حسين قدياني
پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، دو طبقه نبود اما اندازه یک ملت گنجایش داشت که همه از یک طبقه از یک خوشه بودند. با یکدیگر قوم و خویش بودند. از یک دیار بودند. با هم یار بودند. هم را می‌شناختند. اهل یک قبیله بودند و رو به یک قبله نماز می‌گذاردند. یک ملت حنجره بودند با یک فریاد واحد. اهل یک کوچه بودند؛ کوچه بنی انقلاب. کوچه بنی امام. کوچه بنی آدم. کوچه بنی هاشم. کوچه بنی هاشم، این روزها، نه در مدینه سعودی‌ها که در مدینه ماست؛ در قلب «ام القرا»ست. بگو چراغ‌ها را خاموش کنند؛ من این بار می‌خواهم زودتر «روضه» را شروع کنم. بلندگوی من «قلم» و منبرم «کاغذ» است. من تنها مداحی هستم که مستمعین خود، این گریه‌کننده‌های کلان و خرد را نمی‌بینم؛ بسم‌الله! من مادربزرگم را به حج نفرستادم که از مزدوران سعودی کتک بخورد. اگر «مدینه» یعنی «شهر»، پس چرا قبرستان بقیع، سوت و کور است و به جای چراغ، این همه داغ این همه شلاق دارد؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا شیوخ عرب، به فرزندان بنی هاشم حق شهروندی نمی‌دهند؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا این سنگدلان برای مزار «ام البنین» سنگ نمی‌گذارند؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا قبر مادرم زهرا گمنام است؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا شیعه علی در شهر پیامبر، غریب است؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا آخرین پیام پیامبر در این دیار غریب افتاده است؟ اگر مدینه یعنی شهر، یعنی شهر پیامبر، مگر حضرت نگفت؛ فاطمه پاره تن من است؟ پس چرا هنوز از مدینه صدای ناله زهرای مرضیه به گوش می‌رسد؟ نه! این نقشه‌های جعلی، تنها به درد پاس کردن درس جغرافیا می‌خورد؛ دردی از شیعه دوا نمی‌کند. قسم به خلیج همیشه فارس که مدینه همیشه ایرانی است، همیشه پارسی است و همیشه شهر سلمان فارسی است. مدینه اگر «مدینه النبی» است، شک مکنید که نام یکی از شهرهای ایران است. سعودی‌ها لیاقت‌شان همان «ریاض» است و مدینه شهر «آل طه» است نه شهر «آل سعود». مدینه شهر آل قنوت است نه شهر آل سقوط. مدینه شهر سجده‌های طولانی است نه شهر سجاده‌های طلایی. مدینه شهر عشق پیامبر است نه شهر عیش شیوخ. مدینه شهر ولایت است نه شهر خلافت. مدینه شهر جانشینی است نه شهر یک‌جا نشینی. مدینه شهر «محمدبن عبدالله» است نه شهر ملک عبدالله. مدینه شهر تفت است نه شهر نفت. مدینه شهر خاک غربت است نه شهر کاخ ثروت. مدینه شهر ابوتراب است نه شهر اسکی روی سراب. مدینه شهر مهریه آب است نه شهر جهیزیه شراب. مدینه شهر بنی‌سمیه است نه شهر بنی‌امیه. مدینه شهر فریادهای عمار یاسر است نه شهر این زبان‌های جلوی آمریکا، قاصر. مدینه شهر توسل به ائمه است نه شهر توکل به کفر. مدینه شهر اباذر است نه شهر ابازر. مدینه شهر پاکی و تزکیه است نه شهر زور و تزویر. مدینه شهر کارزار است نه شهر بازار. مدینه شهر «لا» به اشربه هاست نه شهر آری به کوکاکولا. مدینه شهر بت‌شکن است نه شهر بت به دست. مدینه شهر خداپرستی است نه شهر بت‌پرستی. مدینه شهر بندگی و حیات است نه شهر «عزی» و «لات». مدینه شهر محکم‌ترین بیوت است نه شهر اوهن البیوت. مدینه شهر طاووس است نه شهر عنکبوت. مدینه شهر سوره‌های مدنی است نه آسوده‌های چرت‌زدنی. مدینه شهر قرائن نبوی است نه شهر قوانین مدنی. مدینه شهر دادرسی است نه شهر بازرسی. مدینه شهر اشک مسلمین است نه شهر کتک زدن به محبین. مدینه شهر «شرط‌های اساسی» است نه شهر شرطه‌های سیاسی. مدینه شهر بلال حبشی است نه شهر ماموران وحشی. مدینه شهر اذان است، نه شهر شنیدن از این و آن. مدینه شهر تکبیر است نه شهر تکبر. مدینه شهر اقامه نماز است نه شهر قامت بستن به آواز. مدینه شهر دل به دست آوردن است نه شهر دل شکستن. مدینه شهر دل است نه شهر خون دل. مدینه شهر «نی» نوازی است نه شهر «می» گساری. مدینه شهر ناله نی است نه شهر پیاله می. مدینه شهر روشن کردن صف است نه شهر دف و سوت و کف. مدینه شهر صاحب خطبه بی‌نقطه است نه شهر صامت خطبای بی‌نکته. مدینه شهر ریگ‌های «نهج البلاغه» به دست است نه شهر دیگ‌های ملاقه‌پرست. مدینه شهر سنت است نه شهر بدعت. مدینه شهر خدای عالمیان است نه شهر کدخدای آدمیان. مدینه شهر عشاق است نه شهر شیوخ. مدینه شهر غصه است نه شهر شوخی. مدینه شهر «آه» است نه شهر مزاح. مدینه شهر عشق‌بازی است نه شهر خون‌بازی. مدینه شهر ادب و قانون است نه شهر عرب و قارون. مدینه شهر عربی است نه شهر عبری. مدینه شهر جنگ‌های علی است نه شهر گنج‌های ابن ولید. مدینه شهر غزوه است نه شهر کمک به اسرائیل در حمله به غزه. مدینه شهر مدنیت سنتی است نه شهر بربریت مدرن. ما در 9 دی ثابت کردیم «تهران»، کوفه نیست و در 22 بهمن نشان دادیم «مدینه» نام شهری است در «ایران». پنجشنبه ندیدید جوانان بنی هاشم را؟ «اباالفضل علمدار، خامنه‌ای نگهدار» که بدون حضور علمدار مستجاب نمی‌شود. خرافات این است که ما «لاطائلات» را ببینیم ولی «فرات» را نبینیم. خرافات این است که ما رقص تیر را ببینیم اما دست بریده را نبینیم. خرافات این است که ما ابوموسی را ببینیم اما مالک را نبینیم. خرافات این است که 18 تیر را ببینیم اما 23 تیر را نبینیم. خرافات این است که رقاصه‌ها را ببینیم ولی عباس را نبینیم. خرافات این است که ما «هوادار فرقه سبز» را ببینیم اما «علمدار خیمه سرخ» را نبینیم. خرافات این است که ما «خود» را ببینیم ولی «خدا» را نبینیم. خرافات این است که ما نشانه خانه فاطمه را در «یاهو» سرچ کنیم. آری، مدینه فقط در «گوگل»، شهری از شهرهای عربستان است. مدینه اصلی در دل ماست. آشیانه ماست. نشان به آن نشانی که به ما می‌گویند «فاطمیون». نشان به آن سربندهای بسیجی‌های پهلوشکسته در جزیره شمالی مجنون که رویش نوشته بود؛ «می‌رویم تا انتقام سیلی زهرا را بگیریم». من امشب در «خاطرم شد زنده یاد فاطمیون/ یاد شلمچه یاد فکه یاد مجنون». فاطمه شاید قبرش مثل شهدای فکه گمنام باشد اما قدرش، اسم رمز شب قدر ماست. «اباالفضل» نام هیچ کدام از سران عرب نیست. هیچ ابوسفیانی نام دخترش را «فاطمه» نمی‌گذارد. اینها حتی از اسم «عباس» هم می‌ترسند. در پرچم ما 22 بار «الله اکبر» آمده و در پرچم سعودی‌ها آمده: «لا اله الا نفت» یعنی؛ نیست خدایی الا دلار. «خانه خدا» شاید در «مکه» باشد ولی «خدای خانه» در «فکه» است. نه، من اجازه نمی‌دهم از فکه، نفت استخراج شود. فکه «خون‌خیز» است نه نفت‌خیز. از خاک فکه باید استخوان افلاکی‌های شهید را بیرون کشید. سردار باقرزاده! اجازه نده از فکه نفت استخراج کنند. این خاک تفت، حرارت و گرمایش از نفت نیست، از جوشش خون شهیدان است. پیکر عموی دوستم «مسلم» هنوز در خاک فکه آرمیده است و من از این ترس دارم که لوله‌های زمخت نفت، استخوان نازک این شهید را بشکند. من از این ترس دارم که با «دلر» بیفتند به جان پلاک شهید مفقودالاثر. من از قصد، نوشته‌ام را به اینجا کشاندم تا در باد 22 بهمن نخوابیم. بهمن، فقط ماه دهه فجر نیست، ماه «والفجر مقدماتی»، ماه «والفجر هشت» هم هست و آری، فقط ماه دهه فجر نیست. اگر نبود زجر شهدایی که از عرض اروند رد شدند، دهه فجری هم با این طول تفسیر در کار نبود. من قصد دارم که در «دل نوشت»هایم در این روضه‌های سنگین، شما را عضو «راهیان نور» کنم. من دل شما را روانه «مکه» نمی‌کنم، روانه می‌کنم به «فکه». این مصیبت را «کانال کمیل رفته‌ها» می‌دانند. سرمایه‌دارانی که «هیچ ملک و املاکی به نام خودشان نیست(!)» آمار «بازار عربستان» را دارند و من آمار «کارزار خوزستان» را. من فریادم را در این دهه فجر از گلوی بریده شهدای والفجر به ارث برده‌ام. این اتوبوسی که امروز در خدمت انقلاب اسلامی است روزگاری حامل شهدا بود به مناطق نبرد. این اتوبوس، روغن موتورش «جذب حداکثری» است؛ «کاسترول» نیست که عکس «دیوید بکام» داشته باشد. «کاسترو» نیست که به چپ‌روی گرایش داشته باشد. «چه گوآرا» آدم خوبی بود اما نه آنقدر که ما با نوچه‌هایش در کانسک، «چای گوارا» بنوشیم. ما با چمران، این «چریک فی سبیل‌الله» شربت شهادت نوشیده‌ایم. اتوبوس جمهوری اسلامی، آدم سوار می‌کند نه «آدام اسمیت» و در صراط مستقیم است. به تعداد نفوس خلایق برای رسیدن به خدا راه هست اما کدام نفس، کدام خلق؟! با نفوس دوپهلوی شما، همه راه‌ها به جهنم ختم می‌شود الا راه کربلا. صراط مستقیم یعنی ادامه دادن راه حسین، یعنی به جا آوردن حج سرخ، یعنی به جای رفتن با هواپیما به مکه، گاهی هم با اتوبوس به فکه بیاییم؛ با همان اتوبوسی که شهدا را به منطقه جنگ و خط مقدم گلوله‌های رنگارنگ می‌برد. نه، روغن موتور اتوبوس نظام ما عکس «شوماخر» ندارد. راننده فرمول یک، فرمول رانندگی در خیابان‌های پر فتنه را باید از راننده اتوبوس جمهوری اسلامی یاد بگیرد. این «حاجی بخشی» بود که توانست در سه‌راهی شهادت، در آن باران گلوله و بعد از شهادت پسر و دامادش رانندگی کند. آدم اول باید کنترل خودش را حفظ کند بعد کنترل رل را. به هر کسی نمی‌توان اتوبوس انقلاب را سپرد. کسانی که اتوبوس اصلاحات را به ته دره فرستادند، دست فرمان‌شان خوب نبود و فکر کردند «جورج سوروس» را هم باید در ایستگاه مخملی سوار کرد. فرمان اتوبوس انقلاب را داده بودیم «شیخ»، الان خورده بودیم در و دیوار! البته صد رحمت به شیخ و پناه بر خدا از دست این خواص بی‌بصیرت. این صورت‌های بی‌سیرت. این ریش‌های بی‌ریشه. این تیشه‌های منفعل. این اساتید خون دل. این عالی‌جنابان دودل. این دایه‌های مهربان‌تر از مادر. این خالوهای حراف بنشسته در جلوی در. این وراج‌های دربه در. این یکی به میخ‌ها و یکی به نعل‌های روی مخ. این ابوموساهای ساده‌لوح. پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، راننده‌اش می‌گفت: « چنانکه از منابع موثق شنیده‌ام قرار است پیام حضور عاشورایی ملت را تحریف کرده و ادعا کنند که مردم از این «اختلافات» خسته شده‌اند». من به راننده گفتم؛ مردم از بی‌بصیرتی خواص خسته شده‌اند. مردم از این خسته شده‌اند که چرا به پیام‌شان در 9 دی عمل نشد. مردم از این خسته شده‌اند که چرا شکم گنده‌های بی‌خاصیت، استوانه‌های بی‌قاعده، خواص دو‌پهلو و حضرات ساکت، حرف نمی‌زنند و وقتی هم حرف می‌زنند، حرف مفت می‌زنند و می‌خواهند روی فتنه سران فتنه ماله «حکمیت» بکشند. مردم از مردان حکمیت خسته‌اند و دل تنها به امر ولایت بسته‌اند و باز به راننده گفتم: «این حماسه، محصول پیوند امت با ولایت بود. البته این از کرامت نظام ماست که دیگران هم عیبی ندارد، بیایند و در این حماسه با شکوه شریک شوند اما به این شرط که رفیق قافله باشند، نه شریک فتنه. علمدار وحدت باشند، نه سردار حکمیت. یکی این وسط گفت: «حاجی، انا شریک»! گفتم: « شریک، اما به شرطها و شروطها و مجازات فتنه‌گران، من شروطها». آری، در قیاس با خواص بی‌بصیرت، باید گفت؛ صد رحمت به شیخ! شیخ، نفوذی جمهوری اسلامی در عمق استراتژیک آمریکاست و خودش خبر ندارد. شیخ دارد پول‌های بلوکه شده را به بهانه کمک به فرقه سبز، برمی‌گرداند به جیب نظام!! دلارهای اهدایی خانم کلینتون به فرقه سبز، همان پول‌های بلوکه شده ما در آمریکا بود که راهپیمایی پنجشنبه نشان داد در جیب نظام ما رفته است!! خوشم آمد از زیرکی‌ات، ای نظام جمهوری اسلامی. رهبر ما باز هم به آمریکا یک دستی زد. دمت گرم خامنه‌ای. تو چون «امام» هر چه می‌گویی، همان می‌شود. امام گفت؛ «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند» و همین شد و تو گفتی؛ «ملت در 22 بهمن، مستکبرین را مبهوت می‌کند» و همین شد. شما و امام گفتید؛ «باج نمی‌دهیم». ما هم به تاسی از شما به سران فتنه، به خواص بی‌بصیرت به همه دشمنان این ملت، به هیچ کس باج نمی‌دهیم. مولای ما! خسته مباد درایت شما در هدایت ما، در این سالیان دور و دراز رهبری. پیر جمع بودن و روشنگری. گفت: «هنوز عهد و مرامی که داشتم دارم/ و جان نیمه تمامی که داشتم دارم/ به همرهان که جفا می‌کنند می‌گویم/ اگر چه گفته‌ام اکنون بلند می‌گویم/ که تا به چشم حیات روزنه‌ای است/ تمام بود و نبودم فدای خامنه‌ای است». مولای ما! خسته مباد دست مجروحت. در وصف دستان بریده حضرت علمدار که دستگیر این روزهای توست، چه خوب گفته شاعر؛ «پنج امامی که تو را دیده‌اند/ دست علم گیر تو بوسیده‌اند». دم سران فتنه هم گرم. چشم اوباما کور و دنده‌اش نرم. آمده بود با خرج دلار در فضای سایبر بیاید به جنگ ما؛ زرشک! پول‌های بلوکه شده رفت در جیب نظام. آقای آمریکا! حیف که عرضه ندارید حریف جمهوری اسلامی شوید و الا ما به نوچه‌های داخلی‌تان، انقلاب کردن را یاد می‌دادیم. البته شما هم خسته نباشید. انقلاب مخملی بر عکس نتیجه داد و ظرفیت اتوبوس ما را چند برابر کرد. آقایان سران فتنه! گام‌های شما هم خسته مباد. ما خامنه‌ای را دوست داشتیم اما هرگز نمی‌پنداشتیم که اینچنین در کوی لیلای ولایت حیدری‌اش، مجنون باشیم. ما مجنونیم و جمهوری اسلامی لیلای زیبا روی ماست. ما فرهادیم و ناز شیرین ولایت فقیه بی‌خریدار نمی‌ماند. در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن، به شرط فتنه فتنه‌گران و به شرط این بصیرت‌های نم کشیده، ما خود خود خود مجنون شده‌ایم. ما همه چیز این نظام را دوست داریم. ما حتی اگر یک روز «آقای دوربینی» را در تلویزیون جمهوری اسلامی نبینیم، دل‌مان برایش تنگ می‌شود. ما حالا از صدقه سر فتنه اخیر، نان دشمن را البته با مایه(!) فطیر کرده‌ایم و دیوانه وار، عاشق جمهوری اسلامی شده‌ایم. حالا اگر دستگاه قضایی به خاطر برخی به‌اصطلاح تند‌روی‌ها به من زنگ بزند و تذکر بدهد و حتی دکان وبلاگم «قطعه 26» و روزنامه‌ام «وطن امروز» و «کیهان»را تخته کند، با «VOA» مصاحبه می‌کنم و می‌گویم: «اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا به جای سران فتنه، ظرف مرا بشکست آملی». البته من یک چیزی گفتم؛ پس فردا نان ما را آجر نکنید! دیگر قرار نیست از عشق ما به نظام سوءاستفاده شود!! از همین حالا گفته باشم؛ دکان مرا تخته کنید، می‌روم انگلیس و با یکی از این آقازاده‌ها می‌کنم لفت و لیس!! سردبیرمان می‌گوید؛ «هیس»! حالا ما که زیرسبیلی رد کردیم اما آخرش هم آقازاده معروف را نگرفتندش!
***
پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی آقای راننده در رادیاتورش، «ضد غفلت» ریخته بود و اتوبوس را در «ایستگاه صلواتی» نگه داشت و همه ساندیس نظام جمهوری اسلامی را نوش جان کردند. دیشب یکی از رسانه‌های غربی می‌گفت:« مردم ایران گرسنه‌اند و برای یک تکه نان به خیابان می‌آیند». البته کسی به ما نان نداد و دشمن از بس احمق است نمی‌داند که روز 22 بهمن، نانوایی‌های جمهوری اسلامی پخت ندارند و تازه آیا شاطرها حق ندارند بیایند راهپیمایی؟ در محله ما یک ارمنی هست که فرزندش در جبهه به شهادت رسیده است؛ در «جبهه سومار». ارمنی‌ها به شهید می‌گویند؛ «ناهاراک». «سامسون» که حالا به مرز 78 سالگی رسیده است، هر سال با عکس پسرش که خودش در «دوکوهه» از او انداخته، می‌آید راهپیمایی. من به دین سامسون کاری ندارم، عاشق آزاده بودنش هستم. همیشه با افتخار می‌گوید؛ خامنه‌ای زمانی که رئیس جمهور بود آمد منزل ما و در دیوار نانوایی ماشینی‌اش عکسی از این دیدار آویزان کرده. او می‌گوید؛ من مسلمان نیستم اما با شعار «جمهوری ایرانی» مخالفم؛ اگر سایه اسلام بالای سر ایران نباشد، ما ارمنی‌ها در کدام خانه، به جز خانه «باب الحوائج، قمر بنی هاشم» حوائج‌مان را بگیریم. آقای اوباما! بفرما، این هم از ایرانی غیرمسلمان. سامسون، هم‌کیش تو نیست، حواری عیسی است و عیسی هم مثل موسی مثل ابراهیم مثل نوح در آیین محمد است؛ در دین ماست و سامسون از هر کیشی که باشد تو را پنج شنبه‌ای مات کرد. آقای اوباما! تو غلط کردی اسمت «حسین» باشد. ارمنی‌ها اسم بچه‌شان را حسین و عباس و علی اصغر می‌گذارند، نه یزیدی ها. تو اسمت حسین نیست. «حسین» اسم مقدس من است. تو اسمت «باراک» است و با نتانیاهو و شمر و حرمله هم اسمی. تو در گناه صهیونیست‌های بچه کش شریکی. تو و آن بوش کوچک غلط بزرگی کردید که دم از حقوق بشر می‌زنید. شما تیشه‌ای هستید بر فرق بشر. آمریکا غلط کرده لیبرالیسم را جهانی کرده باشد. اگر لیبرالیسم جهانی شده، پس چرا رئیس جمهور آمریکا هر جا می‌رود با تخم مرغ از وی استقبال می‌کنند؟ آقای آمریکا! این شعار «مرگ بر آمریکا» ملت ماست که جهانی شده. خانم هیلاری، تو دیگر چقدر ساده‌ای. شیخ ما ستون پنجم جمهوری اسلامی است در عمق فضای سایبر و توانسته ماموریت خود را بخوبی انجام دهد و پول‌های بلوکه شده را برگرداند به جیب نظام. آقای آمریکا! شما چقدر ساده لوحید که از شیخ ساده دل ما فریب خورده‌اید!! کروبی، یک، اوباما صفر! عاقبت، شیخ ما هم یک جا رنگ پیروزی را به چشم خود دید!! آقای امپراتور رسانه ها! شما با گرسنه خواندن مردم ایران، اعتراف کردید که ساندیس جمهوری اسلامی سرشار از «ویتامین» است و علاوه بر رفع تشنگی، گرسنگی آدم را هم دفع می‌کند؛ 150 تومان پول ساندیس جمهوری اسلامی چقدر برکت دارد که صدها هزار دلار آمریکا حریفش نمی‌شود. 13 از 24 بزرگ‌تر نیست اما 150 تومان جمهوری اسلامی از میلیون‌ها دلار آمریکا بزرگ‌تر است. گفت: «کم من فئته قلیله، غلبت فئته کثیره، باذن الله». اصلا یک چیز دیگر؛ قبول! جمهوری اسلامی روز پنجشنبه به ما گرسنه‌ها نان داد! به شما عارضم؛ جمهوری اسلامی به مردمش نان می‌دهد و آمریکا به مردمش دق. مولای ما به ما نان می‌دهد و سران آمریکا به گرده مردم‌شان جنگ عراق و افغانستان را تحمیل می‌کنند. حکایت جمهوری اسلامی، حکایت دارندگی و برازندگی است؛ پولش زیادی کرده و به ما نان و ساندیس می‌دهد. می‌خواهم ببینم فضولش کیست تا با قلم خود در دهانش بکوبم. جمهوری اسلامی به ما نان حلال می‌دهد تا رگ گردن ما در برابر آمریکا و اسرائیل کلفت باشد؛ حرفی هست؟! اصلا به جز نان حلال جمهوری اسلامی، هیچ نان حرامی از گلوی ما پایین نمی‌رود؛ به کسی ربطی دارد؟! ما نان خور جمهوری اسلامی هستیم و نمی‌خواهیم جیره خوار غرب باشیم؛ فضولش کیست؟! ما بربری سنتی نظام‌مان را به این بربریت مدرن نمی‌فروشیم؛ به کسی چه؟! جمهوری اسلامی به دست ما نان سنگک می‌دهد و آمریکا به مردمش سکس و خشونت. حالا جالب است؛ سنگک را جمهوری اسلامی به دست ما می‌دهد و سنگش دست پست رسانه‌های پست مدرن آمریکا را می‌سوزاند! و باز هم یک چیز دیگر که این یکی را تقدیم می‌کنم به دخترکی که در راهپیمایی، جلوی دوربین سیما بغض کرده بود و از دشمن برائت می‌جست؛ اشک مرا هم درآوردی ای خواهر کوچکم. این را تقدیم می‌کنم به تو؛ «جمهوری اسلامی به ما یک تکه نان و یک ساندیس می‌دهد ما چنین حماسه‌ای می‌آفرینیم، آقای دشمن! خشتکت پرچم است؛ راهپیمایی سال بعد قرار است جمهوری اسلامی به ما چلوکباب بدهد»!! اصلا نظامی که بتواند در عرض چند ساعت، 50 میلیون نان برای سلیقه‌های مختلف، اعم از «بربری»، «سنگک»، «تافتون»، «لواش»، «ماشینی»، «شیرمال» و «نان جو» فراهم کند، کارآمدی خودش را نشان داده است. حالا بخند دخترکم. اصلا می‌دانی، اینها از این سوخته‌اند که جمهوری اسلامی تنها نظامی است که در روز بسته بودن همه نانوایی‌هایش، می‌تواند به 50 میلیون نفر نان بدهد. الا ای خواهر کوچکم! آمریکا دارد در تنور جمهوری اسلامی می‌سوزد. بغض تو آتش انداخته بر جان خصم. آقایان مسؤولان! راز ماندگاری جمهوری اسلامی در میان این همه فتنه را باید در فحوای همین بغض جست و جو کنید. این بغض دارد با شما، با ما حرف می‌زند.از دعای مادران شهید داده است این همه ماندگاری ما و این همه یادگاری ما. آقایان مسؤولان! بوسه باید زد بر دستان پدران شهید داده که تنور جمهوری اسلامی از دعای نیمه شب ایشان گرم و برقرار است.ای دعای شهدای به خون آغشته، در حق این انقلاب، همه‌تان مستجاب شده‌اید. کور باد چشمی که آسمانی‌ها را در یوم الله 22 بهمن ندیده باشد. کور باد دیده‌ای که دستان بریده عباس را در دست علمدار انقلاب ندیده باشد.
***
پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، راننده‌اش شاهد است که به ما نان ندادند اما هر جا سخن از نان جمهوری اسلامی باشد، البته که ما گرسنگانیم. شکم ما در برابر دلارهای آمریکا «سیر» است و در مقابل نان ولایت، «اسیر». نه، 22 بهمن 88 کسی به ما نان نداد اما امام در 22 بهمن 57 به ما جان داد، آبرو داد، اسلام داد. ما جز خمینی و خامنه‌ای، حیثیتی نداریم. ما شیعه «حسن بن علی» هستیم که گفت:« لا یوم، کیومک یا ابا عبدالله». 22 بهمن، یوم الله ماست؛ عاشورای ماست؛ برای ما ایرانی‌ها سخن گفتن جز با زبان ائمه دشوار است. 22 بهمن یوم الله ماست؛ «لا یوم، کیومک یا یوم الله». 22 بهمن ناموس ماست؛ خدا برید دستی را که قرار بود در دامان شرف ما لکه ننگ بیندازد. خدا برید دوباره دست «ابولهب» را. ما با بغض با اشک با خون با خون دل از ولایت فقیه دفاع می‌کنیم و دشمن را به این راز الهی، راهی نیست. ما شیعه امامان‌مان هستیم و از 22 بهمن خود عاشورایی دگر ساخته‌ایم؛ روز پیروزی خون بر شمشیر. روز پیروزی نان بر دژخیمان. روز پیروزی بربری سنتی بر بربریت مدرن. روز پیروزی لواش بر کلاش. (خواهر کوچکم، فکر کنم خندید!) روز پیروزی تافتون بر تافته‌های جدا بافته. روز پیروزی شیرمال بر زرق و برق و مال و منال. روز پیروزی سنگک بر مگسک رسانه‌های غرب. روز پیروزی نان ماشینی بر ماشین جنگ نرم. روز پیروزی نان جمهوری اسلامی و روز آجر شدن نان آمریکا. روز پیروزی ساندیس بر .BBروز شکسته شدن رکورد ما در 9 دی. آفرین به این ملت که این روزها زود به زود رکورد می‌شکنند. «رضازاده» سال به سال، رکوردش را می‌شکست و ما بعد از 9 دی، ظرف 50 روز یک رکورد جدید زدیم. بگذار حامیان «عبدالمالک ریگی» به ما هم بگویند «دوپینگی». آری ما با ساندیس جمهوری اسلامی «دوپینگ» می‌کنیم و هر روز رکورد جدیدی می‌زنیم؛ حرفی هست؟! هر پیامبری، هر پیامی معجزه‌ای دارد و معجزه انقلاب اسلامی، ایستادگی با ساندیس است در برابر 200 کلاهک هسته‌ای. حالا من می‌خواهم در پایان این «دل نوشت» مثل «احمدی نژاد» یک خبر خوش به ملت بدهم؛ جمهوری اسلامی موفق به ساخت موشک قاره‌پیمایی شده است که تا اتاق بیضی کاخ سفید برد دارد و قادر است ته دل اوباما را خالی کند. نام این موشک، «کاوشگر چهار» نیست؛ «نی ساندیس» است. 22 بهمن، کور کردیم چشم دشمن را با این نی. بشنو از نی، نی، نوای نینواست؛ این موشک، این نی، البته توانایی حرکت در عمق تاریخ را هم دارد و می‌تواند با تعویض کارآیی خود، برای گلوی خشکیده و لب ترک برداشته علی اصغر 6 ماهه، «آب سیب» باشد. گفت: «گهواره خالی، قنداق خونی/ لایی لایی اصغرم، برگشته رودم». نه، اشتباه این است که بگوییم؛ «از سفر برگشته بودم». نه رباب، که ما نیز هرگز از سفر «محرم و صفر» بازنمی‌گردیم. ما هنوز مسافریم و تا مقصد، راه چندانی نمانده است. این محرم و صفر است که از میان ما رفته‌اند؛ «حسین» هنوز هست. سر حسین هنوز روی نیزه دارد قرآن می‌خواند. هنوز با ما خیلی کار دارد حسین. اسم اعظم خداست حسین. خون خداست حسین و چقدر این نام زیباست؛ «حسین». حسین خون خداست و حسن، خون دل خدا. هر «حسین» که ما می‌گوییم در دل خود «حسن» هم دارد. «حا» و «سین» و «نون» در «حسنین» مشترک‌اند. این درست که حسن در مدینه است اما من معتقدم که حسین در کربلا غریب‌تر است؛ نشان به آن نشانی که امام حسن، خود گفته است: «لا یوم، کیومک یا اباعبدالله». پس اگر چه محرم و صفر رفته است اما مهر حسین همچنان در دل ما باقی است. «صلی الله علی الباکین علی الحسین»: حسین. حسین. حسین. حسین. حسین...
***
پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، راننده‌اش نوحه «ارباب بی‌کفن» گذاشته بود؛ چه دل‌نشین است صدای این «حاج منصور»، وقتی می‌گوید؛ «السلام علیک یا اباعبدالله». تقدیم به خواهر کوچکم که در راهپیمایی22 بهمن، جلوی دوربین سیما بغض کرده بود
لایوم کیومک یا یوم‌الله
شیخ، نفوذی جمهوری اسلامی در عمق استراتژیک آمریکاست. شیخ دارد پول‌های بلوکه شده را به بهانه کمک به فرقه سبز برمی‌گرداند به جیب نظام!! دلارهای اهدایی خانم کلینتون به فرقه سبز، همان پول‌های بلوکه شده ما در آمریکا بود که راهپیمایی پنجشنبه نشان داد در جیب نظام ما رفته است!! خوشم آمد از زیرکی‌ات، ای نظام جمهوری اسلامی. رهبر ما باز هم به آمریکا یک دستی زد
حسين قدياني
پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، دو طبقه نبود اما اندازه یک ملت گنجایش داشت که همه از یک طبقه از یک خوشه بودند. با یکدیگر قوم و خویش بودند. از یک دیار بودند. با هم یار بودند. هم را می‌شناختند. اهل یک قبیله بودند و رو به یک قبله نماز می‌گذاردند. یک ملت حنجره بودند با یک فریاد واحد. اهل یک کوچه بودند؛ کوچه بنی انقلاب. کوچه بنی امام. کوچه بنی آدم. کوچه بنی هاشم. کوچه بنی هاشم، این روزها، نه در مدینه سعودی‌ها که در مدینه ماست؛ در قلب «ام القرا»ست. بگو چراغ‌ها را خاموش کنند؛ من این بار می‌خواهم زودتر «روضه» را شروع کنم. بلندگوی من «قلم» و منبرم «کاغذ» است. من تنها مداحی هستم که مستمعین خود، این گریه‌کننده‌های کلان و خرد را نمی‌بینم؛ بسم‌الله! من مادربزرگم را به حج نفرستادم که از مزدوران سعودی کتک بخورد. اگر «مدینه» یعنی «شهر»، پس چرا قبرستان بقیع، سوت و کور است و به جای چراغ، این همه داغ این همه شلاق دارد؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا شیوخ عرب، به فرزندان بنی هاشم حق شهروندی نمی‌دهند؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا این سنگدلان برای مزار «ام البنین» سنگ نمی‌گذارند؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا قبر مادرم زهرا گمنام است؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا شیعه علی در شهر پیامبر، غریب است؟ اگر مدینه یعنی شهر، پس چرا آخرین پیام پیامبر در این دیار غریب افتاده است؟ اگر مدینه یعنی شهر، یعنی شهر پیامبر، مگر حضرت نگفت؛ فاطمه پاره تن من است؟ پس چرا هنوز از مدینه صدای ناله زهرای مرضیه به گوش می‌رسد؟ نه! این نقشه‌های جعلی، تنها به درد پاس کردن درس جغرافیا می‌خورد؛ دردی از شیعه دوا نمی‌کند. قسم به خلیج همیشه فارس که مدینه همیشه ایرانی است، همیشه پارسی است و همیشه شهر سلمان فارسی است. مدینه اگر «مدینه النبی» است، شک مکنید که نام یکی از شهرهای ایران است. سعودی‌ها لیاقت‌شان همان «ریاض» است و مدینه شهر «آل طه» است نه شهر «آل سعود». مدینه شهر آل قنوت است نه شهر آل سقوط. مدینه شهر سجده‌های طولانی است نه شهر سجاده‌های طلایی. مدینه شهر عشق پیامبر است نه شهر عیش شیوخ. مدینه شهر ولایت است نه شهر خلافت. مدینه شهر جانشینی است نه شهر یک‌جا نشینی. مدینه شهر «محمدبن عبدالله» است نه شهر ملک عبدالله. مدینه شهر تفت است نه شهر نفت. مدینه شهر خاک غربت است نه شهر کاخ ثروت. مدینه شهر ابوتراب است نه شهر اسکی روی سراب. مدینه شهر مهریه آب است نه شهر جهیزیه شراب. مدینه شهر بنی‌سمیه است نه شهر بنی‌امیه. مدینه شهر فریادهای عمار یاسر است نه شهر این زبان‌های جلوی آمریکا، قاصر. مدینه شهر توسل به ائمه است نه شهر توکل به کفر. مدینه شهر اباذر است نه شهر ابازر. مدینه شهر پاکی و تزکیه است نه شهر زور و تزویر. مدینه شهر کارزار است نه شهر بازار. مدینه شهر «لا» به اشربه هاست نه شهر آری به کوکاکولا. مدینه شهر بت‌شکن است نه شهر بت به دست. مدینه شهر خداپرستی است نه شهر بت‌پرستی. مدینه شهر بندگی و حیات است نه شهر «عزی» و «لات». مدینه شهر محکم‌ترین بیوت است نه شهر اوهن البیوت. مدینه شهر طاووس است نه شهر عنکبوت. مدینه شهر سوره‌های مدنی است نه آسوده‌های چرت‌زدنی. مدینه شهر قرائن نبوی است نه شهر قوانین مدنی. مدینه شهر دادرسی است نه شهر بازرسی. مدینه شهر اشک مسلمین است نه شهر کتک زدن به محبین. مدینه شهر «شرط‌های اساسی» است نه شهر شرطه‌های سیاسی. مدینه شهر بلال حبشی است نه شهر ماموران وحشی. مدینه شهر اذان است، نه شهر شنیدن از این و آن. مدینه شهر تکبیر است نه شهر تکبر. مدینه شهر اقامه نماز است نه شهر قامت بستن به آواز. مدینه شهر دل به دست آوردن است نه شهر دل شکستن. مدینه شهر دل است نه شهر خون دل. مدینه شهر «نی» نوازی است نه شهر «می» گساری. مدینه شهر ناله نی است نه شهر پیاله می. مدینه شهر روشن کردن صف است نه شهر دف و سوت و کف. مدینه شهر صاحب خطبه بی‌نقطه است نه شهر صامت خطبای بی‌نکته. مدینه شهر ریگ‌های «نهج البلاغه» به دست است نه شهر دیگ‌های ملاقه‌پرست. مدینه شهر سنت است نه شهر بدعت. مدینه شهر خدای عالمیان است نه شهر کدخدای آدمیان. مدینه شهر عشاق است نه شهر شیوخ. مدینه شهر غصه است نه شهر شوخی. مدینه شهر «آه» است نه شهر مزاح. مدینه شهر عشق‌بازی است نه شهر خون‌بازی. مدینه شهر ادب و قانون است نه شهر عرب و قارون. مدینه شهر عربی است نه شهر عبری. مدینه شهر جنگ‌های علی است نه شهر گنج‌های ابن ولید. مدینه شهر غزوه است نه شهر کمک به اسرائیل در حمله به غزه. مدینه شهر مدنیت سنتی است نه شهر بربریت مدرن. ما در 9 دی ثابت کردیم «تهران»، کوفه نیست و در 22 بهمن نشان دادیم «مدینه» نام شهری است در «ایران». پنجشنبه ندیدید جوانان بنی هاشم را؟ «اباالفضل علمدار، خامنه‌ای نگهدار» که بدون حضور علمدار مستجاب نمی‌شود. خرافات این است که ما «لاطائلات» را ببینیم ولی «فرات» را نبینیم. خرافات این است که ما رقص تیر را ببینیم اما دست بریده را نبینیم. خرافات این است که ما ابوموسی را ببینیم اما مالک را نبینیم. خرافات این است که 18 تیر را ببینیم اما 23 تیر را نبینیم. خرافات این است که رقاصه‌ها را ببینیم ولی عباس را نبینیم. خرافات این است که ما «هوادار فرقه سبز» را ببینیم اما «علمدار خیمه سرخ» را نبینیم. خرافات این است که ما «خود» را ببینیم ولی «خدا» را نبینیم. خرافات این است که ما نشانه خانه فاطمه را در «یاهو» سرچ کنیم. آری، مدینه فقط در «گوگل»، شهری از شهرهای عربستان است. مدینه اصلی در دل ماست. آشیانه ماست. نشان به آن نشانی که به ما می‌گویند «فاطمیون». نشان به آن سربندهای بسیجی‌های پهلوشکسته در جزیره شمالی مجنون که رویش نوشته بود؛ «می‌رویم تا انتقام سیلی زهرا را بگیریم». من امشب در «خاطرم شد زنده یاد فاطمیون/ یاد شلمچه یاد فکه یاد مجنون». فاطمه شاید قبرش مثل شهدای فکه گمنام باشد اما قدرش، اسم رمز شب قدر ماست. «اباالفضل» نام هیچ کدام از سران عرب نیست. هیچ ابوسفیانی نام دخترش را «فاطمه» نمی‌گذارد. اینها حتی از اسم «عباس» هم می‌ترسند. در پرچم ما 22 بار «الله اکبر» آمده و در پرچم سعودی‌ها آمده: «لا اله الا نفت» یعنی؛ نیست خدایی الا دلار. «خانه خدا» شاید در «مکه» باشد ولی «خدای خانه» در «فکه» است. نه، من اجازه نمی‌دهم از فکه، نفت استخراج شود. فکه «خون‌خیز» است نه نفت‌خیز. از خاک فکه باید استخوان افلاکی‌های شهید را بیرون کشید. سردار باقرزاده! اجازه نده از فکه نفت استخراج کنند. این خاک تفت، حرارت و گرمایش از نفت نیست، از جوشش خون شهیدان است. پیکر عموی دوستم «مسلم» هنوز در خاک فکه آرمیده است و من از این ترس دارم که لوله‌های زمخت نفت، استخوان نازک این شهید را بشکند. من از این ترس دارم که با «دلر» بیفتند به جان پلاک شهید مفقودالاثر. من از قصد، نوشته‌ام را به اینجا کشاندم تا در باد 22 بهمن نخوابیم. بهمن، فقط ماه دهه فجر نیست، ماه «والفجر مقدماتی»، ماه «والفجر هشت» هم هست و آری، فقط ماه دهه فجر نیست. اگر نبود زجر شهدایی که از عرض اروند رد شدند، دهه فجری هم با این طول تفسیر در کار نبود. من قصد دارم که در «دل نوشت»هایم در این روضه‌های سنگین، شما را عضو «راهیان نور» کنم. من دل شما را روانه «مکه» نمی‌کنم، روانه می‌کنم به «فکه». این مصیبت را «کانال کمیل رفته‌ها» می‌دانند. سرمایه‌دارانی که «هیچ ملک و املاکی به نام خودشان نیست(!)» آمار «بازار عربستان» را دارند و من آمار «کارزار خوزستان» را. من فریادم را در این دهه فجر از گلوی بریده شهدای والفجر به ارث برده‌ام. این اتوبوسی که امروز در خدمت انقلاب اسلامی است روزگاری حامل شهدا بود به مناطق نبرد. این اتوبوس، روغن موتورش «جذب حداکثری» است؛ «کاسترول» نیست که عکس «دیوید بکام» داشته باشد. «کاسترو» نیست که به چپ‌روی گرایش داشته باشد. «چه گوآرا» آدم خوبی بود اما نه آنقدر که ما با نوچه‌هایش در کانسک، «چای گوارا» بنوشیم. ما با چمران، این «چریک فی سبیل‌الله» شربت شهادت نوشیده‌ایم. اتوبوس جمهوری اسلامی، آدم سوار می‌کند نه «آدام اسمیت» و در صراط مستقیم است. به تعداد نفوس خلایق برای رسیدن به خدا راه هست اما کدام نفس، کدام خلق؟! با نفوس دوپهلوی شما، همه راه‌ها به جهنم ختم می‌شود الا راه کربلا. صراط مستقیم یعنی ادامه دادن راه حسین، یعنی به جا آوردن حج سرخ، یعنی به جای رفتن با هواپیما به مکه، گاهی هم با اتوبوس به فکه بیاییم؛ با همان اتوبوسی که شهدا را به منطقه جنگ و خط مقدم گلوله‌های رنگارنگ می‌برد. نه، روغن موتور اتوبوس نظام ما عکس «شوماخر» ندارد. راننده فرمول یک، فرمول رانندگی در خیابان‌های پر فتنه را باید از راننده اتوبوس جمهوری اسلامی یاد بگیرد. این «حاجی بخشی» بود که توانست در سه‌راهی شهادت، در آن باران گلوله و بعد از شهادت پسر و دامادش رانندگی کند. آدم اول باید کنترل خودش را حفظ کند بعد کنترل رل را. به هر کسی نمی‌توان اتوبوس انقلاب را سپرد. کسانی که اتوبوس اصلاحات را به ته دره فرستادند، دست فرمان‌شان خوب نبود و فکر کردند «جورج سوروس» را هم باید در ایستگاه مخملی سوار کرد. فرمان اتوبوس انقلاب را داده بودیم «شیخ»، الان خورده بودیم در و دیوار! البته صد رحمت به شیخ و پناه بر خدا از دست این خواص بی‌بصیرت. این صورت‌های بی‌سیرت. این ریش‌های بی‌ریشه. این تیشه‌های منفعل. این اساتید خون دل. این عالی‌جنابان دودل. این دایه‌های مهربان‌تر از مادر. این خالوهای حراف بنشسته در جلوی در. این وراج‌های دربه در. این یکی به میخ‌ها و یکی به نعل‌های روی مخ. این ابوموساهای ساده‌لوح. پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، راننده‌اش می‌گفت: « چنانکه از منابع موثق شنیده‌ام قرار است پیام حضور عاشورایی ملت را تحریف کرده و ادعا کنند که مردم از این «اختلافات» خسته شده‌اند». من به راننده گفتم؛ مردم از بی‌بصیرتی خواص خسته شده‌اند. مردم از این خسته شده‌اند که چرا به پیام‌شان در 9 دی عمل نشد. مردم از این خسته شده‌اند که چرا شکم گنده‌های بی‌خاصیت، استوانه‌های بی‌قاعده، خواص دو‌پهلو و حضرات ساکت، حرف نمی‌زنند و وقتی هم حرف می‌زنند، حرف مفت می‌زنند و می‌خواهند روی فتنه سران فتنه ماله «حکمیت» بکشند. مردم از مردان حکمیت خسته‌اند و دل تنها به امر ولایت بسته‌اند و باز به راننده گفتم: «این حماسه، محصول پیوند امت با ولایت بود. البته این از کرامت نظام ماست که دیگران هم عیبی ندارد، بیایند و در این حماسه با شکوه شریک شوند اما به این شرط که رفیق قافله باشند، نه شریک فتنه. علمدار وحدت باشند، نه سردار حکمیت. یکی این وسط گفت: «حاجی، انا شریک»! گفتم: « شریک، اما به شرطها و شروطها و مجازات فتنه‌گران، من شروطها». آری، در قیاس با خواص بی‌بصیرت، باید گفت؛ صد رحمت به شیخ! شیخ، نفوذی جمهوری اسلامی در عمق استراتژیک آمریکاست و خودش خبر ندارد. شیخ دارد پول‌های بلوکه شده را به بهانه کمک به فرقه سبز، برمی‌گرداند به جیب نظام!! دلارهای اهدایی خانم کلینتون به فرقه سبز، همان پول‌های بلوکه شده ما در آمریکا بود که راهپیمایی پنجشنبه نشان داد در جیب نظام ما رفته است!! خوشم آمد از زیرکی‌ات، ای نظام جمهوری اسلامی. رهبر ما باز هم به آمریکا یک دستی زد. دمت گرم خامنه‌ای. تو چون «امام» هر چه می‌گویی، همان می‌شود. امام گفت؛ «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند» و همین شد و تو گفتی؛ «ملت در 22 بهمن، مستکبرین را مبهوت می‌کند» و همین شد. شما و امام گفتید؛ «باج نمی‌دهیم». ما هم به تاسی از شما به سران فتنه، به خواص بی‌بصیرت به همه دشمنان این ملت، به هیچ کس باج نمی‌دهیم. مولای ما! خسته مباد درایت شما در هدایت ما، در این سالیان دور و دراز رهبری. پیر جمع بودن و روشنگری. گفت: «هنوز عهد و مرامی که داشتم دارم/ و جان نیمه تمامی که داشتم دارم/ به همرهان که جفا می‌کنند می‌گویم/ اگر چه گفته‌ام اکنون بلند می‌گویم/ که تا به چشم حیات روزنه‌ای است/ تمام بود و نبودم فدای خامنه‌ای است». مولای ما! خسته مباد دست مجروحت. در وصف دستان بریده حضرت علمدار که دستگیر این روزهای توست، چه خوب گفته شاعر؛ «پنج امامی که تو را دیده‌اند/ دست علم گیر تو بوسیده‌اند». دم سران فتنه هم گرم. چشم اوباما کور و دنده‌اش نرم. آمده بود با خرج دلار در فضای سایبر بیاید به جنگ ما؛ زرشک! پول‌های بلوکه شده رفت در جیب نظام. آقای آمریکا! حیف که عرضه ندارید حریف جمهوری اسلامی شوید و الا ما به نوچه‌های داخلی‌تان، انقلاب کردن را یاد می‌دادیم. البته شما هم خسته نباشید. انقلاب مخملی بر عکس نتیجه داد و ظرفیت اتوبوس ما را چند برابر کرد. آقایان سران فتنه! گام‌های شما هم خسته مباد. ما خامنه‌ای را دوست داشتیم اما هرگز نمی‌پنداشتیم که اینچنین در کوی لیلای ولایت حیدری‌اش، مجنون باشیم. ما مجنونیم و جمهوری اسلامی لیلای زیبا روی ماست. ما فرهادیم و ناز شیرین ولایت فقیه بی‌خریدار نمی‌ماند. در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن، به شرط فتنه فتنه‌گران و به شرط این بصیرت‌های نم کشیده، ما خود خود خود مجنون شده‌ایم. ما همه چیز این نظام را دوست داریم. ما حتی اگر یک روز «آقای دوربینی» را در تلویزیون جمهوری اسلامی نبینیم، دل‌مان برایش تنگ می‌شود. ما حالا از صدقه سر فتنه اخیر، نان دشمن را البته با مایه(!) فطیر کرده‌ایم و دیوانه وار، عاشق جمهوری اسلامی شده‌ایم. حالا اگر دستگاه قضایی به خاطر برخی به‌اصطلاح تند‌روی‌ها به من زنگ بزند و تذکر بدهد و حتی دکان وبلاگم «قطعه 26» و روزنامه‌ام «وطن امروز» و «کیهان»را تخته کند، با «VOA» مصاحبه می‌کنم و می‌گویم: «اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا به جای سران فتنه، ظرف مرا بشکست آملی». البته من یک چیزی گفتم؛ پس فردا نان ما را آجر نکنید! دیگر قرار نیست از عشق ما به نظام سوءاستفاده شود!! از همین حالا گفته باشم؛ دکان مرا تخته کنید، می‌روم انگلیس و با یکی از این آقازاده‌ها می‌کنم لفت و لیس!! سردبیرمان می‌گوید؛ «هیس»! حالا ما که زیرسبیلی رد کردیم اما آخرش هم آقازاده معروف را نگرفتندش!
***
پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی آقای راننده در رادیاتورش، «ضد غفلت» ریخته بود و اتوبوس را در «ایستگاه صلواتی» نگه داشت و همه ساندیس نظام جمهوری اسلامی را نوش جان کردند. دیشب یکی از رسانه‌های غربی می‌گفت:« مردم ایران گرسنه‌اند و برای یک تکه نان به خیابان می‌آیند». البته کسی به ما نان نداد و دشمن از بس احمق است نمی‌داند که روز 22 بهمن، نانوایی‌های جمهوری اسلامی پخت ندارند و تازه آیا شاطرها حق ندارند بیایند راهپیمایی؟ در محله ما یک ارمنی هست که فرزندش در جبهه به شهادت رسیده است؛ در «جبهه سومار». ارمنی‌ها به شهید می‌گویند؛ «ناهاراک». «سامسون» که حالا به مرز 78 سالگی رسیده است، هر سال با عکس پسرش که خودش در «دوکوهه» از او انداخته، می‌آید راهپیمایی. من به دین سامسون کاری ندارم، عاشق آزاده بودنش هستم. همیشه با افتخار می‌گوید؛ خامنه‌ای زمانی که رئیس جمهور بود آمد منزل ما و در دیوار نانوایی ماشینی‌اش عکسی از این دیدار آویزان کرده. او می‌گوید؛ من مسلمان نیستم اما با شعار «جمهوری ایرانی» مخالفم؛ اگر سایه اسلام بالای سر ایران نباشد، ما ارمنی‌ها در کدام خانه، به جز خانه «باب الحوائج، قمر بنی هاشم» حوائج‌مان را بگیریم. آقای اوباما! بفرما، این هم از ایرانی غیرمسلمان. سامسون، هم‌کیش تو نیست، حواری عیسی است و عیسی هم مثل موسی مثل ابراهیم مثل نوح در آیین محمد است؛ در دین ماست و سامسون از هر کیشی که باشد تو را پنج شنبه‌ای مات کرد. آقای اوباما! تو غلط کردی اسمت «حسین» باشد. ارمنی‌ها اسم بچه‌شان را حسین و عباس و علی اصغر می‌گذارند، نه یزیدی ها. تو اسمت حسین نیست. «حسین» اسم مقدس من است. تو اسمت «باراک» است و با نتانیاهو و شمر و حرمله هم اسمی. تو در گناه صهیونیست‌های بچه کش شریکی. تو و آن بوش کوچک غلط بزرگی کردید که دم از حقوق بشر می‌زنید. شما تیشه‌ای هستید بر فرق بشر. آمریکا غلط کرده لیبرالیسم را جهانی کرده باشد. اگر لیبرالیسم جهانی شده، پس چرا رئیس جمهور آمریکا هر جا می‌رود با تخم مرغ از وی استقبال می‌کنند؟ آقای آمریکا! این شعار «مرگ بر آمریکا» ملت ماست که جهانی شده. خانم هیلاری، تو دیگر چقدر ساده‌ای. شیخ ما ستون پنجم جمهوری اسلامی است در عمق فضای سایبر و توانسته ماموریت خود را بخوبی انجام دهد و پول‌های بلوکه شده را برگرداند به جیب نظام. آقای آمریکا! شما چقدر ساده لوحید که از شیخ ساده دل ما فریب خورده‌اید!! کروبی، یک، اوباما صفر! عاقبت، شیخ ما هم یک جا رنگ پیروزی را به چشم خود دید!! آقای امپراتور رسانه ها! شما با گرسنه خواندن مردم ایران، اعتراف کردید که ساندیس جمهوری اسلامی سرشار از «ویتامین» است و علاوه بر رفع تشنگی، گرسنگی آدم را هم دفع می‌کند؛ 150 تومان پول ساندیس جمهوری اسلامی چقدر برکت دارد که صدها هزار دلار آمریکا حریفش نمی‌شود. 13 از 24 بزرگ‌تر نیست اما 150 تومان جمهوری اسلامی از میلیون‌ها دلار آمریکا بزرگ‌تر است. گفت: «کم من فئته قلیله، غلبت فئته کثیره، باذن الله». اصلا یک چیز دیگر؛ قبول! جمهوری اسلامی روز پنجشنبه به ما گرسنه‌ها نان داد! به شما عارضم؛ جمهوری اسلامی به مردمش نان می‌دهد و آمریکا به مردمش دق. مولای ما به ما نان می‌دهد و سران آمریکا به گرده مردم‌شان جنگ عراق و افغانستان را تحمیل می‌کنند. حکایت جمهوری اسلامی، حکایت دارندگی و برازندگی است؛ پولش زیادی کرده و به ما نان و ساندیس می‌دهد. می‌خواهم ببینم فضولش کیست تا با قلم خود در دهانش بکوبم. جمهوری اسلامی به ما نان حلال می‌دهد تا رگ گردن ما در برابر آمریکا و اسرائیل کلفت باشد؛ حرفی هست؟! اصلا به جز نان حلال جمهوری اسلامی، هیچ نان حرامی از گلوی ما پایین نمی‌رود؛ به کسی ربطی دارد؟! ما نان خور جمهوری اسلامی هستیم و نمی‌خواهیم جیره خوار غرب باشیم؛ فضولش کیست؟! ما بربری سنتی نظام‌مان را به این بربریت مدرن نمی‌فروشیم؛ به کسی چه؟! جمهوری اسلامی به دست ما نان سنگک می‌دهد و آمریکا به مردمش سکس و خشونت. حالا جالب است؛ سنگک را جمهوری اسلامی به دست ما می‌دهد و سنگش دست پست رسانه‌های پست مدرن آمریکا را می‌سوزاند! و باز هم یک چیز دیگر که این یکی را تقدیم می‌کنم به دخترکی که در راهپیمایی، جلوی دوربین سیما بغض کرده بود و از دشمن برائت می‌جست؛ اشک مرا هم درآوردی ای خواهر کوچکم. این را تقدیم می‌کنم به تو؛ «جمهوری اسلامی به ما یک تکه نان و یک ساندیس می‌دهد ما چنین حماسه‌ای می‌آفرینیم، آقای دشمن! خشتکت پرچم است؛ راهپیمایی سال بعد قرار است جمهوری اسلامی به ما چلوکباب بدهد»!! اصلا نظامی که بتواند در عرض چند ساعت، 50 میلیون نان برای سلیقه‌های مختلف، اعم از «بربری»، «سنگک»، «تافتون»، «لواش»، «ماشینی»، «شیرمال» و «نان جو» فراهم کند، کارآمدی خودش را نشان داده است. حالا بخند دخترکم. اصلا می‌دانی، اینها از این سوخته‌اند که جمهوری اسلامی تنها نظامی است که در روز بسته بودن همه نانوایی‌هایش، می‌تواند به 50 میلیون نفر نان بدهد. الا ای خواهر کوچکم! آمریکا دارد در تنور جمهوری اسلامی می‌سوزد. بغض تو آتش انداخته بر جان خصم. آقایان مسؤولان! راز ماندگاری جمهوری اسلامی در میان این همه فتنه را باید در فحوای همین بغض جست و جو کنید. این بغض دارد با شما، با ما حرف می‌زند.از دعای مادران شهید داده است این همه ماندگاری ما و این همه یادگاری ما. آقایان مسؤولان! بوسه باید زد بر دستان پدران شهید داده که تنور جمهوری اسلامی از دعای نیمه شب ایشان گرم و برقرار است.ای دعای شهدای به خون آغشته، در حق این انقلاب، همه‌تان مستجاب شده‌اید. کور باد چشمی که آسمانی‌ها را در یوم الله 22 بهمن ندیده باشد. کور باد دیده‌ای که دستان بریده عباس را در دست علمدار انقلاب ندیده باشد.
***
پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، راننده‌اش شاهد است که به ما نان ندادند اما هر جا سخن از نان جمهوری اسلامی باشد، البته که ما گرسنگانیم. شکم ما در برابر دلارهای آمریکا «سیر» است و در مقابل نان ولایت، «اسیر». نه، 22 بهمن 88 کسی به ما نان نداد اما امام در 22 بهمن 57 به ما جان داد، آبرو داد، اسلام داد. ما جز خمینی و خامنه‌ای، حیثیتی نداریم. ما شیعه «حسن بن علی» هستیم که گفت:« لا یوم، کیومک یا ابا عبدالله». 22 بهمن، یوم الله ماست؛ عاشورای ماست؛ برای ما ایرانی‌ها سخن گفتن جز با زبان ائمه دشوار است. 22 بهمن یوم الله ماست؛ «لا یوم، کیومک یا یوم الله». 22 بهمن ناموس ماست؛ خدا برید دستی را که قرار بود در دامان شرف ما لکه ننگ بیندازد. خدا برید دوباره دست «ابولهب» را. ما با بغض با اشک با خون با خون دل از ولایت فقیه دفاع می‌کنیم و دشمن را به این راز الهی، راهی نیست. ما شیعه امامان‌مان هستیم و از 22 بهمن خود عاشورایی دگر ساخته‌ایم؛ روز پیروزی خون بر شمشیر. روز پیروزی نان بر دژخیمان. روز پیروزی بربری سنتی بر بربریت مدرن. روز پیروزی لواش بر کلاش. (خواهر کوچکم، فکر کنم خندید!) روز پیروزی تافتون بر تافته‌های جدا بافته. روز پیروزی شیرمال بر زرق و برق و مال و منال. روز پیروزی سنگک بر مگسک رسانه‌های غرب. روز پیروزی نان ماشینی بر ماشین جنگ نرم. روز پیروزی نان جمهوری اسلامی و روز آجر شدن نان آمریکا. روز پیروزی ساندیس بر .BBروز شکسته شدن رکورد ما در 9 دی. آفرین به این ملت که این روزها زود به زود رکورد می‌شکنند. «رضازاده» سال به سال، رکوردش را می‌شکست و ما بعد از 9 دی، ظرف 50 روز یک رکورد جدید زدیم. بگذار حامیان «عبدالمالک ریگی» به ما هم بگویند «دوپینگی». آری ما با ساندیس جمهوری اسلامی «دوپینگ» می‌کنیم و هر روز رکورد جدیدی می‌زنیم؛ حرفی هست؟! هر پیامبری، هر پیامی معجزه‌ای دارد و معجزه انقلاب اسلامی، ایستادگی با ساندیس است در برابر 200 کلاهک هسته‌ای. حالا من می‌خواهم در پایان این «دل نوشت» مثل «احمدی نژاد» یک خبر خوش به ملت بدهم؛ جمهوری اسلامی موفق به ساخت موشک قاره‌پیمایی شده است که تا اتاق بیضی کاخ سفید برد دارد و قادر است ته دل اوباما را خالی کند. نام این موشک، «کاوشگر چهار» نیست؛ «نی ساندیس» است. 22 بهمن، کور کردیم چشم دشمن را با این نی. بشنو از نی، نی، نوای نینواست؛ این موشک، این نی، البته توانایی حرکت در عمق تاریخ را هم دارد و می‌تواند با تعویض کارآیی خود، برای گلوی خشکیده و لب ترک برداشته علی اصغر 6 ماهه، «آب سیب» باشد. گفت: «گهواره خالی، قنداق خونی/ لایی لایی اصغرم، برگشته رودم». نه، اشتباه این است که بگوییم؛ «از سفر برگشته بودم». نه رباب، که ما نیز هرگز از سفر «محرم و صفر» بازنمی‌گردیم. ما هنوز مسافریم و تا مقصد، راه چندانی نمانده است. این محرم و صفر است که از میان ما رفته‌اند؛ «حسین» هنوز هست. سر حسین هنوز روی نیزه دارد قرآن می‌خواند. هنوز با ما خیلی کار دارد حسین. اسم اعظم خداست حسین. خون خداست حسین و چقدر این نام زیباست؛ «حسین». حسین خون خداست و حسن، خون دل خدا. هر «حسین» که ما می‌گوییم در دل خود «حسن» هم دارد. «حا» و «سین» و «نون» در «حسنین» مشترک‌اند. این درست که حسن در مدینه است اما من معتقدم که حسین در کربلا غریب‌تر است؛ نشان به آن نشانی که امام حسن، خود گفته است: «لا یوم، کیومک یا اباعبدالله». پس اگر چه محرم و صفر رفته است اما مهر حسین همچنان در دل ما باقی است. «صلی الله علی الباکین علی الحسین»: حسین. حسین. حسین. حسین. حسین...
***
پنجشنبه اتوبوسی که ما را آورد راهپیمایی، راننده‌اش نوحه «ارباب بی‌کفن» گذاشته بود؛ چه دل‌نشین است صدای این «حاج منصور»، وقتی می‌گوید؛ «السلام علیک یا اباعبدالله». ارسال نظر
پربیننده