نسلی از چینی‌ها که در دهه80 میلادی یعنی درست همزمان با رفرم اقتصادی و سیاسی چین متولد شدند امروز به سنی رسیده‌اند که وارد عرصه‌های مختلف اجتماعی شوند. در حالی که اقتصاد چین در 3 دهه گذشته روند رو به رشدی داشته و اعمال قانون تک‌فرزندی توانسته از رشد روزافزون جمعیت جلوگیری کند، به نظر می‌رسد اکنون که نسل متولد دهه 80 به صحنه‌های اجتماعی پا گذاشته است با فرصت‌های شغلی مناسب و اقتصاد قابل قبولی مواجه شود؛ اما حقیقت پیش روی این نسل از چینی‌ها با آرزوهای آنها کاملا متفاوت است.
«شیائو» جوانی 26 ساله که در یک شرکت تبلیغاتی کار می‌کند، می‌گوید:«هنگامی که 3 سال پیش شروع به کار کردم به شغلم افتخار می‌کردم اما این احساس کم‌کم از بین رفت. هر روز قرض‌های من سنگین‌تر می‌شود و نمی‌فهمم چگونه تمام حقوقم خرج مي‌شود». وی که ماهی 5 هزار ین درآمد دارد، می‌گوید:«من مانند یک برده هستم و نمی‌دانم کجا باید در جست‌وجوی خوشبختی بود». زانگ زیمین، استاد جمعیت‌شناسی دانشگاه «هوبی» می‌گوید: «نسل متولد دهه 80 در دوران رشد و شکوفایی اقتصادی بزرگ شده‌اند و نسبت به تحمل فشار و سختی ضعیف‌تر هستند». «لی‌هان» جوان 28 ساله چینی از 2 سال پیش تاکنون اسیر آپارتمانش شده است. او که آپارتمان تک‌خوابه‌اش به بزرگی 71 مترمربع را به قیمت یک‌میلیون و 50 هزار یوان یعنی حدود 161 دلار خریده است باید ماهانه 3 هزار و 700 یوان اقساط وام 25 ساله‌اش را بپردازد. این وام موجب شده در زندگی صرفه‌جویی بیشتری داشته باشد و در حالی که قبلا با تاکسی در شهر تردد می‌کرد اکنون به ناچار تنها از اتوبوس استفاده می‌کند. از سوی دیگر شرایط بحرانی اقتصاد جهانی نیز موجب شده لی‌هان در محیط کارش هم با فشار مضاعفی مواجه شود. لی به سختی کار می‌کند و با وجود موافقت رئیسش برای سپری کردن تعطیلات آخر هفته در خارج از شهر به علت مخارج زیاد سفر ترجیح می‌دهد در خانه بماند. او معتقد است بالارفتن قیمت مسکن به همه چینی‌های شهرنشین فشار آورده و می‌گوید اختصاص بخش مهمی از درآمد ماهانه برای تأمین هزینه‌های مسکن موجب شده چینی‌ها هیچ پس‌اندازی نداشته باشند و این موضوع موجب افزایش احساس عدم امنیت در آنها شده است.
علاوه بر مسکن، هزینه‌های ازدواج و درمان فشار مضاعفی برای نسل جدید چینی به حساب می‌آید. لی به‌عنوان تنها فرزند خانواده‌اش می‌گوید از بازنشستگی والدینش می‌ترسد. او می‌گوید اگرچه والدین‌اش به بیماری جدی‌ای مبتلا نیستند ولی همچنان نگران سلامت و هزینه‌های بیمه آنهاست زیرا هیچ پس‌اندازی برای این کار ندارد. لی می‌گوید، مراسم ازدواج در پکن با حضور یکصد میهمان حداقل 60 هزار یوان هزینه دارد و حتی اگر او آمادگی لازم برای ازدواج را داشته باشد، پولش را ندارد. لی در یکی از روزنامه‌های کثیرالانتشار پکن کار می‌کند و در مقایسه با همکلاسی‌هایش درآمد بالاتری دارد. وی که بعد از 4 سال ماهانه 150 هزار یوان درآمد دارد، ویراستار روزنامه است. بر اساس آمار منتشر شده از 5 هزار و 600 جوان چینی متولد سال 1980، 23 درصد آنها ماهانه کمتر از یکهزار و 500 یوان حقوق می‌گیرند. 41 درصد بین یکهزار و 500 تا 3 هزار و 22 درصد بین 3 تا 5 هزار یوان درآمد دارند. از این میان 19درصد متولدان سال‌های 1981 تا 1984 یعنی جوانان چینی 22 تا 28 ساله آپارتمان شخصی دارند. «جی شیافنگ» می‌گوید:«چینی‌های هم‌نسل پسر من در سال‌های بدون آرزو و رویا متولد شده‌اند». این مرد
58 ساله که خود در دوران انقلاب فرهنگی در فاصله سال‌های 1966 تا 1976 در خدمت ارتش بوده و فراز و نشیب‌های سیاسی چین را پشت سر گذاشته، می‌گوید:«جوانان امروز بسیار کارآمد هستند اما طعم زندگی را نمی‌چشند. در حالی که زندگی ما سرشار از تجربه‌های متفاوت بود زندگی فرزندانمان با ماشین‌های آمریکایی و شیوه زندگی اروپایی، تبلیغات گسترده تلویزیونی و اینترنت کاملا تغییر چهره داده است». پدر لی ادامه می‌دهد:« در فرهنگی که مدام نیاز به محصولات جدید را تجربه می‌کند جوانان افسرده و ناامید می‌شوند. تکنولوژی، محصولات و شیوه زندگی سال 1978 که چین سیاست درهای باز اقتصادی را به اجرا درآورد جوانان را به خود خیره کرده است. فرزند من از دوشنبه تا جمعه کار می‌کند و در روزهای آخر هفته مثل مدل‌های ژاپنی و کره‌ای لباس می‌پوشد». آمار نشان می‌دهد 25 درصد متولدان دهه 80 در چین نگران آینده خود هستند و هیچ برنامه روشنی برای آینده ندارند. نتایج یک تحقیق اینترنتی که توسط یکی از مهم‌ترین سایت‌های سازمانی در چین انجام شده، نشان می‌دهد نزدیک به 5/61 درصد از چینی‌ها خودشان را برده می‌دانند. بسیاری از ساکنان شهرهای مجازی اینترنتی در چین معتقدند فشار اقتصادی باید با کمک‌های دولتی کمتر شود. 25 درصد متولدان دهه 80 در چين نگران آينده خود هستند
چيني‌هاي بي‌آرزو
نسلی از چینی‌ها که در دهه80 میلادی یعنی درست همزمان با رفرم اقتصادی و سیاسی چین متولد شدند امروز به سنی رسیده‌اند که وارد عرصه‌های مختلف اجتماعی شوند. در حالی که اقتصاد چین در 3 دهه گذشته روند رو به رشدی داشته و اعمال قانون تک‌فرزندی توانسته از رشد روزافزون جمعیت جلوگیری کند، به نظر می‌رسد اکنون که نسل متولد دهه 80 به صحنه‌های اجتماعی پا گذاشته است با فرصت‌های شغلی مناسب و اقتصاد قابل قبولی مواجه شود؛ اما حقیقت پیش روی این نسل از چینی‌ها با آرزوهای آنها کاملا متفاوت است.
«شیائو» جوانی 26 ساله که در یک شرکت تبلیغاتی کار می‌کند، می‌گوید:«هنگامی که 3 سال پیش شروع به کار کردم به شغلم افتخار می‌کردم اما این احساس کم‌کم از بین رفت. هر روز قرض‌های من سنگین‌تر می‌شود و نمی‌فهمم چگونه تمام حقوقم خرج مي‌شود». وی که ماهی 5 هزار ین درآمد دارد، می‌گوید:«من مانند یک برده هستم و نمی‌دانم کجا باید در جست‌وجوی خوشبختی بود». زانگ زیمین، استاد جمعیت‌شناسی دانشگاه «هوبی» می‌گوید: «نسل متولد دهه 80 در دوران رشد و شکوفایی اقتصادی بزرگ شده‌اند و نسبت به تحمل فشار و سختی ضعیف‌تر هستند». «لی‌هان» جوان 28 ساله چینی از 2 سال پیش تاکنون اسیر آپارتمانش شده است. او که آپارتمان تک‌خوابه‌اش به بزرگی 71 مترمربع را به قیمت یک‌میلیون و 50 هزار یوان یعنی حدود 161 دلار خریده است باید ماهانه 3 هزار و 700 یوان اقساط وام 25 ساله‌اش را بپردازد. این وام موجب شده در زندگی صرفه‌جویی بیشتری داشته باشد و در حالی که قبلا با تاکسی در شهر تردد می‌کرد اکنون به ناچار تنها از اتوبوس استفاده می‌کند. از سوی دیگر شرایط بحرانی اقتصاد جهانی نیز موجب شده لی‌هان در محیط کارش هم با فشار مضاعفی مواجه شود. لی به سختی کار می‌کند و با وجود موافقت رئیسش برای سپری کردن تعطیلات آخر هفته در خارج از شهر به علت مخارج زیاد سفر ترجیح می‌دهد در خانه بماند. او معتقد است بالارفتن قیمت مسکن به همه چینی‌های شهرنشین فشار آورده و می‌گوید اختصاص بخش مهمی از درآمد ماهانه برای تأمین هزینه‌های مسکن موجب شده چینی‌ها هیچ پس‌اندازی نداشته باشند و این موضوع موجب افزایش احساس عدم امنیت در آنها شده است.
علاوه بر مسکن، هزینه‌های ازدواج و درمان فشار مضاعفی برای نسل جدید چینی به حساب می‌آید. لی به‌عنوان تنها فرزند خانواده‌اش می‌گوید از بازنشستگی والدینش می‌ترسد. او می‌گوید اگرچه والدین‌اش به بیماری جدی‌ای مبتلا نیستند ولی همچنان نگران سلامت و هزینه‌های بیمه آنهاست زیرا هیچ پس‌اندازی برای این کار ندارد. لی می‌گوید، مراسم ازدواج در پکن با حضور یکصد میهمان حداقل 60 هزار یوان هزینه دارد و حتی اگر او آمادگی لازم برای ازدواج را داشته باشد، پولش را ندارد. لی در یکی از روزنامه‌های کثیرالانتشار پکن کار می‌کند و در مقایسه با همکلاسی‌هایش درآمد بالاتری دارد. وی که بعد از 4 سال ماهانه 150 هزار یوان درآمد دارد، ویراستار روزنامه است. بر اساس آمار منتشر شده از 5 هزار و 600 جوان چینی متولد سال 1980، 23 درصد آنها ماهانه کمتر از یکهزار و 500 یوان حقوق می‌گیرند. 41 درصد بین یکهزار و 500 تا 3 هزار و 22 درصد بین 3 تا 5 هزار یوان درآمد دارند. از این میان 19درصد متولدان سال‌های 1981 تا 1984 یعنی جوانان چینی 22 تا 28 ساله آپارتمان شخصی دارند. «جی شیافنگ» می‌گوید:«چینی‌های هم‌نسل پسر من در سال‌های بدون آرزو و رویا متولد شده‌اند». این مرد
58 ساله که خود در دوران انقلاب فرهنگی در فاصله سال‌های 1966 تا 1976 در خدمت ارتش بوده و فراز و نشیب‌های سیاسی چین را پشت سر گذاشته، می‌گوید:«جوانان امروز بسیار کارآمد هستند اما طعم زندگی را نمی‌چشند. در حالی که زندگی ما سرشار از تجربه‌های متفاوت بود زندگی فرزندانمان با ماشین‌های آمریکایی و شیوه زندگی اروپایی، تبلیغات گسترده تلویزیونی و اینترنت کاملا تغییر چهره داده است». پدر لی ادامه می‌دهد:« در فرهنگی که مدام نیاز به محصولات جدید را تجربه می‌کند جوانان افسرده و ناامید می‌شوند. تکنولوژی، محصولات و شیوه زندگی سال 1978 که چین سیاست درهای باز اقتصادی را به اجرا درآورد جوانان را به خود خیره کرده است. فرزند من از دوشنبه تا جمعه کار می‌کند و در روزهای آخر هفته مثل مدل‌های ژاپنی و کره‌ای لباس می‌پوشد». آمار نشان می‌دهد 25 درصد متولدان دهه 80 در چین نگران آینده خود هستند و هیچ برنامه روشنی برای آینده ندارند. نتایج یک تحقیق اینترنتی که توسط یکی از مهم‌ترین سایت‌های سازمانی در چین انجام شده، نشان می‌دهد نزدیک به 5/61 درصد از چینی‌ها خودشان را برده می‌دانند. بسیاری از ساکنان شهرهای مجازی اینترنتی در چین معتقدند فشار اقتصادی باید با کمک‌های دولتی کمتر شود. ارسال نظر
پربیننده