سرانجام آن روز فرا رسید

یکشنبه گذشته بارسا نخستین شکست این فصل لالیگا را پس از 21 هفته متحمل شد و در حالی‌که غیر از پویول از همه عناصر دفاعی اصلی خطوط دفاع و میانی خود محروم بود در خانه اتلتیکو مادرید 1-2 باخت؛ آتلتیکو مادریدی که فصل گذشته نیز بهترین تیم جهان را در هر 2 بازی رفت و برگشت متوقف کرده بود. یوهان کرویف اسطوره هلندی بارسا و مغز متفکر اتاق پشتی باشگاه کاتالان در ستون هفتگی خود در روزنامه سیاسی اول کاتالونیا «ال‌پریو دیکو» نخستین شکست تیم «پپ گوآردیولا» در لالیگا را به طور موجز تحلیل کرده است، آن هم با نگاهی کاملا منتقد که از اساس با دیدگاه‌های رایج درباره این باخت تفاوت دارد. او در این مقاله صراحتا از تمام بازیکنان بارسا انتقاد می‌کند. در حالی‌که بارسا امروز در مقابل راسینگ سانتاندر نیز مشکلاتی مشابه بازی هفته قبل در ویسنته کالدرون مادرید دارد و باید بدون دنی آلوز، آبیدال، توره، کيتا و ژاوی و در درجه کمتری از اهمیت، مارکز و چیگرنسیگی به میدان برود. نصیحت کرویف به پپ که «مشکل بارسا نه فقدان مهره‌های دفاعی بلکه افت بخش میانی و هجومی است» می‌تواند بسیار به کار گوآردیولای جوان آید: حتی از پیش از آغاز مسابقه (با آتلتیکو مادرید) هم هیچ عذر و بهانه‌ای پذیرفتنی نبود پس اینکه در پایان شاهد عدالت شکست بارسا باشیم نیز چندان غیرمنطقی به نظر نمی‌رسید. بله! سرانجام چنین روزی فرا رسید اما در حالی‌که نگاه‌های بسیاری به سوی دفاع بارسا و غیبت‌های بسیار زیادش معطوف شده بودند باید اعتراف کرد که مشکلات اصلی در خطوط دیگر بود؛ در هافبک و حمله، جایی‌که می‌توان بحق مشکلات زیادی را تیتر کرد. کسانی که باید توپ را در اختیار می‌گرفتند بیش از مواقع معمول آن را لو می‌دادند و آنهایی که می‌دانستند باید این ضعف را پنهان کنند، بیشتر فکر می‌کردند تا عمل. سریع‌ترین‌هایمان در ایده و عمل، تنها به آرامی قدم می‌زدند و بهترین تمام‌کننده‌هایمان فقط یک‌بار پایشان به گل باز شد. همه آنهایی که غیبت‌های متعدد را بهانه کرده‌اند در واقع کاری جز فريب مردم انجام نمی‌دهند چون به فرض که بارسا تمام مهره‌هایش را هم داشت، همه چیز تمام نمی‌شد. و من نه روی دفاع که بر خط هافبک و جلوی زمین تمرکز می‌کنم. مشکل آنجا بود. توپ لو دادن‌های زیاد، کندی بسیار و مزیت‌های فراوانی که به آتلتیکو واگذار می‌شد، در مقابل آتلتیکو مادرید سرعت واقعا خوبی داشت و سلاحی مرگبار به اسم ضدحمله داشت. برای آنها کافی بود تا پاسی بلند را به فضاهای خالی برای آگوئرو و فورلان که سرعتشان به اندازه ديگر هم‌تیمی‌هایشان عالی بود و فضای کافی برای کار داشتند ارسال کنند. این اتفاقی بود که در این بازی هر از گاهی می‌افتاد و باعث می‌شد بارسا پا پس بگذارد. در این بین باید یکی بود که تیمی با این همه پتانسیل را به جلو فرا بخواند و گمشده بزرگ بارسا در مادرید همین بود و فشار مطبوعات. چه باک که صدرنشینی هنوز از دست نرفته است.