ایفای نقش «شرلوک هولمز» تنها محدود به سینما نمی‌شود، بلکه بسیاری از زمینه‌های هنری دیگر همچون فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی، تئاتر و رادیو نیز به روایت داستان‌های شرلوک هولمز پرداخته‌اند. در این راستا نقش هولمز برای برخی از این هنرمندان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عملکردهای حرفه‌ای در کارنامه ثبت شده است. برخی دیگر نیز به دلیل هنرمندی، ظرافت و دقتی که در ایفای نقش هولمز به خرج دادند تبدیل به نمادی بیرونی برای این کاراکتر تخیلی شدند که در زیر به معرفی برخی از آنها می‌پردازیم.
الی نوروود (1948-1861): او از جمله هنرپیشه‌هایی محسوب می‌شد که بیشتر عمر خود را به ایفای نقش شرلوک هولمز پرداخت. سر آرتور کانن دویل با تحسین از نمایش نوروود از هولمز می‌گوید: «نمود شگفت‌آور خارجی که او از هولمز ارائه می‌کند موجب حیرت من است.» با توجه به این امر که در آن زمان هنوز برخی از داستان‌های هولمز نوشته نشده بود، نوروود هنرپیشه‌ای است که بیشترین تعداد ایفای نقش از هولمز را در داستان‌های موجود انجام داده است. تقریبا در تمام فیلم‌های او هوبرت ویلیس نقش دکتر واتسون را در کنار وی ایفا کرد، هرچند گفته می‌شود در فیلم پایانی آرتور کولین جایگزین ویلیس شد.
ویلیام گیلت (1937-1853): نام «گیلت» در عرصه تئاتر کاملا شناخته شده است. وی تاثیری بسیار در تعریف داستان‌های هولمز در هنرهای نمایشی داشت. او و دویل در راستای اجرای نمایش‌های هولمز تبدیل به دوستانی ماندگار برای یکدیگر شدند. گیلت تاثیر بسیاری را در تثبیت یا تعریف برخی از مشخصه‌های هولمز و داستان‌های او ایفا کرد. در واقع او نخستین هنرپیشه‌ای بود که از کلاه دولبه مشهور هولمز روی صحنه استفاده کرد. همچنین او نخستین فردی بود که از پیپ خمیده (که نماد دیگری برای هولمز است) به‌جای پیپ صاف استفاده کرد. گفته می‌شود که این تصمیم در جهت تلفظ صحیح جملات هنگام اجرا گرفته شد. البته با توجه به دشواری هر دو حالت نظر دیگری نیز ارائه شد. در واقع برخی اعتقاد دارند که او برای دیده شدن صورتش از روی صحنه و هنگام نشستن روی صندلی این تصمیم را گرفت. گیلت از ویولن و ذره‌بین که در کتاب‌های دویل به آنها اشاره شد نیز استفاده کرد. او در کنار سر آرتور جان گیلگود بزرگ یکی از نام‌های مطرحی است که به اجرای نمایش‌های هولمز در رادیو نیز پرداخت.
جرمی برت (1995-1933): در صحنه سریال‌های تلویزیونی بی‌تردید جرمی برت یکی از ماندگارترین تجسم‌ها برای هولمز است. وی تحقیقات بسیاری را پیرامون شخصیت هولمز، کانن دویل و داستان‌های اصلی هولمز انجام داد. او در پی آن بود که بهترین هولمزی باشد که دنیا به خود دیده و تقریبا به این امر نیز دست یافت، چراکه برت نماد بی‌چون و چرای هولمز در دوران خود بود. اشارات دست، لبخندهای کوتاه عجیب، افتادن ناگهانی روی زمین در جست‌وجوی یافتن شواهد از مشخصه‌های ماندگاری هستند که او در شخصیت هولمز برجای گذاشت. وی پیش‌تر نقش واتسون را در کنار چارلتون هستون (در نقش هولمز) ایفا کرده بود. برت مسحور شخصیت هولمز بود و از بسیاری جهات هر دو شخصیت همخوانی داشتند. برت کاراکتر هولمز را در درون خود نگه می‌داشت هرچند معتقد بود که یک هنرپیشه برای سالم ماندن باید کاراکتر را در پایان روز ترک کند. او در جایی گفت: «بعضی هنرپیشه‌ها می‌ترسند که اگر نقش هولمز را برای مدت خیلی طولانی ایفا کنند این کاراکتر روح آنها را برباید و هیچ گوشه‌ای را برای ساکن واقعی باقی نمی‌گذارد.» برت پس از مدتی به‌خاطر فشارهای عصبی بیمار شد. اما پاسخ او یک چیز بود: «نمایش باید ادامه یابد.» حتی گفته می‌شود که وی برای بیماری روحی تحت درمان قرار گرفت، او سرانجام بر اثر سکته قلبی درگذشت.
بسیل راثبون (1967-1896): وی از دیگر هنرپیشه‌های مهم در ایفای نقش شرلوک هولمز بود که در سال‌های 1939 تا 1946 در 14 فیلم شرلوک هولمز به ایفای نقش پرداخت. وی در دهه 1940 تبدیل به یک نماد مجسم برای هولمز شده بود. گفته می‌شود که او در این سال‌ها به سختی می‌توانست از سایه هولمز که وی را فراگرفته بود، بگریزد. آنها که شرلوک هولمز را ماندگارکردند
کلاه دولبه، پیپ خمیده و لبخندهای کوتاه عجیب
ایفای نقش «شرلوک هولمز» تنها محدود به سینما نمی‌شود، بلکه بسیاری از زمینه‌های هنری دیگر همچون فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی، تئاتر و رادیو نیز به روایت داستان‌های شرلوک هولمز پرداخته‌اند. در این راستا نقش هولمز برای برخی از این هنرمندان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عملکردهای حرفه‌ای در کارنامه ثبت شده است. برخی دیگر نیز به دلیل هنرمندی، ظرافت و دقتی که در ایفای نقش هولمز به خرج دادند تبدیل به نمادی بیرونی برای این کاراکتر تخیلی شدند که در زیر به معرفی برخی از آنها می‌پردازیم.
الی نوروود (1948-1861): او از جمله هنرپیشه‌هایی محسوب می‌شد که بیشتر عمر خود را به ایفای نقش شرلوک هولمز پرداخت. سر آرتور کانن دویل با تحسین از نمایش نوروود از هولمز می‌گوید: «نمود شگفت‌آور خارجی که او از هولمز ارائه می‌کند موجب حیرت من است.» با توجه به این امر که در آن زمان هنوز برخی از داستان‌های هولمز نوشته نشده بود، نوروود هنرپیشه‌ای است که بیشترین تعداد ایفای نقش از هولمز را در داستان‌های موجود انجام داده است. تقریبا در تمام فیلم‌های او هوبرت ویلیس نقش دکتر واتسون را در کنار وی ایفا کرد، هرچند گفته می‌شود در فیلم پایانی آرتور کولین جایگزین ویلیس شد.
ویلیام گیلت (1937-1853): نام «گیلت» در عرصه تئاتر کاملا شناخته شده است. وی تاثیری بسیار در تعریف داستان‌های هولمز در هنرهای نمایشی داشت. او و دویل در راستای اجرای نمایش‌های هولمز تبدیل به دوستانی ماندگار برای یکدیگر شدند. گیلت تاثیر بسیاری را در تثبیت یا تعریف برخی از مشخصه‌های هولمز و داستان‌های او ایفا کرد. در واقع او نخستین هنرپیشه‌ای بود که از کلاه دولبه مشهور هولمز روی صحنه استفاده کرد. همچنین او نخستین فردی بود که از پیپ خمیده (که نماد دیگری برای هولمز است) به‌جای پیپ صاف استفاده کرد. گفته می‌شود که این تصمیم در جهت تلفظ صحیح جملات هنگام اجرا گرفته شد. البته با توجه به دشواری هر دو حالت نظر دیگری نیز ارائه شد. در واقع برخی اعتقاد دارند که او برای دیده شدن صورتش از روی صحنه و هنگام نشستن روی صندلی این تصمیم را گرفت. گیلت از ویولن و ذره‌بین که در کتاب‌های دویل به آنها اشاره شد نیز استفاده کرد. او در کنار سر آرتور جان گیلگود بزرگ یکی از نام‌های مطرحی است که به اجرای نمایش‌های هولمز در رادیو نیز پرداخت.
جرمی برت (1995-1933): در صحنه سریال‌های تلویزیونی بی‌تردید جرمی برت یکی از ماندگارترین تجسم‌ها برای هولمز است. وی تحقیقات بسیاری را پیرامون شخصیت هولمز، کانن دویل و داستان‌های اصلی هولمز انجام داد. او در پی آن بود که بهترین هولمزی باشد که دنیا به خود دیده و تقریبا به این امر نیز دست یافت، چراکه برت نماد بی‌چون و چرای هولمز در دوران خود بود. اشارات دست، لبخندهای کوتاه عجیب، افتادن ناگهانی روی زمین در جست‌وجوی یافتن شواهد از مشخصه‌های ماندگاری هستند که او در شخصیت هولمز برجای گذاشت. وی پیش‌تر نقش واتسون را در کنار چارلتون هستون (در نقش هولمز) ایفا کرده بود. برت مسحور شخصیت هولمز بود و از بسیاری جهات هر دو شخصیت همخوانی داشتند. برت کاراکتر هولمز را در درون خود نگه می‌داشت هرچند معتقد بود که یک هنرپیشه برای سالم ماندن باید کاراکتر را در پایان روز ترک کند. او در جایی گفت: «بعضی هنرپیشه‌ها می‌ترسند که اگر نقش هولمز را برای مدت خیلی طولانی ایفا کنند این کاراکتر روح آنها را برباید و هیچ گوشه‌ای را برای ساکن واقعی باقی نمی‌گذارد.» برت پس از مدتی به‌خاطر فشارهای عصبی بیمار شد. اما پاسخ او یک چیز بود: «نمایش باید ادامه یابد.» حتی گفته می‌شود که وی برای بیماری روحی تحت درمان قرار گرفت، او سرانجام بر اثر سکته قلبی درگذشت.
بسیل راثبون (1967-1896): وی از دیگر هنرپیشه‌های مهم در ایفای نقش شرلوک هولمز بود که در سال‌های 1939 تا 1946 در 14 فیلم شرلوک هولمز به ایفای نقش پرداخت. وی در دهه 1940 تبدیل به یک نماد مجسم برای هولمز شده بود. گفته می‌شود که او در این سال‌ها به سختی می‌توانست از سایه هولمز که وی را فراگرفته بود، بگریزد. ارسال نظر
پربیننده