بهمن کاظمی
همه چیز از یک حضور حماسی خبر میدهد. در واقع همه چیز برای یک راهپیمایی خیرهکننده فراهم است و از همه مهمتر انگیزهای است که «ملت» را به حضوری متفاوتتر از همیشه ترغیب میکند. فتنه پس از انتخابات پس از اهانت فتنهگران به اباعبدالله الحسین(ع)، در سراشیبی سقوط افتاده و 9 دی نشان داد که ادامه فتنهگریها دیگر برای مردم تحملپذیر نیست و تنها این نظام است که مانع بر خوردملت با عوامل فتنه شده است. لجاجت حماقتآمیز با مردم اما باعث شد، آشوبگران بیدین لقب «مردان خداجو» بگیرند تا «دروغگوی بزرگ» نسبت خود با عاشورا را نیز مشخص کرده باشد. در این شرایط ملت درصدد فیصله بخشیدن به فتنه است، آن هم با حضوری بیسابقه در تمام تاریخ انقلاب. بنابراین «ملت» امسال 22 بهمن را به دیده فرصتی مناسب برای ریشهکن کردن «فتنه» مینگرد و این مهم را با حضور خود محقق میسازد. و اما فتنهگران؛ بهترین عبارت برای توصیف شرایط کنونی سران فتنه «سرگیجه» است. آنان در وهله نخست با 2 گزینه مواجهند:
1- تدارک جمعیتی ولو اندک برای ابراز تمایز با سایر تظاهرکنندگان 22 بهمن، نخستین گزینه است. در واقع آنان به دنبال این موضوع هستند تا از این طریق از اعلام رسمی مرگ فتنه پس از انتخابات جلوگیری کنند و همچنان چشم امید به لابیستهای خود در درون حاکمیت داشته باشند! این گزینه بدون شک پایان دلخراشی برای فتنهگران خواهد داشت. از یک سو، آنان شاهد ریزش شدید هواداران خود هستند و اندک آشوبگران باقیمانده نیز رفتاری همانند آشوبآفرینیهای گذشته انجام میدهند. بنابراین مدیریتی بر این طیف آشوبگر وجود ندارد. و اما از سوی دیگر بدون تردید این اقدام یعنی آشوبگری دیگر -هرچند در مقیاسی کوچک- خشم ویرانکننده «ملت» حاضر در راهپیمايي را به دنبال دارد.
این مردم همان مردمی هستند که شعارهایشان در 9 دی مشخص بود. شعارهایی که حتی صدا و سیما نیز از انعکاس آن معذور بود. آنان که در اجتماع 9 دی حضور داشتند به خوبی از غلظت این شعارها آگاهند. تنها عاملی که مانع از اعمال خشم مردمی شد، تمکین آنان به نظام و بازوهای قانونی نظام است. در واقع نظام با اطمینانبخشی به مردم حاضر در بزرگترین راهپیمایی تاریخ جمهوری اسلامی، توانست خشم آنان را کنترل کند. سران فتنه آیا این موضوع را درک کردهاند؟ قطعاً؛ به همین واسطه میتوان گفت آنان بهخوبی از هزینه ویرانکننده یک «آشوب دیگر» باخبرند. میتوان متصور بود، اگر راهپیمایان 22 بهمن امسال شاهد آشوبگری هتاکان عاشورا باشند، چه واکنشی نشان ميدهند. از سوی دیگر این بار نظام در برابر خشم مردمی، سیاست 9 دی را آیا میتواند تداوم بخشد؟ در چنین شرایطی یا مردم تومار فتنه را درهم میپیچند یا اینکه نظام بهخاطر فشار اکثریت قریب به اتفاق مردم، برخورد قاطع با سران فتنه را آغاز خواهد کرد. بنابراین مشاهده یک آشوب دیگر، به معنای برخورد بسیار سریع با پشتوانه حمایت حداکثری مردمی است. به نظر میرسد فتنهگران با پیگیری این گزینه مشکل دارند. به گونهای که شنیده شد، در جلسات اخیر سران جریان دوم خرداد، مخالفتهای جدی با این گزینه به مدعیان تقلب اعلام شده است. اگرچه در مقابل این مخالفتها، رفتار نفاقگونه هفتههای اخیر جواب داده و گفته شد، سران فتنه، هزینه این اقدامات را تقبل نمیکنند ولی دیگر بر هیچ کس پوشیده نیست که عدم اعلام برائت سران فتنه از آشوبگریهای پس از انتخابات بویژه روز عاشورا و فحاشیهای آنها به آموزههای دینی و مصادیق انقلابی، نشاندهنده رضایت آنها از این اقدام و بلکه بهرهبرداریهای سیاسی و مطالبه چانهزنیها از سوی سران فتنه است. بنابر این در این شرایط نیز طبیعی است که مردم به محض مشاهده یک آشوب دیگر- البته در صورت وقوع- نیازی به تحلیل دوباره این نفاق و دروغ نمیبینند و آن کاری را میکنند که 9 دی خواستار آن بودند. تصور کنید اگر در 9 دی جماعتی به حمایت از فتنهگران اعلام موجودیت میکرد، چه سرنوشتی در انتظار آنها بود و مردم آیا اساسا دیگر با آنها «دیالوگ» میکردند؟
2- گزینه دیگری که پیشروی فتنهگران است، تلاش برای القای دروغ مشارکت آنها در راهپیمایی 22 بهمن است. بهگونهای که اگر رخدادی در
22 بهمن در حمایت از آنها شکل نگرفت، آنها مدعی مشارکت شوند و فریاد «انا شریک» سر دهند. در این حالت نیز آنها محکوم به «باخت» از مردم هستند چرا که ملت اینک به 22 بهمن به عنوان «ثبت» ریشهکن کردن فتنه مینگرد یعنی در واقع ملت با حضور در راهپیمایی 22 بهمن دیگر بار با انقلاب و جمهوری اسلامی بیعت کرده تا مخالفان جمهوری اسلامی به کنج خود خزیده و روشی دیگر بپیمایند. در 22 بهمن دیگر نمیشود و نمیتوان شعاری در تقابل با جمهوری اسلامی و آرمانهایش سر داد. 22 بهمن امسال، شعار قاطع مرگ بر آمریکا و استکبار است و این شعار «وحدت»آفرین که مورد پذیرش قاطبه ملت ایران است، قطعا هر فرد یا گروهی را که نیت تقابل داشته باشد، نابود خواهد کرد. سرگیجه دشمن از 22 بهمن
بهمن کاظمی
همه چیز از یک حضور حماسی خبر میدهد. در واقع همه چیز برای یک راهپیمایی خیرهکننده فراهم است و از همه مهمتر انگیزهای است که «ملت» را به حضوری متفاوتتر از همیشه ترغیب میکند. فتنه پس از انتخابات پس از اهانت فتنهگران به اباعبدالله الحسین(ع)، در سراشیبی سقوط افتاده و 9 دی نشان داد که ادامه فتنهگریها دیگر برای مردم تحملپذیر نیست و تنها این نظام است که مانع بر خوردملت با عوامل فتنه شده است. لجاجت حماقتآمیز با مردم اما باعث شد، آشوبگران بیدین لقب «مردان خداجو» بگیرند تا «دروغگوی بزرگ» نسبت خود با عاشورا را نیز مشخص کرده باشد. در این شرایط ملت درصدد فیصله بخشیدن به فتنه است، آن هم با حضوری بیسابقه در تمام تاریخ انقلاب. بنابراین «ملت» امسال 22 بهمن را به دیده فرصتی مناسب برای ریشهکن کردن «فتنه» مینگرد و این مهم را با حضور خود محقق میسازد. و اما فتنهگران؛ بهترین عبارت برای توصیف شرایط کنونی سران فتنه «سرگیجه» است. آنان در وهله نخست با 2 گزینه مواجهند:
1- تدارک جمعیتی ولو اندک برای ابراز تمایز با سایر تظاهرکنندگان 22 بهمن، نخستین گزینه است. در واقع آنان به دنبال این موضوع هستند تا از این طریق از اعلام رسمی مرگ فتنه پس از انتخابات جلوگیری کنند و همچنان چشم امید به لابیستهای خود در درون حاکمیت داشته باشند! این گزینه بدون شک پایان دلخراشی برای فتنهگران خواهد داشت. از یک سو، آنان شاهد ریزش شدید هواداران خود هستند و اندک آشوبگران باقیمانده نیز رفتاری همانند آشوبآفرینیهای گذشته انجام میدهند. بنابراین مدیریتی بر این طیف آشوبگر وجود ندارد. و اما از سوی دیگر بدون تردید این اقدام یعنی آشوبگری دیگر -هرچند در مقیاسی کوچک- خشم ویرانکننده «ملت» حاضر در راهپیمايي را به دنبال دارد.
این مردم همان مردمی هستند که شعارهایشان در 9 دی مشخص بود. شعارهایی که حتی صدا و سیما نیز از انعکاس آن معذور بود. آنان که در اجتماع 9 دی حضور داشتند به خوبی از غلظت این شعارها آگاهند. تنها عاملی که مانع از اعمال خشم مردمی شد، تمکین آنان به نظام و بازوهای قانونی نظام است. در واقع نظام با اطمینانبخشی به مردم حاضر در بزرگترین راهپیمایی تاریخ جمهوری اسلامی، توانست خشم آنان را کنترل کند. سران فتنه آیا این موضوع را درک کردهاند؟ قطعاً؛ به همین واسطه میتوان گفت آنان بهخوبی از هزینه ویرانکننده یک «آشوب دیگر» باخبرند. میتوان متصور بود، اگر راهپیمایان 22 بهمن امسال شاهد آشوبگری هتاکان عاشورا باشند، چه واکنشی نشان ميدهند. از سوی دیگر این بار نظام در برابر خشم مردمی، سیاست 9 دی را آیا میتواند تداوم بخشد؟ در چنین شرایطی یا مردم تومار فتنه را درهم میپیچند یا اینکه نظام بهخاطر فشار اکثریت قریب به اتفاق مردم، برخورد قاطع با سران فتنه را آغاز خواهد کرد. بنابراین مشاهده یک آشوب دیگر، به معنای برخورد بسیار سریع با پشتوانه حمایت حداکثری مردمی است. به نظر میرسد فتنهگران با پیگیری این گزینه مشکل دارند. به گونهای که شنیده شد، در جلسات اخیر سران جریان دوم خرداد، مخالفتهای جدی با این گزینه به مدعیان تقلب اعلام شده است. اگرچه در مقابل این مخالفتها، رفتار نفاقگونه هفتههای اخیر جواب داده و گفته شد، سران فتنه، هزینه این اقدامات را تقبل نمیکنند ولی دیگر بر هیچ کس پوشیده نیست که عدم اعلام برائت سران فتنه از آشوبگریهای پس از انتخابات بویژه روز عاشورا و فحاشیهای آنها به آموزههای دینی و مصادیق انقلابی، نشاندهنده رضایت آنها از این اقدام و بلکه بهرهبرداریهای سیاسی و مطالبه چانهزنیها از سوی سران فتنه است. بنابر این در این شرایط نیز طبیعی است که مردم به محض مشاهده یک آشوب دیگر- البته در صورت وقوع- نیازی به تحلیل دوباره این نفاق و دروغ نمیبینند و آن کاری را میکنند که 9 دی خواستار آن بودند. تصور کنید اگر در 9 دی جماعتی به حمایت از فتنهگران اعلام موجودیت میکرد، چه سرنوشتی در انتظار آنها بود و مردم آیا اساسا دیگر با آنها «دیالوگ» میکردند؟
2- گزینه دیگری که پیشروی فتنهگران است، تلاش برای القای دروغ مشارکت آنها در راهپیمایی 22 بهمن است. بهگونهای که اگر رخدادی در
22 بهمن در حمایت از آنها شکل نگرفت، آنها مدعی مشارکت شوند و فریاد «انا شریک» سر دهند. در این حالت نیز آنها محکوم به «باخت» از مردم هستند چرا که ملت اینک به 22 بهمن به عنوان «ثبت» ریشهکن کردن فتنه مینگرد یعنی در واقع ملت با حضور در راهپیمایی 22 بهمن دیگر بار با انقلاب و جمهوری اسلامی بیعت کرده تا مخالفان جمهوری اسلامی به کنج خود خزیده و روشی دیگر بپیمایند. در 22 بهمن دیگر نمیشود و نمیتوان شعاری در تقابل با جمهوری اسلامی و آرمانهایش سر داد. 22 بهمن امسال، شعار قاطع مرگ بر آمریکا و استکبار است و این شعار «وحدت»آفرین که مورد پذیرش قاطبه ملت ایران است، قطعا هر فرد یا گروهی را که نیت تقابل داشته باشد، نابود خواهد کرد. ارسال نظر
پربیننده