صادق تبریزی* : پیش از هر چیز باید درباره ماهیت برگزاری اکسپوها در همه کشورهای دنیا صحبت کرد. اکسپو اساسا به نمایشگاه بزرگی اطلاق می‌شود که مبتنی بر تجارت و فروش آثار هنری است، به این معنا که اثر هنری در اکسپو در مقام کالا به معرض فروش گذاشته می‌شود. وجه افتراق اکسپویی که کشورهای دیگر برگزار می‌کنند و اکسپویی که ما برپا می‌کنیم، این است که در این کشورها، هنرمندان و گالری‌دارها خود مسوول بازاریابی به شمار می‌روند، یعنی دولت در زمینه فروش تابلوها کمک چندانی نمی‌کند و تنها به تهیه و تدارک مکان مناسب و هزینه کافی برای عرضه آثار اکتفا می‌کند. در ایران از سال 1383 تاکنون شاهد برپایی 4دوره اکسپو بوده‌ایم. در نخستین اکسپو که در تالار وحدت و با مشارکت تعداد زیادی از هنرمندان و گالری‌دارهای معتبر برگزار شد، بر اساس صحبت‌هایی که شد، قرار بود با تصویب مجلس، نیم درصد از بودجه عمرانی به خرید آثار هنری از سوی ارگان‌های دولتی تخصیص داده شود که فقط چند نهاد دولتی به استقبال از این طرح پرداختند. در آستانه برگزاری اکسپوی دوم که هنرمندان در انتظار احیا و عملی شدن این طرح بودند، متاسفانه این تخصیص صورت نگرفت. هرچند در دوره فعلی بار دیگر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به اندیشه برگزاری اکسپویی دیگر افتاده است و آن را در خانه هنرمندان ایران و در کنار دومین جشنواره هنرهای تجسمی فجر برگزار کرده است اما تعداد شرکت‌کنندگان در این اکسپو به نسبت سال‌های گذشته اندک است. البته نباید فراموش کرد که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای برگزاری چهارمین اکسپو هزینه کرده و خود نیز به خریدن تعدادی از آثار هنری موجود در اکسپو مبادرت ورزیده است. اما واقعیت این است که ما هنوز راه درازی تا نزدیک شدن به اشل‌های برگزاری یک اکسپوی واقعی داریم. این‌طور به نظر می‌رسد که چهارمین اکسپو صرف نظر از یک برگزاری صرف، قصد داشته به استمالت هنرمندان بشتابد. اما واقعیت این است که اکسپوی فعلی خاصیت اکسپوی نخستین را نداشته است. شاید به این خاطر که آثاری که امسال در خانه هنرمندان به معرض نمایش و فروش گذاشته شده به لحاظ کیفی و موقعیت در جایگاه مطلوبی قرار ندارند.
* هنرمند نقاش
همچنان در مرحله آزمون و خطا
صادق تبریزی* : پیش از هر چیز باید درباره ماهیت برگزاری اکسپوها در همه کشورهای دنیا صحبت کرد. اکسپو اساسا به نمایشگاه بزرگی اطلاق می‌شود که مبتنی بر تجارت و فروش آثار هنری است، به این معنا که اثر هنری در اکسپو در مقام کالا به معرض فروش گذاشته می‌شود. وجه افتراق اکسپویی که کشورهای دیگر برگزار می‌کنند و اکسپویی که ما برپا می‌کنیم، این است که در این کشورها، هنرمندان و گالری‌دارها خود مسوول بازاریابی به شمار می‌روند، یعنی دولت در زمینه فروش تابلوها کمک چندانی نمی‌کند و تنها به تهیه و تدارک مکان مناسب و هزینه کافی برای عرضه آثار اکتفا می‌کند. در ایران از سال 1383 تاکنون شاهد برپایی 4دوره اکسپو بوده‌ایم. در نخستین اکسپو که در تالار وحدت و با مشارکت تعداد زیادی از هنرمندان و گالری‌دارهای معتبر برگزار شد، بر اساس صحبت‌هایی که شد، قرار بود با تصویب مجلس، نیم درصد از بودجه عمرانی به خرید آثار هنری از سوی ارگان‌های دولتی تخصیص داده شود که فقط چند نهاد دولتی به استقبال از این طرح پرداختند. در آستانه برگزاری اکسپوی دوم که هنرمندان در انتظار احیا و عملی شدن این طرح بودند، متاسفانه این تخصیص صورت نگرفت. هرچند در دوره فعلی بار دیگر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به اندیشه برگزاری اکسپویی دیگر افتاده است و آن را در خانه هنرمندان ایران و در کنار دومین جشنواره هنرهای تجسمی فجر برگزار کرده است اما تعداد شرکت‌کنندگان در این اکسپو به نسبت سال‌های گذشته اندک است. البته نباید فراموش کرد که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای برگزاری چهارمین اکسپو هزینه کرده و خود نیز به خریدن تعدادی از آثار هنری موجود در اکسپو مبادرت ورزیده است. اما واقعیت این است که ما هنوز راه درازی تا نزدیک شدن به اشل‌های برگزاری یک اکسپوی واقعی داریم. این‌طور به نظر می‌رسد که چهارمین اکسپو صرف نظر از یک برگزاری صرف، قصد داشته به استمالت هنرمندان بشتابد. اما واقعیت این است که اکسپوی فعلی خاصیت اکسپوی نخستین را نداشته است. شاید به این خاطر که آثاری که امسال در خانه هنرمندان به معرض نمایش و فروش گذاشته شده به لحاظ کیفی و موقعیت در جایگاه مطلوبی قرار ندارند.
* هنرمند نقاش
ارسال نظر
پربیننده