عباس عسکری ساری(2):
40 روز از آن روز همیشه نحس می‌گذرد. امروز رفتم ملاقات حسین. با شرمندگی از اینکه اینقدر دیر فهمیده‌ام و دیر سر زده‌ام. این شرمندگی همیشه با من خواهد بود. این شرمندگی خاطره آن روز را هم برای من زنده نگه خواهد داشت.
***
قدیم‌ها وقتی می‌خواستم «سار(3)» را توصیف کنم، نماز جماعت‌های پرشورش را می‌گفتم. سابقه طولانی علما ترکیب جمعیتی سار را بشدت مذهبی کرده بود. حدود 30 شهید برای یک روستای کمتر از هزار نفری کم نیست. به شوخی می‌گفتم حتی ورق‌بازها هم وقت اذان از سر بازی می‌آیند نماز جماعت می‌خوانند و برمی‌گردند ادامه بازی.
در این حال و هوای مذهبی، برخی خانواده‌ها یک چیز دیگر بودند. خانواده حسین یکی از این برخی‌هاست. خانواده‌ای بشدت مقید و سر به زیر و آرام. بعید می‌دانم کسی صدای آنها را بلند شنیده باشد. مصداق واقعی آنهایی که می‌شود گفت آزارشان حتی به مورچه هم نمی‌رسد.
پدرش از آن نماز شب خوان‌هایی بود که وقتی می‌خواهند فحش ناموسی بدهند، می‌گویند بی‌تقوایی نکن. حسین خودش هم چیزی توی این مایه‌هاست. جوانی با نصف هیکل من. منو دیدی؟ صدای بلندش را هم اصلا به یاد ندارم چه رسد به کتک کاری و دست به یقه شدن. اصلاً به هیکل و قیافه‌اش نمی‌خورد. اگر مو و ریش جو گندمی‌اش نبود عمراً کسی می‌فهمید سنش از دبیرستان گذشته.
نحیف، آرام، با اخلاقی بی‌نظیر و لبخندی که همیشه بر لب دارد حتی هنوز.
اواخر شام غریبان بود، مراسم تمام می‌شد. توی حیاط مسجد دانشگاه نظاره‌گر کار خادمین حضرت زهرا بودم. بچه‌های آشپزخانه کارشان تمام شده بود و آمدند خداحافظی. حسن گفت میرم بیمارستان. گفت حسین امروز کتک خورده، میرم ببینم حالش چطوره.
جدی نگرفتم، گفتم ان‌شاءالله که خیره! سلام ما رو هم برسون.
فراموش کرده بودم تا چند روز پیش که اتفاقی ذکری شد از حسین، بچه‌ها گفتند هنوز بستری است و نمی‌تواند از خانه بیرون بیاید.
تعجب کردم. مگر چه کارش کرده بودند که بعد از این همه روز هنوز راه نیفتاده؟
- بابا مگه ندیدی؟ تلویزیون نشون داد که!
آن موقع نفهمیده بودم ماجرا چیست. پای تلویزیون دراز کشیده بودم و مشغول تماشای اخبار بودم. صحنه‌ای کوتاه را نشان داد که 20-10 نفر چیزی را دوره کردند و با هر چه دستشان است می‌کوبندش، یکی با چوب، یکی با لگد، یکی با سنگ. حدس زدم که تابلوی جایی را کشیده‌اند پايین و دارند لگدمال می‌کنند. عجیب نبود، حتماً خیلی هیجان‌زده بودند و داشتند خوشحالی می‌کردند. نشانی دادند به همان صحنه‌ای که فکر می‌کردم تابلویی را پایین کشیده‌اند. 30-20 نفر هر کدام با چیزی می‌زدند. اینقدر با حرارت که پیدا نبود زیر دست و پایشان چیست. یکی با چوب، یکی با سنگ، یکی با لگد. اگر می‌فهمیدی که آدم زیر دست و پایشان است، صحنه قتلگاه برایت تصویر می‌شد، توصیفی که همیشه از صحنه قتلگاه شنیده بودی. اما چرا؟ تابلویی که فکر می‌کردی آنها با آن هیجان می‌کوبند همین حسین آرام و نحیف و مظلوم و دوست‌داشتنی خودمان بود. به چه جرمی؟
مردم خداجو در لبیک به ندای «یا خیل‌الله ارکبی و با الجنهًْ ابشری» هر کدام با چیزی می‌زدند. فقط به جرم یک لباس مشکی و کمی ریش و در مسیر برگشتن از مجلس عزای ارباب؟ نه هیکلی که توان مبارزه داشته باشد، نه کاری که کسی را ناراحت کند، نه چیزی که همراهش باشد.
یعنی شهر در روز عاشورا برای عزاداران شیب‌الخضیب بوی خون باید بدهد؟
مستقیم به اتاق عمل رفته بود و همه پزشکان فامیلش هم سریع رسیده بودند. فقط 10 دقیقه تاخیر او را فدایی ارباب می‌کرد. استخوان‌های سینه شکسته بود. ریه‌ها سوراخ شده بود. گردن و صورت و دست و پا و... .
در مقاتل آمده است، نزدیک 200 نفر قاسم‌بن الحسن را دوره کرده بودند تا یکی سر از بدن آن بزرگوار جدا کند. فریاد یا عماه قاسم که بلند شد اباعبدلله چون باز شکاری به سوی او رفت. نقل است که شامیان مثل گله روباهى که شیر را مىبیند، فرار کردند و همان فردى که براى بریدن سر قاسم پایین آمده بود، در زیر دست و پاى اسب‌هاى خودشان لگدمال شد. اما پیکر قاسم نیز همانجا بود. پیکر کوچک قاسم که به خاطر کوچکی اندام زره و لباس رزم اندازه‌اش نبود و اسبان نعل تازه خورده. آنقدر گرد و غبار بلند شده بود که کسى نفهمید ماجرا چیست. دوست و دشمن از اطراف نگران بودند. تا غبارها نشست، دیدند حسین بر بالین قاسم نشسته و سر او را به دامن گرفته است و فریاد حسین که: «عزیز على عمک ان تدعوه فلا یجیبک او یجیبک فلا‌ینفعک»؛ فرزند برادر! چقدر بر عموى تو ناگوار است که فریاد کنى و عموجان بگویى و نتوانم به حال تو فایدهاى برسانم، نتوانم به بالین تو بیایم و وقتى که به بالین تو مىآیم کارى از دستم بر نیاید. چقدر بر عموى تو این حال ناگوار است.
***
گفتم او که قاسمش زیر سم سواران خداجو!! فدا شد نخواست که حسین ما هم زیر پای مردان خداجو فدا شود. فقط عنایت او.
1.«اي لشكريان خدا بر مركب‌ها‌يتان سوار شويد،
به بهشت شما را بشارت باد» - از بيانات عمر سعد
در روز عاشورا
2. فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی شریف
3. روستایی در نزدیکی کاشان
یا خیل‌الله ارکبی و بالجنهًْ ابشری(1)
عباس عسکری ساری(2):
40 روز از آن روز همیشه نحس می‌گذرد. امروز رفتم ملاقات حسین. با شرمندگی از اینکه اینقدر دیر فهمیده‌ام و دیر سر زده‌ام. این شرمندگی همیشه با من خواهد بود. این شرمندگی خاطره آن روز را هم برای من زنده نگه خواهد داشت.
***
قدیم‌ها وقتی می‌خواستم «سار(3)» را توصیف کنم، نماز جماعت‌های پرشورش را می‌گفتم. سابقه طولانی علما ترکیب جمعیتی سار را بشدت مذهبی کرده بود. حدود 30 شهید برای یک روستای کمتر از هزار نفری کم نیست. به شوخی می‌گفتم حتی ورق‌بازها هم وقت اذان از سر بازی می‌آیند نماز جماعت می‌خوانند و برمی‌گردند ادامه بازی.
در این حال و هوای مذهبی، برخی خانواده‌ها یک چیز دیگر بودند. خانواده حسین یکی از این برخی‌هاست. خانواده‌ای بشدت مقید و سر به زیر و آرام. بعید می‌دانم کسی صدای آنها را بلند شنیده باشد. مصداق واقعی آنهایی که می‌شود گفت آزارشان حتی به مورچه هم نمی‌رسد.
پدرش از آن نماز شب خوان‌هایی بود که وقتی می‌خواهند فحش ناموسی بدهند، می‌گویند بی‌تقوایی نکن. حسین خودش هم چیزی توی این مایه‌هاست. جوانی با نصف هیکل من. منو دیدی؟ صدای بلندش را هم اصلا به یاد ندارم چه رسد به کتک کاری و دست به یقه شدن. اصلاً به هیکل و قیافه‌اش نمی‌خورد. اگر مو و ریش جو گندمی‌اش نبود عمراً کسی می‌فهمید سنش از دبیرستان گذشته.
نحیف، آرام، با اخلاقی بی‌نظیر و لبخندی که همیشه بر لب دارد حتی هنوز.
اواخر شام غریبان بود، مراسم تمام می‌شد. توی حیاط مسجد دانشگاه نظاره‌گر کار خادمین حضرت زهرا بودم. بچه‌های آشپزخانه کارشان تمام شده بود و آمدند خداحافظی. حسن گفت میرم بیمارستان. گفت حسین امروز کتک خورده، میرم ببینم حالش چطوره.
جدی نگرفتم، گفتم ان‌شاءالله که خیره! سلام ما رو هم برسون.
فراموش کرده بودم تا چند روز پیش که اتفاقی ذکری شد از حسین، بچه‌ها گفتند هنوز بستری است و نمی‌تواند از خانه بیرون بیاید.
تعجب کردم. مگر چه کارش کرده بودند که بعد از این همه روز هنوز راه نیفتاده؟
- بابا مگه ندیدی؟ تلویزیون نشون داد که!
آن موقع نفهمیده بودم ماجرا چیست. پای تلویزیون دراز کشیده بودم و مشغول تماشای اخبار بودم. صحنه‌ای کوتاه را نشان داد که 20-10 نفر چیزی را دوره کردند و با هر چه دستشان است می‌کوبندش، یکی با چوب، یکی با لگد، یکی با سنگ. حدس زدم که تابلوی جایی را کشیده‌اند پايین و دارند لگدمال می‌کنند. عجیب نبود، حتماً خیلی هیجان‌زده بودند و داشتند خوشحالی می‌کردند. نشانی دادند به همان صحنه‌ای که فکر می‌کردم تابلویی را پایین کشیده‌اند. 30-20 نفر هر کدام با چیزی می‌زدند. اینقدر با حرارت که پیدا نبود زیر دست و پایشان چیست. یکی با چوب، یکی با سنگ، یکی با لگد. اگر می‌فهمیدی که آدم زیر دست و پایشان است، صحنه قتلگاه برایت تصویر می‌شد، توصیفی که همیشه از صحنه قتلگاه شنیده بودی. اما چرا؟ تابلویی که فکر می‌کردی آنها با آن هیجان می‌کوبند همین حسین آرام و نحیف و مظلوم و دوست‌داشتنی خودمان بود. به چه جرمی؟
مردم خداجو در لبیک به ندای «یا خیل‌الله ارکبی و با الجنهًْ ابشری» هر کدام با چیزی می‌زدند. فقط به جرم یک لباس مشکی و کمی ریش و در مسیر برگشتن از مجلس عزای ارباب؟ نه هیکلی که توان مبارزه داشته باشد، نه کاری که کسی را ناراحت کند، نه چیزی که همراهش باشد.
یعنی شهر در روز عاشورا برای عزاداران شیب‌الخضیب بوی خون باید بدهد؟
مستقیم به اتاق عمل رفته بود و همه پزشکان فامیلش هم سریع رسیده بودند. فقط 10 دقیقه تاخیر او را فدایی ارباب می‌کرد. استخوان‌های سینه شکسته بود. ریه‌ها سوراخ شده بود. گردن و صورت و دست و پا و... .
در مقاتل آمده است، نزدیک 200 نفر قاسم‌بن الحسن را دوره کرده بودند تا یکی سر از بدن آن بزرگوار جدا کند. فریاد یا عماه قاسم که بلند شد اباعبدلله چون باز شکاری به سوی او رفت. نقل است که شامیان مثل گله روباهى که شیر را مىبیند، فرار کردند و همان فردى که براى بریدن سر قاسم پایین آمده بود، در زیر دست و پاى اسب‌هاى خودشان لگدمال شد. اما پیکر قاسم نیز همانجا بود. پیکر کوچک قاسم که به خاطر کوچکی اندام زره و لباس رزم اندازه‌اش نبود و اسبان نعل تازه خورده. آنقدر گرد و غبار بلند شده بود که کسى نفهمید ماجرا چیست. دوست و دشمن از اطراف نگران بودند. تا غبارها نشست، دیدند حسین بر بالین قاسم نشسته و سر او را به دامن گرفته است و فریاد حسین که: «عزیز على عمک ان تدعوه فلا یجیبک او یجیبک فلا‌ینفعک»؛ فرزند برادر! چقدر بر عموى تو ناگوار است که فریاد کنى و عموجان بگویى و نتوانم به حال تو فایدهاى برسانم، نتوانم به بالین تو بیایم و وقتى که به بالین تو مىآیم کارى از دستم بر نیاید. چقدر بر عموى تو این حال ناگوار است.
***
گفتم او که قاسمش زیر سم سواران خداجو!! فدا شد نخواست که حسین ما هم زیر پای مردان خداجو فدا شود. فقط عنایت او.
1.«اي لشكريان خدا بر مركب‌ها‌يتان سوار شويد،
به بهشت شما را بشارت باد» - از بيانات عمر سعد
در روز عاشورا
2. فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی شریف
3. روستایی در نزدیکی کاشان
ارسال نظر
پربیننده