گابریله مارکوتی:
شاید بزرگ‌ترین چالش پیش‌روی هر مربی نه دست یافتن به موفقیت که بازیابی آن باشد. تو با گروهی بازیکن جام را بالا می‌بری و بعد چون پا به سن می‌گذارند یا مالک باشگاه برای پولسازی به فکر فروش آنها می‌افتد، دوباره باید تیمت را از نو بنا کنی.
در این راه باید حتماً نتیجه بگیری و هواداران و رسانه‌ها این تیم را کاملاً بپذیرند و برای پیروزی و کامیابی فشار بیاورند تا شخصیت‌های تازه‌ای شکل بگیرند. ژسوالدو فریرا، سرمربی پورتو در این باره یکی، دو چیز را بخوبی می‌داند. ژوئن 2008 او دومین عنوان متوالی خود در لیگ را با پورتو برد که البته سومین قهرمانی متوالی پورتو در سوپر‌لیگ پرتغال محسوب می‌شد. آن تابستان او پائولو آسونکائو ژنرال خط میانی‌اش را از دست داد، همینطور ژوزه بوسینگوا، دفاع راست سرعتی‌اش و ریکاردو کوآرشما، ستاره گوش حمله. با همه اینها فریرا سه باره قهرمانی پرتغال را به چنگ آورد تا نخستین مربی تاریخ کشور باشد که 3 عنوان پیاپی لیگ را تجربه می‌کند. ولی دوباره تیم او مورد تاراج خریداران قرار گرفت. پورتو تابستان گذشته 100 میلیون پوند از محل فروش ستاره‌هایش درآمد کسب کرد که تنها کمتر از یک سوم این مبلغ خرج خود تیم شد. تصورش را بکنید، آرسن ونگر که امشب باید در ورزشگاه دراگائو با پورتوی فریرا مصاف دهد، ظرف 2 فصل باکاری‌سانیا، گائل کلیشی، سسک فابرگاس، الکساندر سانگ، سمیر نصری و رابین‌فان پرسی را از دست می‌داد، آن وقت تصوری از پروسه انتقالی دشواری که فریرا از پس آن برآمده خواهید داشت و البته این اتفاقی چندان مثبت هم نیست چون در واقع فریرا یک قربانی است؛ قربانی موفقیت‌های خودش. بله! قربانی، درست‌ترین واژه ممکن است. پورتو هر سال در سوپرلیگا یا اول است یا دوم و این روند از 1982 تا فصل قبل یعنی قریب به 28 سال ادامه داشته است. حالا تصورش را بکنید که آنها در حال حاضر تیم سوم هستند، 9 امتیاز پایین‌تر از بنفیکا و 5 امتیاز کمتر از براگا.
اما خوشبختانه استادیو دراگائو (ورزشگاه اژدها) هنوز با قحطسالی مواجه نشده است چون آنها بازیکنی دارند که می‌تواند تیمش را سرپا نگاه دارد. رادامل فالکائو گارسیا زارته؛ نام او یک تلفیق کامل از اسامی اسپانیولی و پرتغالی یا اگر بهتر بگوییم کلمبیایی و برزیلی است. این مهاجم برزیلی در 27 حضور این فصلش برای پورتو در همه رقابت‌ها 20 گل به ثمر رسانده است. او را تابستان گذشته تنها در ازای 5/3 میلیون پوند از ریورپلاته آرژانتین به بندر شمالی پرتغال آوردند و حالا در حالی‌که تازه 24 ساله است از او به عنوان یکی از موضوعات جذاب نقل‌و‌انتقالات در سراسر اروپا یاد می‌شود. علاوه بر این داستان رشد کردن او در کفش‌های استوک‌دار نیز در نوع خودش بسیار جالب است.
پدر او «رادامل گارسیا» یک مدافع نه‌چندان مطرح در فوتبال سطح اول کلمبیا بود که هرگز نتوانست به رؤیاهای فوتبالی‌اش جامه عمل بپوشاند و به همین خاطر عزمش را جزم کرد تا شکوهی را که جست‌وجو می‌کرد در قامت پسرش پیدا کند. او پسرش را فالکائو نام نهاد، یک نام پرتغالی – برزیلی که به افتخار اسطوره مشهور فوتبال سامبا بر این کودک نهاده شد.
فالکائوی کوچک در 11 سالگی یک دوره تمرینی را در آژاکس گذراند، باشگاهی که در عصر پیش از سلطه قوانین فیفا، رسم داشت بهترین استعدادهای نونهال را از سراسر دنیا گردآورد. فالکائو با آن نگاه تیزبینش توجه باشگاه هلندی را به خود جلب کرد ولی در حالی که او بندهایش را محکم می‌کرد تا پا جای پای مهاجمان نامی معاصر آژاکس مثل یاری لیتمانن، پاتریک کلویورت و نوانکو کانو بگذارد، ناگهان مادرش پیراهن او را کشید و جلوی رفتن دردانه پسرش را گرفت. در عوض پدر او را به بوگوتا فرستاد تا فالکائو در 15 سالگی به میلیونرهای کلمبیا ملحق شود و بعد سر از بوئنوس‌آیرس و باشگاه اسطوره‌ای آرژانتین، ریورپلاته درآورد.
دوران او در تیم‌های پایه ریور تلفیقی بود از امید آینده و ناامیدی آسیب‌دیدگی، اما در 19 سالگی او سرانجام به ترکیب اصلی راه یافت و با به ثمر رساندن 7 گل در 8 مسابقه، اشک شوق ریخت اما ناگهان مصدومیت زانو، حکم به 10 ماه دوری این پدیده از میادین فوتبال داد.
پدر برنامه‌ریز‌ش به این نتیجه رسید که به یک پلان«ب» برای آینده فرزندش نیاز است، پس او را واداشت در این فاصله دوره روزنامه‌نگاری را بگذراند و علاوه بر این فالکائوی جوان خدا را از نو شناخت و به فرقه «دیوانگان مسیح» پیوست تا شاید یک کشیش شود.
سپتامبر 2006 بود که او با همه این تحولات به ترکیب ریورپلاته بازگشت و به زوجی موثر در کنار گونسالو ایگوآین تبدیل شد که حالا ستاره رئال مادرید است. 3 فصل بعد ریور او را آماده پرواز به فوتبال اروپا کرد. او به هدف پدرش نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد اگرچه نه با آن سرعتی که پدرش در ابتدا فکر می‌کرد، اما در عوض فالکائو با داشتن لیسانس هنر و معنویتی که در زندگی‌اش بازیافته بود فقط یک فوتبالیست تک‌بعدی محسوب نمی‌شد. او در مسیرش به سمت دوران بزرگ بی‌تاب بود و حالا به نجات مربی‌اش در پورتو، فریرا آمده است؛ کسی که بیشتر دوران مربیگری‌اش را به عنوان دستیار سپری کرده و تازه در 55 سالگی نخستین‌بار شانس هدایت بنفیکا را پیدا کرد. حتی در آن سن‌و‌سال هم او باید با شکاکانی که از خوشامدگویی به او به عنوان سرمربی جدیدشان طفره می‌رفتند مبارزه می‌کرد، شکاکانی که به این جمله تقریبا وقیحانه مورینیو، سرمربی سابق پورتو در وصف جانشین خود اشاره می‌کردند: «انگار این داستان الاغی است که پس از 30 سال بارکشی هرگز نمی‌تواند تبدیل به یک اسب شود». فریرا گرچه شاهکار گوینده این جمله را در پورتو تکرار نکرد ولی در طول 3فصل و نیم اخیر که جزو سخت‌ترین سال‌های باشگاه از نظر مالی بوده است، آبی و سپیدها را در مسیر موفقیت نگاه داشته. او می‌داند که در پایان فصل هم تنی چند از بهترین مردانش را که فالکائو شاخص‌ترین‌شان است از دست خواهد داد ولی او کماکان تلاش می‌کند که در کورس با اسب‌های اشرافی اروپایی کم نیاورد. درباره پورتو، رقيب امشب آرسنال
الاغی که می‌خواهد اسب باشد
گابریله مارکوتی:
شاید بزرگ‌ترین چالش پیش‌روی هر مربی نه دست یافتن به موفقیت که بازیابی آن باشد. تو با گروهی بازیکن جام را بالا می‌بری و بعد چون پا به سن می‌گذارند یا مالک باشگاه برای پولسازی به فکر فروش آنها می‌افتد، دوباره باید تیمت را از نو بنا کنی.
در این راه باید حتماً نتیجه بگیری و هواداران و رسانه‌ها این تیم را کاملاً بپذیرند و برای پیروزی و کامیابی فشار بیاورند تا شخصیت‌های تازه‌ای شکل بگیرند. ژسوالدو فریرا، سرمربی پورتو در این باره یکی، دو چیز را بخوبی می‌داند. ژوئن 2008 او دومین عنوان متوالی خود در لیگ را با پورتو برد که البته سومین قهرمانی متوالی پورتو در سوپر‌لیگ پرتغال محسوب می‌شد. آن تابستان او پائولو آسونکائو ژنرال خط میانی‌اش را از دست داد، همینطور ژوزه بوسینگوا، دفاع راست سرعتی‌اش و ریکاردو کوآرشما، ستاره گوش حمله. با همه اینها فریرا سه باره قهرمانی پرتغال را به چنگ آورد تا نخستین مربی تاریخ کشور باشد که 3 عنوان پیاپی لیگ را تجربه می‌کند. ولی دوباره تیم او مورد تاراج خریداران قرار گرفت. پورتو تابستان گذشته 100 میلیون پوند از محل فروش ستاره‌هایش درآمد کسب کرد که تنها کمتر از یک سوم این مبلغ خرج خود تیم شد. تصورش را بکنید، آرسن ونگر که امشب باید در ورزشگاه دراگائو با پورتوی فریرا مصاف دهد، ظرف 2 فصل باکاری‌سانیا، گائل کلیشی، سسک فابرگاس، الکساندر سانگ، سمیر نصری و رابین‌فان پرسی را از دست می‌داد، آن وقت تصوری از پروسه انتقالی دشواری که فریرا از پس آن برآمده خواهید داشت و البته این اتفاقی چندان مثبت هم نیست چون در واقع فریرا یک قربانی است؛ قربانی موفقیت‌های خودش. بله! قربانی، درست‌ترین واژه ممکن است. پورتو هر سال در سوپرلیگا یا اول است یا دوم و این روند از 1982 تا فصل قبل یعنی قریب به 28 سال ادامه داشته است. حالا تصورش را بکنید که آنها در حال حاضر تیم سوم هستند، 9 امتیاز پایین‌تر از بنفیکا و 5 امتیاز کمتر از براگا.
اما خوشبختانه استادیو دراگائو (ورزشگاه اژدها) هنوز با قحطسالی مواجه نشده است چون آنها بازیکنی دارند که می‌تواند تیمش را سرپا نگاه دارد. رادامل فالکائو گارسیا زارته؛ نام او یک تلفیق کامل از اسامی اسپانیولی و پرتغالی یا اگر بهتر بگوییم کلمبیایی و برزیلی است. این مهاجم برزیلی در 27 حضور این فصلش برای پورتو در همه رقابت‌ها 20 گل به ثمر رسانده است. او را تابستان گذشته تنها در ازای 5/3 میلیون پوند از ریورپلاته آرژانتین به بندر شمالی پرتغال آوردند و حالا در حالی‌که تازه 24 ساله است از او به عنوان یکی از موضوعات جذاب نقل‌و‌انتقالات در سراسر اروپا یاد می‌شود. علاوه بر این داستان رشد کردن او در کفش‌های استوک‌دار نیز در نوع خودش بسیار جالب است.
پدر او «رادامل گارسیا» یک مدافع نه‌چندان مطرح در فوتبال سطح اول کلمبیا بود که هرگز نتوانست به رؤیاهای فوتبالی‌اش جامه عمل بپوشاند و به همین خاطر عزمش را جزم کرد تا شکوهی را که جست‌وجو می‌کرد در قامت پسرش پیدا کند. او پسرش را فالکائو نام نهاد، یک نام پرتغالی – برزیلی که به افتخار اسطوره مشهور فوتبال سامبا بر این کودک نهاده شد.
فالکائوی کوچک در 11 سالگی یک دوره تمرینی را در آژاکس گذراند، باشگاهی که در عصر پیش از سلطه قوانین فیفا، رسم داشت بهترین استعدادهای نونهال را از سراسر دنیا گردآورد. فالکائو با آن نگاه تیزبینش توجه باشگاه هلندی را به خود جلب کرد ولی در حالی که او بندهایش را محکم می‌کرد تا پا جای پای مهاجمان نامی معاصر آژاکس مثل یاری لیتمانن، پاتریک کلویورت و نوانکو کانو بگذارد، ناگهان مادرش پیراهن او را کشید و جلوی رفتن دردانه پسرش را گرفت. در عوض پدر او را به بوگوتا فرستاد تا فالکائو در 15 سالگی به میلیونرهای کلمبیا ملحق شود و بعد سر از بوئنوس‌آیرس و باشگاه اسطوره‌ای آرژانتین، ریورپلاته درآورد.
دوران او در تیم‌های پایه ریور تلفیقی بود از امید آینده و ناامیدی آسیب‌دیدگی، اما در 19 سالگی او سرانجام به ترکیب اصلی راه یافت و با به ثمر رساندن 7 گل در 8 مسابقه، اشک شوق ریخت اما ناگهان مصدومیت زانو، حکم به 10 ماه دوری این پدیده از میادین فوتبال داد.
پدر برنامه‌ریز‌ش به این نتیجه رسید که به یک پلان«ب» برای آینده فرزندش نیاز است، پس او را واداشت در این فاصله دوره روزنامه‌نگاری را بگذراند و علاوه بر این فالکائوی جوان خدا را از نو شناخت و به فرقه «دیوانگان مسیح» پیوست تا شاید یک کشیش شود.
سپتامبر 2006 بود که او با همه این تحولات به ترکیب ریورپلاته بازگشت و به زوجی موثر در کنار گونسالو ایگوآین تبدیل شد که حالا ستاره رئال مادرید است. 3 فصل بعد ریور او را آماده پرواز به فوتبال اروپا کرد. او به هدف پدرش نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد اگرچه نه با آن سرعتی که پدرش در ابتدا فکر می‌کرد، اما در عوض فالکائو با داشتن لیسانس هنر و معنویتی که در زندگی‌اش بازیافته بود فقط یک فوتبالیست تک‌بعدی محسوب نمی‌شد. او در مسیرش به سمت دوران بزرگ بی‌تاب بود و حالا به نجات مربی‌اش در پورتو، فریرا آمده است؛ کسی که بیشتر دوران مربیگری‌اش را به عنوان دستیار سپری کرده و تازه در 55 سالگی نخستین‌بار شانس هدایت بنفیکا را پیدا کرد. حتی در آن سن‌و‌سال هم او باید با شکاکانی که از خوشامدگویی به او به عنوان سرمربی جدیدشان طفره می‌رفتند مبارزه می‌کرد، شکاکانی که به این جمله تقریبا وقیحانه مورینیو، سرمربی سابق پورتو در وصف جانشین خود اشاره می‌کردند: «انگار این داستان الاغی است که پس از 30 سال بارکشی هرگز نمی‌تواند تبدیل به یک اسب شود». فریرا گرچه شاهکار گوینده این جمله را در پورتو تکرار نکرد ولی در طول 3فصل و نیم اخیر که جزو سخت‌ترین سال‌های باشگاه از نظر مالی بوده است، آبی و سپیدها را در مسیر موفقیت نگاه داشته. او می‌داند که در پایان فصل هم تنی چند از بهترین مردانش را که فالکائو شاخص‌ترین‌شان است از دست خواهد داد ولی او کماکان تلاش می‌کند که در کورس با اسب‌های اشرافی اروپایی کم نیاورد. ارسال نظر
پربیننده