گابریله مارکوتی
ادامه قسمت پنجم: آن گل ومبلی
کاپلو و دامیانی با همدیگر به خرید لباس می‌رفتند، اما عرصه اصلی که این دو در آن دوستی خاصی پیدا کردند عرصه هنر بود. هردوی آنها بشدت تحت تاثیر انقلاب هنر پوورا قرار گرفته بودند که بیشتر هنر مجسمه‌سازی توسط زباله و دیگر مواد مشابه را در برداشت.
مایکل آنجلو پیستولتو یکی از ممتازترین پیشگامان این هنر بود که نگارخانه‌ای در تورین برپا کرده و کاپلو همراه با دامیانی هر دو مدت زمان زیادی را صرف بازدید از این موزه می‌کردند. 2 رخداد در تابستان آن سال تداوم حضور کاپلو در تورین را تحت‌الشعاع قرار داده و احتمال خداحافظی او با یووه را افزایش داد.
در روز 8 ژوئن 1975 هنگامی که کاپلو برابر شوروی سابق و در شهر مسکو برای تیم ملی فوتبال ایتالیا به میدان رفته بود یک بار دیگر از ناحیه زانو آسیب دید. این بار زانوی پای راست کاپلو دچار آسیب‌دیدگی شده بود. او بازی‌های ابتدای فصل یوونتوس را از دست می‌داد و در حالی که دوران مصدومیت کاپلو هنوز پایان نیافته بود، سران یووه بشدت نگران وضع وی شده بودند. رخداد دیگر تابستان آن سال جذب هافبک میانی آینده‌داری به نام مارکو تاردلی (شاید او را به خاطر شادی پس از گل وی در فینال جام جهانی 1982 به خاطر داشته باشید) بود. چند ماه بیشتر به تولد 20 سالگی تاردلی باقی نمانده بود، اما همه از توانایی‌های این بازیکن باخبر بودند. تاردلی که یک بازیکن سریع و پرجنب و جوش به شمار می‌رفت منطقه وسیعی از خط میانی یووه را تحت پوشش قرار داده و برای ضربات دوم همواره پشت محوطه جریمه حریفان ظاهر می‌شد. کاپلو همچنان گزینه نخست یووه باقی ماند و از تاردلی به‌عنوان دفاع راست استفاده می‌شد، اما واضح بود که تاردلی جوان خیلی زود به رقیب بزرگی برای فابیو تبدیل خواهد شد.
طی رقابت‌های آن فصل، همه راه‌ها به تورین ختم می‌شد و یوونتوس برای قهرمانی باید با تیم همشهری خود نبرد می‌کرد. یوونتوسی‌ها از سابقه و تجربه لازم برخوردار بودند، اما به نظر می‌رسید زوج خط حمله تورینو هر زمان که اراده می‌کردند، می‌توانستند دروازه حریفان را باز کنند. سیچیو گراتزیانی و پائولینو پولیسی در طول آن فصل 36 گل با همکاری همدیگر به ثمر رسانده بودند.
یوونتوس پیش‌تر و به دنبال شکست 4 بر 2 در مجموع 2 دیدار رفت و برگشت مقابل بوروسیا مونشن گلادباخ از رقابت‌های جام یوفا کنار رفته بود. این بدین معنی بود که یووه می‌توانست تمام تمرکز خود را معطوف رقابت‌های لیگ کند و تا 21 مارس 1976 در حالی که 9 هفته تا پایان رقابت‌ها باقی مانده بود، یوونتوس با 5 امتیاز برتری نسبت به تورینو در صدر جدول قرار داشت. برتری آنها نسبت به رقیب همشهری غیرقابل جبران به نظر می‌رسید، اما درست در همین زمان بود که افت یوونتوس آغاز شد. شکست برابر سسنا با پیروزی خانگی تورینو مقابل رم همراه شد و اختلاف در صدر جدول را به 3 امتیاز رساند. هفته بعد یوونتوس و تورینو باید به مصاف یکدیگر می‌رفتند. یووه بازی را با نتیجه 2 بر یک به حریف واگذار کرد. هفته پس از آن، شکست دیگری برای یووه رقم خورد و آنها با نتیجه یک بر صفر مغلوب اینتر شدند. پس از آن یوونتوس توانست به زحمت و با نتیجه 2 بر یک مقابل تیم آسکولی که خطر سقوط را احساس می‌کرد به پیروزی دست پیدا کند، اما مشکل اینجا بود که تورینو هم روی نوار پیروزی قرار گرفته بود. با این حال، یوونتوس دست از تلاش نکشید و آنها تا آخرین روز فصل اختلاف خود با تیم همشهری را به یک رساندند.
در روز آخر، تورینو با تساوی یک-یک خانگی مقابل سسنا متوقف شد، اما برخلاف انتظارها یوونتوس با یک گل بازی را به پروجا واگذار کرد. تلخی شکست مقابل پروجا زمانی بیشتر شد که بازیکنان یووه از تساوی تورینو برابر سسنا مطلع شدند. کاپلو در آن سال 27 بار در بازی‌های لیگ برای یووه به میدان رفته و 3 بار موفق به گشودن دروازه حریفان شد. بازگشت او با آمارهای چندان بدی همراه نبود، اما پشت پرده مسؤولان یووه کم‌کم نگران وضع کاپلو می‌شدند.
مساله بیشتر به عملکرد او در زمین مربوط نمی‌شد. فابیو همچنان در ترکیب ثابت یوونتوس قرار داشت و برای تیم ملی ایتالیا هم به میدان می‌رفت، اما نگرانی‌ها بیشتر درباره سلامت او بود. زانوهای او همچنان در شرایط بدی قرار داشتند و تنها دلیلی که باعث شد او بسیاری از بازی‌ها را از دست ندهد مقاومت او در برابر دردی بود که تحمل می‌کرد. کاپلو همچنین از مشکل فتق رنج می‌برد که وی را مجبور به استفاده از داروهای مسکن می‌ساخت. اراده پولادین کاپلو شاید در اینجا وضع را وخیم‌تر می‌ساخت.
ترجمه: رشید سعدلو کاپلو؛ تصویری از یک برنده
گابریله مارکوتی
ادامه قسمت پنجم: آن گل ومبلی
کاپلو و دامیانی با همدیگر به خرید لباس می‌رفتند، اما عرصه اصلی که این دو در آن دوستی خاصی پیدا کردند عرصه هنر بود. هردوی آنها بشدت تحت تاثیر انقلاب هنر پوورا قرار گرفته بودند که بیشتر هنر مجسمه‌سازی توسط زباله و دیگر مواد مشابه را در برداشت.
مایکل آنجلو پیستولتو یکی از ممتازترین پیشگامان این هنر بود که نگارخانه‌ای در تورین برپا کرده و کاپلو همراه با دامیانی هر دو مدت زمان زیادی را صرف بازدید از این موزه می‌کردند. 2 رخداد در تابستان آن سال تداوم حضور کاپلو در تورین را تحت‌الشعاع قرار داده و احتمال خداحافظی او با یووه را افزایش داد.
در روز 8 ژوئن 1975 هنگامی که کاپلو برابر شوروی سابق و در شهر مسکو برای تیم ملی فوتبال ایتالیا به میدان رفته بود یک بار دیگر از ناحیه زانو آسیب دید. این بار زانوی پای راست کاپلو دچار آسیب‌دیدگی شده بود. او بازی‌های ابتدای فصل یوونتوس را از دست می‌داد و در حالی که دوران مصدومیت کاپلو هنوز پایان نیافته بود، سران یووه بشدت نگران وضع وی شده بودند. رخداد دیگر تابستان آن سال جذب هافبک میانی آینده‌داری به نام مارکو تاردلی (شاید او را به خاطر شادی پس از گل وی در فینال جام جهانی 1982 به خاطر داشته باشید) بود. چند ماه بیشتر به تولد 20 سالگی تاردلی باقی نمانده بود، اما همه از توانایی‌های این بازیکن باخبر بودند. تاردلی که یک بازیکن سریع و پرجنب و جوش به شمار می‌رفت منطقه وسیعی از خط میانی یووه را تحت پوشش قرار داده و برای ضربات دوم همواره پشت محوطه جریمه حریفان ظاهر می‌شد. کاپلو همچنان گزینه نخست یووه باقی ماند و از تاردلی به‌عنوان دفاع راست استفاده می‌شد، اما واضح بود که تاردلی جوان خیلی زود به رقیب بزرگی برای فابیو تبدیل خواهد شد.
طی رقابت‌های آن فصل، همه راه‌ها به تورین ختم می‌شد و یوونتوس برای قهرمانی باید با تیم همشهری خود نبرد می‌کرد. یوونتوسی‌ها از سابقه و تجربه لازم برخوردار بودند، اما به نظر می‌رسید زوج خط حمله تورینو هر زمان که اراده می‌کردند، می‌توانستند دروازه حریفان را باز کنند. سیچیو گراتزیانی و پائولینو پولیسی در طول آن فصل 36 گل با همکاری همدیگر به ثمر رسانده بودند.
یوونتوس پیش‌تر و به دنبال شکست 4 بر 2 در مجموع 2 دیدار رفت و برگشت مقابل بوروسیا مونشن گلادباخ از رقابت‌های جام یوفا کنار رفته بود. این بدین معنی بود که یووه می‌توانست تمام تمرکز خود را معطوف رقابت‌های لیگ کند و تا 21 مارس 1976 در حالی که 9 هفته تا پایان رقابت‌ها باقی مانده بود، یوونتوس با 5 امتیاز برتری نسبت به تورینو در صدر جدول قرار داشت. برتری آنها نسبت به رقیب همشهری غیرقابل جبران به نظر می‌رسید، اما درست در همین زمان بود که افت یوونتوس آغاز شد. شکست برابر سسنا با پیروزی خانگی تورینو مقابل رم همراه شد و اختلاف در صدر جدول را به 3 امتیاز رساند. هفته بعد یوونتوس و تورینو باید به مصاف یکدیگر می‌رفتند. یووه بازی را با نتیجه 2 بر یک به حریف واگذار کرد. هفته پس از آن، شکست دیگری برای یووه رقم خورد و آنها با نتیجه یک بر صفر مغلوب اینتر شدند. پس از آن یوونتوس توانست به زحمت و با نتیجه 2 بر یک مقابل تیم آسکولی که خطر سقوط را احساس می‌کرد به پیروزی دست پیدا کند، اما مشکل اینجا بود که تورینو هم روی نوار پیروزی قرار گرفته بود. با این حال، یوونتوس دست از تلاش نکشید و آنها تا آخرین روز فصل اختلاف خود با تیم همشهری را به یک رساندند.
در روز آخر، تورینو با تساوی یک-یک خانگی مقابل سسنا متوقف شد، اما برخلاف انتظارها یوونتوس با یک گل بازی را به پروجا واگذار کرد. تلخی شکست مقابل پروجا زمانی بیشتر شد که بازیکنان یووه از تساوی تورینو برابر سسنا مطلع شدند. کاپلو در آن سال 27 بار در بازی‌های لیگ برای یووه به میدان رفته و 3 بار موفق به گشودن دروازه حریفان شد. بازگشت او با آمارهای چندان بدی همراه نبود، اما پشت پرده مسؤولان یووه کم‌کم نگران وضع کاپلو می‌شدند.
مساله بیشتر به عملکرد او در زمین مربوط نمی‌شد. فابیو همچنان در ترکیب ثابت یوونتوس قرار داشت و برای تیم ملی ایتالیا هم به میدان می‌رفت، اما نگرانی‌ها بیشتر درباره سلامت او بود. زانوهای او همچنان در شرایط بدی قرار داشتند و تنها دلیلی که باعث شد او بسیاری از بازی‌ها را از دست ندهد مقاومت او در برابر دردی بود که تحمل می‌کرد. کاپلو همچنین از مشکل فتق رنج می‌برد که وی را مجبور به استفاده از داروهای مسکن می‌ساخت. اراده پولادین کاپلو شاید در اینجا وضع را وخیم‌تر می‌ساخت.
ترجمه: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده