همیشه پای یک «ظن» در میان است

حسین قدیانی: بسم رب الشهداء و الصدیقین. گروه سرود مدرسه پسرانه راهنمایی شاهد شهید قدمی، ماشاءالله همه بچه‌ها قد کشیده‌اند و دیگر هیچ سرودی تقدیم نمی‌کنند. حالا بسیاری از شهدا نوه‌دار هم شده‌اند. نسل شهادت، ابتر نیست. شهدا تنها پدربزرگ‌هایی هستند که هنوز هم جوان مانده‌اند. شهدا صاحب نتیجه هم بشوند باز جوان می‌مانند. روزی که نتیجه شهدا به دنیا بیاید، نتیجه کار شهدا هم به ثمر خواهد نشست و «مهدی» ظهور خواهد کرد. ما اینجا دوست و دشمن را قاطی نمی‌کنیم. اگر همسر همت از جمهوری اسلامی انتقاد نکند، پس اصلا چه کسی حق این نقد را دارد؟ حرف‌های همسر باکری حتی اگر آبی باشد به آسیاب دشمن، عیبی ندارد و باز حرف حساب است. من همان قدر برای مادر شهید شیرودی که در انتخابات اخیر طرفدار احمدی نژاد بود احترام قائلم که برای همسر همت. زخم درد زینب را باید از همسر حاجی پرسید. انتقاد از مسؤولان نظام حق مسلم خانواده‌های شهداست. کسانی که زخم بی‌پدری را چشیده‌اند، چه اشکالی دارد گاهی به ما زخم زبان بزنند؟ محرم درد این روزهای پسر همت، سینه پر از سکینه و خالی از کینه ولایت فقیه است. ما باید در این‌باره هم مثل «آقا» باشیم و برای این درددل‌ها، گوش شنوا داشته باشیم. کسانی که در بزرگراه همت، بر تصویر «همت» رنگ سبز پاشیدند، نشان دادند که به خانواده همت ارادتی ندارند. مرید همت، بچه‌های بسیج‌اند که رفتند و این رنگ را این لکه ننگ را پاک کردند. حالا چه عیبی دارد فرزندان همت از بچه‌های بسیج انتقاد کنند؟ گاهی خداوند به صبر ما، اندازه جهاد ما اجر می‌دهد. گاهی جهاد اکبر نشستن پای درد دل‌های همسر همت است. گاهی مجاهده این است که از دختر باکری انتقاد بشنویم و سکوت کنیم. گاهی بهترین پاسخ، مهربانی کردن است. گاهی لازم است سعه صدرمان را بالا ببریم. همت اگر در «طلائیه» می‌جنگید، هزینه‌اش یتیم شدن بچه‌های حاجی بود و این داغ فراق را همسر همت تحمل کرده است. اگر همسر مهدی و حمید، درد جدایی را تحمل نمی‌کردند، باکری‌ها در خیبر و بدر به شهادت نمی‌رسیدند. هزینه شهادت حسین را رباب پرداخت. هزينه شهادت همت و باکری، رفتن سایه مرد از بالای سر خانه یک خانواده بود.آی کسانی که به این قلم ارادتی دارید، با خانواده شهدا فارغ از هر ایده و عقیده و سلیقه‌ای که دارند، مهربان باشید. امام که گفت؛ «خانواده شهدا چشم و چراغ این ملتند»، خانواده همت و باکری را استثنا نکرد. من این همه را گفتم اما این را هم بگویم که مهم‌ترین عضو خانواده یک شهید، خود آن شهید است، خون آن شهید است. ما فرزندان شهدا متولی خون پدران مان هستیم و حرمت امامزاده را متولی باید نگه دارد. ما حق انتقاد از جمهوری اسلامی را داریم ولی حق فراموش کردن وصیتنامه پدران‌مان را نداریم. سبزها مرهم زخم‌های ما نیستند و ما را برای نیات خود می‌خواهند. محرم اسرار ما بچه‌های بسیج‌اند. این نظام اگر نباشد اولین کار دشمن خندیدن به ریش آغشته به خون پدران ما است. بچه‌ها! «جمهوری اسلامی» نباشد، نام بزرگراه چمران را تغییر می‌دهند و تصاویر پدران‌مان را از روی در و دیوار می‌کشند پایین. من تنها یک نفر را از پدرم بیشتر دوست دارم؛ «سید علی» را. «خامنه‌ای» اگر چون مرد پای خون شهدا و پای آرای 40 میلیونی ما نمی‌ایستاد، اینها الان نام شهدا را از روی کوچه‌ها حذف کرده بودند. بچه‌ها! اینها وقتی شهادت را خشونت‌طلبی نام نهادند، به پدران ما فحش دادند و بچه‌های بسیج به خاطر خون پدران ما و راه سرخ شهدا با اینها درگیر شده‌اند، ما نیز با بچه‌های بسیج، مهربان‌تر باشیم. اسلحه پدران ما این روزها دست بچه‌های بسیج است. دشمن که ایرانی و غیرایرانی ندارد. سر حسین را هم‌وطنانش، هم‌دینانش از بدن جدا کردند. مگر در کردستان و ترکمن صحرا و در همین کوچه‌های تهران طرف پدران ما غیرایرانی بودند؟ آی بچه‌ها! تهمت ما به بچه‌های بسیج، لرزاندن تن پدران‌مان است در گور. جلوی اسلحه پدر من دشمن بود و این دشمن گاه ایرانی بود و گاه غیرایرانی. چقدر از این به اصطلاح ایرانی‌ها در فاصله انقلاب تا جنگ پدران ما را کشته باشند، خوب است. فریب ایرانی بودن دشمن را نخوریم؛ دل‌مان برای خون پدران‌مان بسوزد. منافقین چه اول انقلاب چه الان غلط کردند ایرانی باشند. ایرانی، پدران ما بودند که اجازه ندادند یک وجب از این خاک پاک دست دشمن ناپاک بیفتد. ایرانی، سلمان فارسی بود که مسلمان بود. اسلام اینها قلابی است و برای‌شان هیلاری کلینتون «رساله» می‌نویسد. من با افتخار ادعا می‌کنم که مرجع تقلید همه شهدای بسیج، امام خمینی(ره) بود و باز با افتخار می‌گویم که خار در چشم آمریکا، بسیجیانی هستند که مرجع تقلیدشان خامنه‌ای است. پیامبرانی که از اتاق بیضی برایشان وحی نازل می‌شود، مرجع تقلید بچه‌های بوش‌اند. سبزها از وصیتنامه سردار خیبر سوخته‌اند که چرا گفته؛ «در زمان غیبت اطاعت محض از ولایت فقیه داشته باشید». ما خامنه‌ای را دوست داریم چون به فرموده پدران‌مان «نایب امام زمان» است. خامنه‌ای به نیابت از امام زمان دارد با استکبار می‌جنگد و «شیطان بزرگ» به نمایندگی از «شیطان رجیم» به مصاف «جمهوری اسلامی» آمده. شباهنگام که خورشید نیست ستاره‌ها باید حرمت ماه را نگه دارند والا شب‌پرستان، تاریکی و ظلمت را «جهانی» خواهند کرد. آری، ماه نور خورشید را ندارد، گرمای خورشید را هم ندارد اما کدام ستاره را می‌شود دید اگر که ماه نباشد؟ اگر شباهنگام و در غیبت حضرت آفتاب علیه السلام، مهتاب نبود، خواب، چشمان ستاره‌ها را گرفته بود. ماه، نایب بر حق خورشید است و پای استدلالیون چوبین است؛ «خورشید کی به ماه این نیابت را داد؟» به شما عارضم؛ خواب بودید وقتی که خداوند گفت: «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم». هر کس در روز، خورشید مولای اوست، در شب، مهتاب مولای اوست. اگر قمر جانشین بر حق شمس نیست، پس سران ظلمت چه از جان جانباز خراسانی ما می‌خواهند و اگر دست خامنه‌ای در دست خدا نیست پس چرا این همه «ماهواره» حریف این «ماه‌پاره» ما نمی‌شوند؟ حتما که صاحب این انقلاب «حضرت حجت» است. دعای امام زمان در حق ما نبود، این انقلاب به سالی نمی‌کشید؛ یک سفینه نجات است و هزار ناو جنگی. اگر دعای «فاطمه زهرا» نبود کجا پدران ما می‌توانستند از عرض اروند رد شوند؟ اگر نگهدار خامنه‌ای، «اباالفضل علمدار» نبود کجا این غائله خوابیده بود. من با هر بهانه‌ای پای «عباس» را به «دل نوشت»‌هایم خواهم کشید تا مادرش «ام‌البنین» خیال نکند علم از دست علمدار افتاده است. تقدیر خدا را تغییر نبود والا عباس آنقدر زور داشت که یک تنه از پس سپاه یزید برآید. عباس می‌توانست از علقمه نه فقط برای یتیمان حسین که برای ما هم جرعه‌ای آب بیاورد اما خداوند اینگونه اراده کرده بود که حسین و عباس را کشته ببیند. «ان‌الله شاء ان یراک قتیلا». یادش به‌خیر بچه‌ها که در نمازخانه مدرسه «زیارت عاشورا» می‌خواندیم و «سقای دشت کربلا، اباالفضل» می‌گفتیم. یادش به‌خیر که روزگاری از پدران شهیدمان سن‌مان کمتر بود. من اما الان یک سال از پدرم بزرگ‌تر شده‌ام. خدا به ما بچه‌های شهدا و به پسر همت و دختر باکری این توفیق را داده است که از پدران‌مان هم بزرگ‌تر شویم. پیری پدر، عارضه‌ای است که تنها «با پدرها» به آن دچارمی شوند. بی‌پدری از جمله محاسنش یکی این است که محاسن پدر آدم هرگز به سپیدی نمی‌زند. بابای بسیاری از رفقایم، پیر شده‌اند. صورت بابای دوستم «محسن»، شده عین «جاده چالوس» از بس که پیچ و خم دارد اما صورت بابای من، همان است که بود. از 61 تا 88، «27» سال است که می‌گذرد اما پدرم هنوز «29» سال دارد و هنوز جوان مانده است. حوری‌ها در بهشت، 29 سال است که هر روز به خواستگاری پدر جوان من می‌آیند و هر روز از «بابا اکبر»، جواب «نه» می‌شنوند. «داماد» نرفته گل بچیند بلکه پدر من آن دنیا هم سرش، گرم انقلاب است و هر وقت مادر بزرگم، خوابش را می‌بیند با «اسلحه» است، با «لباس بسیج» است. بگذار بگویند پدر من در بهشت هم خشونت‌طلب است. به حرف گربه سیاه، «باران» نمی‌آید. آمدن برف، بسته به دعای مادران شهید‌داده است، نه به تعداد سایت‌های برف روبی شهرداری. الان در بهشت، «مهدی باکری»، شهردار طبقه هفتم است و هر روز هم دارد برف می‌بارد و اتفاقا اصلا هم هوا سرد نیست و باز اتفاقا «آقا مهدی» اصلا در کنار خیابان‌های بهشت، شن و ماسه و بیل و کلنگ مکانیکی، کار نگذاشته! نه، اشتباه نشود؛ من دست شهردار تهران را بابت افتتاح «تونل توحید» می‌بوسم اما از دست آقای قالیباف بابت رها کردن «تنگه احد» ناراحتم. من دست «آقا محسن» را بابت «جنگ تحمیلی» می‌بوسم اما از دست «دکتر رضایی» بابت «جنگ نرم» ناراحتم. من دست «هاشمی» را برای آن شکنجه‌هایی که در زندان شاه دیده می‌بوسم اما از «رفسنجانی» بابت آن نامه سرگشاده ناراحتم. من اما به هیچ وجه بر دست موسوی بوسه نمی‌زنم. من پای دیالمه شهید را می‌بوسم. من دست بوس شهید «آیت»ام. موسوی به من نامحرم است و در روز راهپیمایی، «چادر» سرش کرد. آی کسانی که حجاب برتر را برنمی‌تابید، لطفا وقت فرار با مانتو و روسری در بروید. لیاقت شما، وقت زن بودن، چادر سر کردن نیست؛ ماتیک به لب زدن است. اگر بسیجی واقعی «همت» بود و «باکری»، منافق واقعی هم «بنی صدر» بود. خاتمی اما چند باری به نامحرمان دست داده و چند باری به نااهلان. من دست خاتمی را هم در دست زنان بی‌حجاب دیده‌ام و هم در دستان جورج سوروس. آقای خاتمی! «آینه چون روی تو بنمود راست/ خود شکن، آیینه شکستن خطاست». 22 بهمن هم آمد و رفت و عمر شما چونان برق و باد در حال گذر است. همان مردمی که 2 دوره به شما رای دادند، اجازه ندادند روز راهپیمایی یک قدم خلاف بردارید. «گفت: پیغمبر به اصحاب کبار/ تن مپوشانید از باد بهار/ آنچه با برگ درختان می‌کند/ با تن و جان شما، آن می‌کند». آقای خاتمی! شما به حرف پیغمبر گوش ندادید و خودتان را از نسیم بهاری ملت، طرد کردید. با شما یا بی‌شما، انقلاب به مسیر خود ادامه می‌دهد. ضرر را شما کردید که به جای باد بهار، خودتان را در معرض توفان اغیار قرار دادید. آقای کروبی! من البته بر دست و بازوی شما بوسه می‌زنم؛ شما حسابتان از دیگر سران فتنه جداست و مایه انبساط خاطر ما هستید. جمهوری اسلامی اگر چهار تا دشمن مثل شما داشته باشد، از داشتن دوست بی‌نیاز است. شما ستون پنجم نظام مایی در اتاق بیضی. بنده خدا! جمهوری اسلامی دارد از تو سوء استفاده می‌کند تا پول‌های بلوکه شده را برگرداند به جیب نظام. 22 بهمن، ملت ما با دلارهای اهدایی آمریکا به فرقه سبز، میلیونر شد و چندین و چند میلیون دیگر به حسابش اضافه شد. ده‌ها برابر پولی که تو از شهرام گرفتی، ما از سرمایه آمریکا خالی کرده‌ایم. ما در جنگ هم، با اسلحه دشمن می‌جنگیدیم. ما روزی عاقبت، با همان تیر سه شعبه حرمله، انتقام حلقوم «علی اصغر» را خواهیم گرفت. پدرم در جنگ تحمیلی، بعثی‌ها را با سلاح خودشان می‌کشت و من در جنگ نرم دارم با همین دلار آمریکا، اوباما را عصبانی می‌کنم. اوباما «سیاه چهره» نیست، «سیا چهره» است. «سیه چهره» بلال حبشی بود که برای پیامبر اذان می‌گفت و امام به هیچ کس جز «حاج عیسی» التماس دعا نمی‌گفت. آن کس که در خط پیغمبر بود، «قنبر» علی بود. مدعیان خط پیامبر در سقیفه بنی‌ساعده، آن روی خودشان را نشان دادند و نشان دادند که از خاندان پیامبر فقط عایشه را قبول دارند. قنبر رئیس موسسه تنظیم و نشرآثار پیامبر نبود اما بیشتر از حقوق بگیران این موسسه عریض و طویل و البته بی‌خاصیت از «امام محمد بن عبدالله» دفاع می‌کرد. باز هم بگویید فلانی به «خمینی» توهین کرد. جفنگ نگویید؛ من به خاطر دفاع از خمینی است که دارم این همه ناسزا تحمل می‌کنم. چطور، «ایران برای همه ایرانیان» اما خمینی فقط برای شما؟ شما ویلای دوبلکس تان به حسینیه ساده امام می‌خورد یا اینکه هر چه فریاد دارید به جای آمریکا، سر ما می‌کشید؟ من امروز دارم راه پدرم را ادامه می‌دهم در خط مقدم اینترنت. اینجا «فضای مجازی» نیست، فضای بازی گلوله‌هاست و باز هم «وبلاگ حاجی‌بخشی» دارد در سه‌راهی شهادت، آتش می‌گیرد. دیروز عده‌ای اجازه دادند «علی» در «فضای کوفه» تنها بماند اما من نمی‌گذارم «سید علی» حتی در «فضای سایبر» تنها بماند. من یا «ابوموسی» هستم یا «عمار». من نمی‌خواهم «شیخ رشیدالدین وطواط» باشم که اصلا نمی‌دانم کیست. من بر خلاف پسر اقدس خانم، دو راه بیشتر ندارم؛ یا باید حسینی باشم یا یزیدی. برای من حتی زینبی بودن هم معنا ندارد. زینب بودن، رسالت زنان این دیار است و من مرد هستم. «مرد آن است که در کشاکش دهر/ سنگ زیرین آسیا باشد». خیلی‌ها در این فتنه اخیر مردود شدند. من این بار روی سخنم با خواص ادبیات و هنر است که در فتنه اخیر قبول نشدند ولی هنوز با «تعهد»، عهدشان باقی است. آقای سید مهدی شجاعی عزیز! یادتان هست که سالیان پیش آمدم و با شما در اتاق کوچک‌تان در «نیستان» گفت‌وگو کردم و شما برایم از تنهایی و غم و رنج شیعه گفتید؟ مصاحبه‌اش هنوز هست. یادتان هست که گفتید اگر «پیام آقا» برای شما به مناسبت درگذشت دخترتان «عاطفه» نبود هرگز به تسلا نمی‌رسیدید؟ یادتان هست که گفتید من روزی این محبت آقا را جبران خواهم کرد؟ 8 ماه فتنه علیه علمدار انقلاب شد و شما، این محبت آقا را جبران نکردید. کی و کجا از شما صدایی درآمد؟ گیرم که من از «ولایت فقیه» بد دفاع می‌کنم، شما به میدان بیا و خوب دفاع کردن از رهبری را به چون منی یاد بده. «نیستان» چرا سکوت کرده با وجود این همه نی؟ «بشنو از «نی» چون حکایت می‌کند/ از جدایی‌ها شکایت می‌کند». آقای شجاعی عزیز! «نشنو از نی، نی، حصیری بی‌نواست/ بشنو از دل، دل حریم کبریاست/ نی بسوزد خاک و خاکستر شود/ دل بسوزد خانه دلبر شود». خالق «کشتی پهلو گرفته»، چرا این روزها خوابش گرفته؟ آقای شجاعی عزیز، که هنوز هم با آثارتان انسی دیرینه دارم. می‌دانید؛ «همیشه پای یک زن در میان نیست»، بلکه «همیشه پای یک «ظن» در میان است». پای یک سوء ظن. شما می‌توانید منتقد احمدی نژاد باشید اما معتقد بودن‌تان را به اصل نظام حفظ کنید. هیچ کس دفاع شما از اصول و ارزش‌ها را به پای دفاع شما از رئیس‌جمهور نخواهد نوشت. من دلم از خواص ادبیات، خون است. تیراژ خونی که با سکوت‌تان به دل ما کرده‌اید، از تیراژ آثارتان هم بیشتر شده. در این «غزوه» به جز «قزوه»، کدام‌تان پای «تنگه احد» ایستاد و از «غزه» دفاع کرد و خود را به غنیمت نفروخت؟ کجا بودی آقای مجید مجیدی؟ گناه شما ساختن فیلم تبلیغاتی برای موسوی نبود؛ گناه‌تان این است که «آواز گنجشک ها» را در «کهریزک» شنیدید اما نعره نکره صاحب شیر خر را در «BBC» بر سر «بچه‌های آسمان» نشنیده گرفتید. حیف «بدوک» نبود که چو «بید مجنون» بر سر ایمان خویش به انقلاب، بلرزد؟ چطور است که کلاس گذاشتن برای سیمای جمهوری اسلامی را بلدید اما یک کلمه حاضر نیستید برای رسانه‌های دشمن کلاس بگذارید؟ آیا اگر «جمهوری اسلامی» نبود، رژیم ستمشاهی به شما این اجازه را می‌داد که فیلمی «به رنگ خدا» بسازید یا آثارتان باید به رنگ ابلیس در می‌آمد؟ اگر این انقلاب نبود آیا از آسمان هنرتان باز هم «باران» می‌بارید؟ آیا فیلمسازان هالیوود هم تا این حد در برابر اهداف نظام سلطه، بی‌تفاوت و بی‌تعصب هستند؟ دشمن برای پروژه «ایران هراسی» چه آثاری ساخته و شما آیا با دیدن افغانستان امروز که بسیار دغدغه افغان‌ها را دارید، آیا برای «آمریکا هراسی» کاری کرده‌اید و قدمی برداشته‌اید؟ من امروز متاسفانه باید بگویم که «بی وتن»، درستش همان «بی وطن» است؛ یعنی با «طا»ی دسته‌دار. من امروز متاسفانه باید بگویم که برخی از شعرای ما فقط بلدند «شعر» بگویند و هیچ تعهدی، حتی به سیگاری که می‌کشند ندارند. من امروز متاسفانه باید بگویم که «حاتمی کیا» به جای شیشه آژانس، دل «حاج کاظم» را شکسته. آقای حاتمی کیا! دود آن موتوری‌ها را کاری ندارم اما دود این موتورهونداهای قراضه بچه‌های بسیج اگر نبود، منافقین و انجمن پادشاهی، الان شما را به جرم ساختن «دیده بان»، مسافر آن دنیا کرده بودند و والله حلقوم‌تان را به جرم «وصل نیکان»، با «روبان قرمز» یا شاید هم «به رنگ ارغوان» بسته بودند. این روزها همه خودشان می‌خواهند به «لندن» بروند و هیچ کس، دیگر به فکر کربلا بردن «عباس» نیست. «پیر جوان زخم چشیده» 8 ماه فتنه را دید و از «مهاجر» یاری ندید. نه آقایان! پس فردا جوابیه ندهید که ما با «آقا» در فلان روز و بهمان دیدار، ملاقات داشتیم و اتفاقا خیلی هم جلسه خوبی بود! اتفاقا من می‌خواهم بگویم چرا به دفاع از «پیر جوان زخم چشیده» که می‌رسد، عده ای یواشکی دفاع می‌کنند ولی در مقام دفاع از آثارشان، این دفاعیه را در بوق و کرنا می‌کنند؟ اتفاقا من می‌خواهم بگویم 22 بهمن نشان داد که انقلاب اسلامی، محتاج دفاع امثال من و شما نیست. این روزها همه نگران سرنوشت من شده اند؛ یکی می‌گوید؛ مثل «اکبر گاف» می‌شوی. یکی می‌گوید؛ می‌شوی مثل «مخملباف». آقایان! این روزها آیا بهتر نیست به جای پیشگویی از عاقبت من، نگران حال امروز خود باشید؟ فردای مرا ول کنید و به امروز خود بچسبید. ما در روز تاسوعا از شما امضا گرفتیم تا شما معروف شوید و شما با ابراز احساسات ما بازی کردید و در شب عاشورا از خیمه انقلاب در رفتید. این صدای گوشخراش سکوت این روزهای شما گوش ما را کر کرده است! عده‌ای می‌گویند؛ از هنرمندان باید خیلی ظریف انتقاد کرد والا چپ می‌کنند. «من چه گویم که تو را نازکی طبع لطیف/ آنچنان است که آهسته دعا نتوان کرد». و اما اگر بنا بر لطافت هنرمند است، ولایت فقیه زیباترین هنر امام هنرمند ما بود که 8 ماه آزگار، صحنه‌آرایی‌های اتفاقا خیلی زمخت را دید اما دفاعی از شما ندید. نویسنده‌ای می‌گفت: «ما در آن حد نیستیم که از رهبر دفاع کنیم؛ ولایت فقیه باید از ما دفاع کند». من با این حرف موافقم اما حالا که رهبری پای آرای ملت ایستاده است و به خاطر این ایستادگی، آبرو هزینه کرده، بد نیست یک هزینه هم ما بکنیم. 4 تا فحش هم ما بشنویم. یک سیلی هم ما بخوریم. «ولایتمداری» که فقط مسافرت با آقا و نوشتن «داستان سیستان» نیست. شما ننویسید، من «داستان فتنه» را خواهم نوشت. «داستان حسین کربلا» با من، «قصه حسین کرد» با شما. داستان «سیدعلی و چراغ ولایت» با من، داستان «علی بابا و چراغ جادو» با شما. داستان «بابا اکبر» با من، داستان «بابا نوئل» با شما. اصلا خطر با «آقا» با من، سفر با «آقا» با شما. «هر که در این بزم مقرب‌تر است/ جام بلا بیشترش می‌دهند». آقایان! شما اگر به آثار هنری‌تان حساسید ما هزار برابر شما به مهم‌ترین اثر خمینی کبیر و بالاترین ثمره خون شهدا یعنی «ولایت فقیه» حساسیم. اول هنرمند این دیار، امام بود و «انقلاب اسلامی» بهترین کار هنری امام و «ولایت فقیه» بهترین جلوه ویژه امام بود که دفن فتنه اخیر، تنها یکی از هزار کرشمه‌اش بود. هنرمند اصلی ماییم که در 22 بهمن با تولید «حماسه بصیرت»، جور کم‌کاری شما را کشیدیم و دست بر قضا این اثر ممتاز، خیلی هم خوب گرفت. حالا همه دنیا دارد درباره ملت ما حرف می‌زند؛ فیلم «راهپیمایی 22 بهمن» یک ملت بازیگر داشت که همه نقش «عمار» را بازی می‌کردند. ما نه در فضای خیابان، نه در فضای سایبر، نه در فضای ادبیات، نه در فضای سینما، نه در فضای علم، نه در فضای عمل، در هیچ کجا اجازه نمی‌دهیم «علی» تنها بماند. این روزها به ما می‌گویند چرا به «خامنه‌ای»، «علی» می‌گویید؟ از نظر ما هر کس پرچمدار مبارزه با کفر و نفاق باشد او «علی» است و در این عصر، علی، «سید علی» است. «سید حسن»، این روزها برای ما فقط «نصرالله» است. ما «سید حسن» دیگری به جا نمی‌آوریم. این رهبر عربی که پوزه صهیونیسم را به خاک مذلت مالیده، افتخارش «امام خامنه‌ای» ما است و با این ید بیضا دستبوس مولای ما است. بمیری با این فیلم ساختنت آقای مازیار میری. «کتاب قانون» نه نقد بدعت‌های غلط ما ایرانیان که نوعی وطن‌فروشی بود. «عماد مغنیه لبنانی» شاگرد «مصطفی چمران ایرانی» است. «لبنان» انگشت اشاره دست «ایران» است در چشم اسرائیل و شما این دست بزرگ را به آن انگشت کوچک فروختید. آی کسانی که به این فیلم پروانه صدور دادید! دستتان درد نکند. من خوب می‌دانم سران فتنه چرا به مولای ما حسادت می‌کنند. محبوب‌ترین فرد از نظر «سیدحسن نصرالله»، این محبوب‌ترین فرد جهان عرب، مولا و مقتدای ما است. عجبا از این مهتابی‌ها که خود را در برابر حضرت ماه، ذی شعور، ذی نور می‌دانند. «تابناک» ماه ماست. نام مهتابی شما «نمناک» است و چون بصیرت ندارد، هزار بار ناز می‌کند تا روشن شود و نور دهد. کرم شب‌تاب، این روزها به جان واژه‌ها افتاده و خیال کرده با «فردا»، می‌تواند «آینده» را غصب کند. «الا ان حزب‌الله هم الغالبون». الا ای خواص ادبیات و هنر! این عاشورا تمام شد و این بار ما اجازه ندادیم نهر علقمه از روی یتیمان حسین شرمنده باشد. ما نگذاشتیم شب‌پرستان، خورشید و ماه و ستاره‌ها را قطعه‌قطعه کنند. شما البته مختارید که باز هم سکوت کنید یا «مختار» باشید. ما در غیاب شما، فتنه یزیدیان را که حتی به عاشورا هم رحم نکردند، خواباندیم؛ اگر بنا بر ادامه سکوت است که هیچ و اگر قصد «مختار» کرده‌اید، آشوبگری باقی نمانده است؛ علیه نفس خود قیام کنید. *** امام، ما را از پیله 22 بهمن درآورد و «پروانه»‌مان کرد؛ عده‌ای اما این روزها از پرواز خسته شده‌اند و دوباره می‌خواهند «کرم» شوند. چون رای با اکثریت است، فعلا حق با پروانه‌هاست. هنرمندی اما به گفتن جملات قشنگ نیست. بازی با کلمات رنگارنگ را من هم بلدم. من هنرم از همه شما ظریف‌تر است و چینی احساساتم زود ترک برمی‌دارد لذا بر این نویسنده نازک‌طبع، شلاق نقد بلند مکنید. زحمت‌تان بیهوده است؛ پرفروش‌ترین اثر هنری جمهوری اسلامی، اصلا بیننده‌ای در میان مردم نداشت و همه آحاد ملت بازیگر بودند و پرده این سینما به اندازه مساحت کل کشور بود. من نسبت به این اثر زیبا و بویژه کارگردان آن بسیار حساس و متعصبم. پس در این «دل نوشت» اگر به هنرمندی جسارت شد همین‌جا اعلام می‌کنم، حرف‌هایی هست که باید با خون دل نوشت.