دنیا خمامی: «مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش» باز هم یک اثر تجربی به قلم آتیلا پسیانی است که به کارگردانی رضا حداد این روزها روی صحنه است. پسیانی در کارهایش بیش از آنکه سعی در قصه‌گویی داشته باشد، در پی آن است که خلاقیت‌های حرکتی، تصویری به خرج دهد و به همین دلیل تئاتری که او در آن حضور دارد هم نوعی تله‌تئاتر محسوب می‌شود؛ هم می‌تواند یک کنسرت موسیقی باشد و هم می‌تواند به وسیله پرده پروجکشن یک فیلم سینمایی باشد. این تجربه‌گرایی که تا 5 سال گذشته زیاد خریدار نداشت، حالا دیگر به مانند کارهای پسیانی، عادی شده و هر کارگردانی دوست دارد این خلاقیت‌ها را در کارهایش داشته باشد. «مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش» هم مثل باقی نوشته و اثرهای آتیلا پسیانی است و تماشاگر در آن نباید دنبال نتیجه‌گرایی داستانی باشد. در این نمایش دلایل ناپدید شدن چند جوان بعد از شرکت در یک میهمانی بررسی می‌شود. اسم و مشخصات آنها روی ویدئو پروجکشن نقش می‌بندد و بعد با فلش‌بکی به قبل، رد پای این افراد در جایی که بودند، بررسی می‌شود. شاید اگر آتیلا پسیانی فقط برای پیشبرد داستان از همین داستانک استفاده می‌کرد چیزی از این تئاتر دیدنی نبود و تنها 20 دقیقه می‌توانست برای مخاطبانش کشش داشته باشد اما از این نمایش یک جور جنگ و سرگرمی هم درآمده به طوری که یکدفعه سیامک انصاری را به‌عنوان مجری می‌بینیم که با تماشاچیان حرف می‌زند و بذله‌گویی می‌کند و فضای تلخ اما دلچسب نمایش را مفرح می‌کند. سیامک انصاری که کمدینی جدی است در این تئاتر نیز مثل همیشه از بداهه‌گویی به وفور استفاده می‌کند. یکی از کنایه‌هایی که انصاری در میان دیالوگ‌هایش به نویسنده کار می‌زند خیلی جالب است؛ وقتی که روبه‌روی تماشاچی می‌گوید: «من با تئاتر تجربی ارتباط برقرار نمی‌کنم، وقتی حرفی را می‌توان به ساده‌ترین شکل ممکن زد نمی‌دانم چرا باید اینقدر آن را سخت تحویل مخاطب بدهیم و صداقت به خرج ندهیم». شاید انصاری درست می‌گوید، آتیلا پسیانی در کارهایش ساده‌ترین حرف‌ها را به سخت‌ترین شکل ممکن بیان می‌کند اما این موضوع هنر یک تجربه‌گرا محسوب می‌شود؛ اینکه کارگردان با المان‌ها و اکت‌های متفاوت سعی در گیج کردن مخاطب داشته باشد تا او خودش سرنخ اصلی را پیدا کند. این کم‌لطفی است که بخواهیم از هنر بزرگی مثل «تئاتر» توقع داشته باشیم که فقط مثل یک سریال برایمان داستان بگوید و سرگرم‌مان کند. همین که پسیانی می‌خواهد مخاطب را به تعمق وادارد باید از او تقدیر کرد، چراکه بیننده‌اش را تحقیر نمی‌کند و او را به چالش فکری می‌گیرد. یکی از جذاب‌ترین قسمت‌های این نمایش هنگامی است که برزو ارجمند با گیتار ترانه‌ای را می‌خواند که نوستالژی خیلی از مخاطبان نیز هست و همه با او این ترانه را زمزمه می‌کنند یا وقتی که ستاره پسیانی با اکت‌هایی خاص روی ملحفه‌ای سفید، خانه‌ای با رنگ قرمز می‌کشد که همه را به تمرکز وا می‌دارد. در کل می‌توان گفت «مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش» گذری به دنیای مثلا مدرن و پوشالی آدم‌هایی است که سعی می‌کنند با عبور از خط قرمزها و نابهنجاری‌ها به دنیایی برسند که شاید موجبات آرامش‌شان را در دقایقی اندک فراهم می‌کند اما در نهایت آنها را به قهقرا و نابودی روحی می‌کشاند. این همان نتیجه‌ای است که مطمئنا اغلب تماشاچیان این نمایش در پایان به آن می‌رسند. آتیلا پسیانی در جشنواره بیست‌وهشتم تئاتر فجر مورد تقدیر قرار گرفت. او یکی از کارگردانان تجربه‌گرایی است که باید خیلی بیشتر از اینها قدرش دانسته شود؛ نه‌تنها او بلکه همه تئاتری‌هایی که سعی در ایجاد خلاقیت و طراحی بکر در تئاترشان دارند. درباره نمايش «مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش»
گذری به تمدن پوشالی از نگاه یک مشت اراذل!
دنیا خمامی: «مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش» باز هم یک اثر تجربی به قلم آتیلا پسیانی است که به کارگردانی رضا حداد این روزها روی صحنه است. پسیانی در کارهایش بیش از آنکه سعی در قصه‌گویی داشته باشد، در پی آن است که خلاقیت‌های حرکتی، تصویری به خرج دهد و به همین دلیل تئاتری که او در آن حضور دارد هم نوعی تله‌تئاتر محسوب می‌شود؛ هم می‌تواند یک کنسرت موسیقی باشد و هم می‌تواند به وسیله پرده پروجکشن یک فیلم سینمایی باشد. این تجربه‌گرایی که تا 5 سال گذشته زیاد خریدار نداشت، حالا دیگر به مانند کارهای پسیانی، عادی شده و هر کارگردانی دوست دارد این خلاقیت‌ها را در کارهایش داشته باشد. «مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش» هم مثل باقی نوشته و اثرهای آتیلا پسیانی است و تماشاگر در آن نباید دنبال نتیجه‌گرایی داستانی باشد. در این نمایش دلایل ناپدید شدن چند جوان بعد از شرکت در یک میهمانی بررسی می‌شود. اسم و مشخصات آنها روی ویدئو پروجکشن نقش می‌بندد و بعد با فلش‌بکی به قبل، رد پای این افراد در جایی که بودند، بررسی می‌شود. شاید اگر آتیلا پسیانی فقط برای پیشبرد داستان از همین داستانک استفاده می‌کرد چیزی از این تئاتر دیدنی نبود و تنها 20 دقیقه می‌توانست برای مخاطبانش کشش داشته باشد اما از این نمایش یک جور جنگ و سرگرمی هم درآمده به طوری که یکدفعه سیامک انصاری را به‌عنوان مجری می‌بینیم که با تماشاچیان حرف می‌زند و بذله‌گویی می‌کند و فضای تلخ اما دلچسب نمایش را مفرح می‌کند. سیامک انصاری که کمدینی جدی است در این تئاتر نیز مثل همیشه از بداهه‌گویی به وفور استفاده می‌کند. یکی از کنایه‌هایی که انصاری در میان دیالوگ‌هایش به نویسنده کار می‌زند خیلی جالب است؛ وقتی که روبه‌روی تماشاچی می‌گوید: «من با تئاتر تجربی ارتباط برقرار نمی‌کنم، وقتی حرفی را می‌توان به ساده‌ترین شکل ممکن زد نمی‌دانم چرا باید اینقدر آن را سخت تحویل مخاطب بدهیم و صداقت به خرج ندهیم». شاید انصاری درست می‌گوید، آتیلا پسیانی در کارهایش ساده‌ترین حرف‌ها را به سخت‌ترین شکل ممکن بیان می‌کند اما این موضوع هنر یک تجربه‌گرا محسوب می‌شود؛ اینکه کارگردان با المان‌ها و اکت‌های متفاوت سعی در گیج کردن مخاطب داشته باشد تا او خودش سرنخ اصلی را پیدا کند. این کم‌لطفی است که بخواهیم از هنر بزرگی مثل «تئاتر» توقع داشته باشیم که فقط مثل یک سریال برایمان داستان بگوید و سرگرم‌مان کند. همین که پسیانی می‌خواهد مخاطب را به تعمق وادارد باید از او تقدیر کرد، چراکه بیننده‌اش را تحقیر نمی‌کند و او را به چالش فکری می‌گیرد. یکی از جذاب‌ترین قسمت‌های این نمایش هنگامی است که برزو ارجمند با گیتار ترانه‌ای را می‌خواند که نوستالژی خیلی از مخاطبان نیز هست و همه با او این ترانه را زمزمه می‌کنند یا وقتی که ستاره پسیانی با اکت‌هایی خاص روی ملحفه‌ای سفید، خانه‌ای با رنگ قرمز می‌کشد که همه را به تمرکز وا می‌دارد. در کل می‌توان گفت «مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش» گذری به دنیای مثلا مدرن و پوشالی آدم‌هایی است که سعی می‌کنند با عبور از خط قرمزها و نابهنجاری‌ها به دنیایی برسند که شاید موجبات آرامش‌شان را در دقایقی اندک فراهم می‌کند اما در نهایت آنها را به قهقرا و نابودی روحی می‌کشاند. این همان نتیجه‌ای است که مطمئنا اغلب تماشاچیان این نمایش در پایان به آن می‌رسند. آتیلا پسیانی در جشنواره بیست‌وهشتم تئاتر فجر مورد تقدیر قرار گرفت. او یکی از کارگردانان تجربه‌گرایی است که باید خیلی بیشتر از اینها قدرش دانسته شود؛ نه‌تنها او بلکه همه تئاتری‌هایی که سعی در ایجاد خلاقیت و طراحی بکر در تئاترشان دارند. ارسال نظر
پربیننده