شادی رستمی: «خط ویژه» یکی از بهترین فیلم‌های سال‌های اخیر در ژانر کمدی سیاه بوده و اشاره‌های علنی و لحن تلخ و گزنده‌اش را مدت‌هاست در سینمای ایران نداشته‌ایم. مصطفی کیایی، کارگردان جوان این فیلم که پیش از این برای «ضدگلوله»اش برنده سیمرغ بهترین فیلمنامه شده بود این بار برگ برنده را رو کرده و اثری متفاوت و بحث‌برانگیز ساخته است. ضد گلوله به سبب مضمون مشابهش با «لیلی با من است» کمال تبریزی آنطور که باید قدر ندید ولی «خط ویژه» اثری است تمام و کمال متفاوت با تمی هالیوودی که برای نخستین بار به دغدغه آدم‌هایی می‌پردازد که می‌خواهند راحت و بی‌دردسر پولدار شوند. یک زوج جوان (هانیه توسلی و مصطفی زمانی) با کمک یک هکر نابغه حساب یک فرد بانفوذ و ثروتمند را خالی می‌کنند ولی پول مورد نظر به اشتباه به حساب افراد دیگری می‌رود و ماجراهای جالبی را رقم می‌زند. کیایی تا به حال ثابت کرده فیلمنامه برایش ارزش و اهمیت زیادی دارد و قصه‌گوی توانایی است. او کاراکترهای فیلمش را به خوبی پرورانده و برای هر کدام داستانی سرراست و کوتاه در نظر گرفته که در وقت مقتضی بیان می‌شود. داستان فیلم ملموس و قابل باور است و سنگینی کار روی دوش همه کاراکترها به اندازه تقسیم شده است. فراز و فرود داستان بجاست و فیلم لحظه‌ای از ریتم نمی‌افتد. کوچ شبانه گروه از مکانی به مکان دیگر نه‌تنها بیننده را کسل نمی‌کند بلکه حوادث جالب و جذاب و در عین حال ساده را رقم می‌زند. ورود و خروج کاراکترها هدفمند و بجاست و توی ذوق نمی‌زند. همچنین برای هر کدام خصوصیاتی تعریف شده که آنها را از یکدیگر متمایز می‌کند. فریدون که عشق فیلم و سینماست و فیلمنامه‌نویسی خوانده (زمانی)، سمیرا که مادی و پولدوست است و میل به ترقی دارد (توسلی)، شاهی (میلاد کی‌مرام) که غیرتی و مرام باز است و منوچهر (محسن کیایی) که رمانتیک است و عاشق نامزدش و کاراکتری ساده‌لوح دارد اما بی‌شک درخشان‌ترین فرد این گروه کاوه با بازی هومن سیدی است که در هیبت یک نرد* ایرانی فرورفته و نمونه آن را پیش از این به این شکل جالب در سینما نداشته‌ایم. آنهایی که سریال «تئوری بیگ‌بنگ» را دیده‌اند با دیدن سیدی قطعا به یاد لئونارد هافستادر خواهند افتاد؛ نگاه‌های مات و بی‌حالت، بی‌حوصلگی، تصمیمات عجیب و حتی عشق سریع و بی‌منطق کاوه به شهرزاد (میترا حجار) نیز از همان نکته‌هاست که فقط خاص اینگونه کاراکترها ارائه می‌شود و باید گفت سیدی در این نقش عالی ظاهر شده است. همچنین سام قریبیان پس از سال‌ها دوری از دنیای تصویر، روی آوردن به فیلمنامه‌نویسی و نگارش فیلمنامه «گناهکاران» بازگشت خوبی به این عرصه داشته و به‌رغم منفی بودن نقشش به دل مخاطب می‌نشیند.
از آنجا که خط ویژه به نوعی یک فیلم اجتماعی است تیتراژ خلاقانه‌اش شروع خوبی از یک زندگی شهری به بیننده ارائه می‌دهد و صدای رضا یزدانی با ترانه پرکنایه‌اش و تصاویر لانگ‌شاتی که بانک‌های مختلف در طول خیابان را نشان می‌دهد، نویدبخش فیلمی متفاوت و دیدنی است. طراحی لباس و گریم آنچنان در خدمت اثر نبوده و بیشتر بازیگران بوده‌اند که نقش را درآورده‌اند؛ مصطفی زمانی که روز به روز پیشرفت می‌کند و خیلی وقت است از یوزارسیف کنده شده، میلاد کی‌مرام که جاندار و قوی بازی می‌کند و قطعا بیش از دیپلم افتخار سهمش بوده، توسلی بازی‌های بهتری در کارنامه‌اش دارد و این فیلم برایش قدم رو به جلویی نیست و محسن کیایی که از ضدگلوله به این طرف خیلی تغییر کرده و بازی دلچسبی از خود ارائه می‌دهد. تمام این چیزهایی که گفته شد بیان ظواهر فیلم بود و آنچه برای یک بیننده به نظر می‌رسد اما یک مخاطب آزموده که در کنه اثر فرو می‌رود به اعتراضات و اشاراتی علنی می‌رسد که نه‌تنها شعاری نیست بلکه حرف دل مردم جامعه است. پول به جیب زدن آقازاده‌هایی که به قول سمیرا متصلند! و می‌توانند هر وقت اراده کنند آدم‌ها را بخرند و بفروشند، حتی 10 میلیارد تومان را حاضرند برای رو کم کنی به باد بدهند اما به افراد نیازمند کمک نکنند و در مقابل جوانانی که می‌خواهند به هر طریق پولی بادآورده به جیب بزنند و با آن به خارج از کشور مهاجرت کنند. اینها همه درد جامعه امروز ما است. لحن اعتراضی کارگردان وقتی غلیظ‌تر می‌شود که در پایان فیلم بعضی روزنامه‌ها را مشتی دروغگو جلوه می‌دهد و در حالی که مفسد اقتصادی راست راست برای خودش می‌چرخد و حتی ماشینی گرانبهاتر خریده، چند جوان دیگر به جای او به زندان افتاده‌اند و روزنامه مشهور و جنجال‌برانگیز عکس آنها را به عنوان متهمان پرونده اختلاس چاپ کرده است. بعضی از روزنامه‌های روی پیشخوان در باب دولت تدبیر و امید تیتر زده‌اند و دیگری دادگاه رئیس‌جمهور پیشین... این اشارات نمی‌تواند اتفاقی باشد و کیایی که گویی تعلق خاطری به دولت قبلی دارد حتی در تقسیم رابین‌هودی پول بین نیازمندان نیز سیاسی‌کاری کرده است. این شجاعت قطعا ارزش سیمرغ‌های بیشتری را دارد. خط ویژه با ایده ناب، بازی‌های به یادماندنی و پرداخت جذابش موفق شد در جشنواره فجر سیمرغ بهترین فیلم از نگاه مردم را به طور مشترک با شیار 143 دریافت کند. کیایی در آن ایام در خلال صحبت‌هایش از دیده شدن فیلمش توسط مردم ابراز خوشحالی کرده بود و اینکه خیلی خوشحال است که مردم برای دیدن فیلم او پول می‌دهند. خب! وقتی فیلمی شعارزده نباشد و کارگردان جوان و خوشفکرش راضی و قانع، حتما مردم جامعه از آن حمایت می‌کنند.
ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ
*نرد به اشخاصی می‌گویند که معمولا روشنفکر و درونگرا هستند، وسواس فکری و علاقه مفرط به موضوعات خاصی دارند و از نظر اجتماعی ضعیفند.