنوز! خدا کند زودتر بزرگ بشوی تا حرف مرا بفهمی که انتخاب دوست از سر هوا و احساس و چشمم دید و دلم خواست، نیست، یک دوست شاید از پدر و مادر هم نقش مؤثرتری داشته باشد. به تعبیر کتاب قابوسنامه، بی‌پدر و مادر می‌توان زیست اما بدون دوست هرگز! امروز دیگر بزرگ شده‌ای و برای خود مستقل! همه جا ادعا می‌کنی که می‌فهمی، می‌دانی، جایت کنار افراد بزرگ است، مسلما این نگرش تو، توقع دیگران را نسبت به تو بیشتر می‌کند. همه نگاهت می‌کنند با چه کسی قدم می‌زنی؟ با چه کسی رفاقت داری؟ دنبال چه کسی راه می‌افتی و سنگ او را به سینه می‌زنی؟ تا در نهایت به شعور و عقل و آگاهی تو نمره بدهند. انسان با اتصال و الصاق خویش به بزرگان، بزرگ جلوه می‌کند و برعکس با پیروی از افراد کوچک و بی‌مایه و دوستی با آنان در حقیقت خود را در نظر دیگران حقیر و بی‌مایه معرفی کرده است. فکر کنید یک دانشجو با اسباب‌بازی دوران کودکی خوشحال شود و برای به دست آوردن یک عروسک یا حتی سه‌چرخه، هر کاری که لازم باشد تا به آن برسد، انجام دهد، یا یک استاد دانشگاه برای رسیدن به یک دستگاه موتور دست به هر کاری بزند یا نیروی انتظامی برای دستگیری یک کودک مثلا 10 ساله یا خانمی پیر و فرتوت از انواع اسلحه و نیروهای فراوان استفاده کند که مسلما هیچ‌کدام از این کارها جایز نیست. نه‌تنها جایز نیست بلکه به خنده و طنز شبیه می‌شود، چرا؟ خب، پیداست انسان‌های بزرگ همواره دنبال عظمت و بزرگی‌اند تا به تکامل برسند. منظور ما از این مقدمه آن است که انتخاب هدف و آینده‌ای بزرگ معمولا با انتخاب دوست خوب همراه است. گاه این دوست بزرگ و خوب یک رمان است. گاه دیوان شعر، گاه هنر، گاه راهی برای بیدار باش خود و دیگران! و گاه نیز انسانی بزرگ که می‌تواند هم دستگیر تو باشد هم راهنما و هم غمخوار و مهم‌تر موجب عظمت و بزرگی تو! برخی از افراد زیرک و باهوش‌اند و در پی زیرکی به سمت کسانی می‌روند که نه‌تنها داشته‌های خویش را از دست نمی‌دهند بلکه بر فهم و شعور و علم و معنویت خود می‌افزایند. در واقع به جای آنکه کنار جویی کوچک یا مردابی بنشینند و وقت بگذرانند به سمت دریا می‌روند تا هم از عظمت آن لذت ببرند و هم خود احساس عظمت کنند و هم بتوانند صیدی از آن به دست آورند. پس دوستانی انتخاب کنیم که از شخصیت و فکر و علم و انسانیت آنها بهره‌مند شویم! رفيق كه‌اي؟!
علی آبان افتلتی:
تا کودک بودی، کسی از تو خرده نمی‌گرفت اگر هم می‌گرفت، پشت‌بندش می‌گفت: بچه‌ای هنوز! خدا کند زودتر بزرگ بشوی تا حرف مرا بفهمی که انتخاب دوست از سر هوا و احساس و چشمم دید و دلم خواست، نیست، یک دوست شاید از پدر و مادر هم نقش مؤثرتری داشته باشد. به تعبیر کتاب قابوسنامه، بی‌پدر و مادر می‌توان زیست اما بدون دوست هرگز! امروز دیگر بزرگ شده‌ای و برای خود مستقل! همه جا ادعا می‌کنی که می‌فهمی، می‌دانی، جایت کنار افراد بزرگ است، مسلما این نگرش تو، توقع دیگران را نسبت به تو بیشتر می‌کند. همه نگاهت می‌کنند با چه کسی قدم می‌زنی؟ با چه کسی رفاقت داری؟ دنبال چه کسی راه می‌افتی و سنگ او را به سینه می‌زنی؟ تا در نهایت به شعور و عقل و آگاهی تو نمره بدهند. انسان با اتصال و الصاق خویش به بزرگان، بزرگ جلوه می‌کند و برعکس با پیروی از افراد کوچک و بی‌مایه و دوستی با آنان در حقیقت خود را در نظر دیگران حقیر و بی‌مایه معرفی کرده است. فکر کنید یک دانشجو با اسباب‌بازی دوران کودکی خوشحال شود و برای به دست آوردن یک عروسک یا حتی سه‌چرخه، هر کاری که لازم باشد تا به آن برسد، انجام دهد، یا یک استاد دانشگاه برای رسیدن به یک دستگاه موتور دست به هر کاری بزند یا نیروی انتظامی برای دستگیری یک کودک مثلا 10 ساله یا خانمی پیر و فرتوت از انواع اسلحه و نیروهای فراوان استفاده کند که مسلما هیچ‌کدام از این کارها جایز نیست. نه‌تنها جایز نیست بلکه به خنده و طنز شبیه می‌شود، چرا؟ خب، پیداست انسان‌های بزرگ همواره دنبال عظمت و بزرگی‌اند تا به تکامل برسند. منظور ما از این مقدمه آن است که انتخاب هدف و آینده‌ای بزرگ معمولا با انتخاب دوست خوب همراه است. گاه این دوست بزرگ و خوب یک رمان است. گاه دیوان شعر، گاه هنر، گاه راهی برای بیدار باش خود و دیگران! و گاه نیز انسانی بزرگ که می‌تواند هم دستگیر تو باشد هم راهنما و هم غمخوار و مهم‌تر موجب عظمت و بزرگی تو! برخی از افراد زیرک و باهوش‌اند و در پی زیرکی به سمت کسانی می‌روند که نه‌تنها داشته‌های خویش را از دست نمی‌دهند بلکه بر فهم و شعور و علم و معنویت خود می‌افزایند. در واقع به جای آنکه کنار جویی کوچک یا مردابی بنشینند و وقت بگذرانند به سمت دریا می‌روند تا هم از عظمت آن لذت ببرند و هم خود احساس عظمت کنند و هم بتوانند صیدی از آن به دست آورند. پس دوستانی انتخاب کنیم که از شخصیت و فکر و علم و انسانیت آنها بهره‌مند شویم! ارسال نظر
پربیننده