ملیحه ابراهیمی:
مدیریت شهری در حالی بر استفاده شهروندان از ناوگان حمل و نقل عمومی تاکید می‌کند که مدتی است نابسامانی بر ناوگان تاکسیرانی شهر تهران حاکم شده است و از سوی دیگر نیز برخی کارشناسان اصرار دارند تاکسی قسمتی از ناوگان حمل و نقل عمومی نیست. در این میان شهروندان بی‌خبر از همه جا به دلیل مشکلات ناشی از وجود ترافیک، بنزین، جای پارک و هزار و یک مشکل دیگر، تصمیم می‌گیرند سفرهای درون شهری خود را با تاکسی یا دیگر وسایل حمل و نقل شهری انجام دهند و تازه این آغاز ورود آنها به یک سامانه نابسامان و بی‌قانونی به نام تاکسیرانی است. چندی پیش به قصد استفاده از همین ناوگان تاکسیرانی مسیر میدان ولی‌عصر(عج) به خیابان ونک را برای انجام کاری ضروری انتخاب کردم تا هم به همان شعار فرهنگی مدیریت شهری پاسخ مثبت داده باشم و هم از این نیمه ناوگان استفاده کرده باشم. میدان ولی عصر(عج)، ایستگاه تاکسی‌های خطی، مسیر میدان ولی عصر(عج) تا ونک، راننده تاکسی فریاد می‌زد: میدان ونک، من نیز به سمت خودروی پژو سبز رنگ رفتم. به هنگام ورود راننده تاکسی متذکر شد کرایه 800 تومان است و من هم که از نرخ کرایه آن مسیر خبر نداشتم سوار خودرو شدم، یک مسافر دیگر در صندلی جلو و یک مسافر خانم در صندلی عقب نشسته بود و من نیز انتظار حرکت را می‌کشیدم که تصادفی چشمم به تابلوی ایستگاه تاکسی و نرخ مسیر افتاد که 550 تومان را نشان می‌داد. نفر چهارم هم که یک خانم بود کنار من نشست و تاکسی حرکت کرد. مدت زمان کوتاهی از حرکت تاکسی نگذشته بود که من با ملاطفت پرسیدم: آقای راننده چرا کرایه را بیش از آنچه اعلام شده، می‌گیرید؟ که راننده تاکسی با لحنی تند پاسخ داد: همین است که هست، به خاطر ترافیک زیاده خانم. من گفتم: اما شورای شهر اعلام کرده است... گفت: به شورای شهر چه ربطی دارد، من رانندگی می‌کنم، آنها از مشکلات، هزینه‌ها و دغدغه‌های ما که خبر ندارند.و من گفتم: مگر شما تاکسی خطی نیستید؟ گفت: چرا من تاکسی خطی ام، ولی مثل اینکه شما با این کرایه مشکل دارید خانم، بفرمایید پایین و جریان کش‌دار شد، هر چه من گفتم نه آقا من کرایه را هرقدر شما بفرمایید پرداخت می‌کنم، عجله دارم و.... اما گوش راننده تاکسی بدهکار نبود و اصرار من و دیگر مسافران فایده‌ای نداشت، راننده تاکسی پیاده شد در عقب را باز و مرا از خودرو خود پیاده کرد و گفت: حالا برو هر کاری که دلت می‌خواهد بکن. به هر کی دلت می‌خواد بگو و...
پس از آن روز من به عنوان یک شهروند و یک خبرنگار حوزه شهری، این موضوع را از طریق مراجع قانونی پیگیری کردم و شکایت مکتوبم را به بازرسی تاکسیرانی تقدیم کرد که پس از رسیدگی این مسؤولان، راننده تاکسی نیز این گفته‌های مرا تایید کرد. پس از این روز بود که مسؤولان تاکسیرانی از من خواستند که از شکایتم صرفنظر کنم که تلاش پی در پی آنها برای منصرف کردن من پاسخی نداشت و پیگیری‌های من نیز برای عذرخواهی حضوری یا اقدامی قانونی برای جریمه شدن این راننده تاکسی هم نتیجه‌ای در پی نداشت. امروز، در حالی حدود 4 ماه از شکایت من از آن راننده تاکسی می‌گذرد که چند روز پیش در همان مسیر، همان راننده تاکسی مرا با همان کرایه 800 تومانی به میدان ونک رساند و جریان تخلف همچنان ادامه دارد. اکنون موضوع اصلی این است که اگر قرار است مجمعی با عنوان شورای شهر با صرف هزینه و زمان، نرخ کرایه تاکسی‌ها را مصوب کنند و از آن سو نیز برخی راننده‌های تاکسی در کمال ناباوری به خود اجازه دهند نه تنها کرایه بالا از مسافر بگیرند بلکه هرگونه رفتار زشت و زننده‌ای را نیز انجام دهند، پس چه سودی در این جلسات است؟ اگر تاکسیرانی بخش رسیدگی به شکایات دارد، این بخش به چه شکایاتی رسیدگی می‌کند؟ و در آخر اینکه توجه داشته باشید که من به عنوان یک شهروند پیگیر به خاطر حرفه‌ام (خبرنگاری) پیگیر این موضوع شدم و پس از 4 ماه هنوز نتیجه نگرفتم و وای به حال شهروندانی که مجبورند توهین و تحقیر راننده را بشنوند و به دلایلی که هر روز در ذهن همه ماست که «کی رسیدگی می‌کند؟» از کنار این موضوع می‌گذرند.
بار هزینه ترافیک بر دوش نرخ کرایه تاکسی‌ها
ملیحه ابراهیمی:
مدیریت شهری در حالی بر استفاده شهروندان از ناوگان حمل و نقل عمومی تاکید می‌کند که مدتی است نابسامانی بر ناوگان تاکسیرانی شهر تهران حاکم شده است و از سوی دیگر نیز برخی کارشناسان اصرار دارند تاکسی قسمتی از ناوگان حمل و نقل عمومی نیست. در این میان شهروندان بی‌خبر از همه جا به دلیل مشکلات ناشی از وجود ترافیک، بنزین، جای پارک و هزار و یک مشکل دیگر، تصمیم می‌گیرند سفرهای درون شهری خود را با تاکسی یا دیگر وسایل حمل و نقل شهری انجام دهند و تازه این آغاز ورود آنها به یک سامانه نابسامان و بی‌قانونی به نام تاکسیرانی است. چندی پیش به قصد استفاده از همین ناوگان تاکسیرانی مسیر میدان ولی‌عصر(عج) به خیابان ونک را برای انجام کاری ضروری انتخاب کردم تا هم به همان شعار فرهنگی مدیریت شهری پاسخ مثبت داده باشم و هم از این نیمه ناوگان استفاده کرده باشم. میدان ولی عصر(عج)، ایستگاه تاکسی‌های خطی، مسیر میدان ولی عصر(عج) تا ونک، راننده تاکسی فریاد می‌زد: میدان ونک، من نیز به سمت خودروی پژو سبز رنگ رفتم. به هنگام ورود راننده تاکسی متذکر شد کرایه 800 تومان است و من هم که از نرخ کرایه آن مسیر خبر نداشتم سوار خودرو شدم، یک مسافر دیگر در صندلی جلو و یک مسافر خانم در صندلی عقب نشسته بود و من نیز انتظار حرکت را می‌کشیدم که تصادفی چشمم به تابلوی ایستگاه تاکسی و نرخ مسیر افتاد که 550 تومان را نشان می‌داد. نفر چهارم هم که یک خانم بود کنار من نشست و تاکسی حرکت کرد. مدت زمان کوتاهی از حرکت تاکسی نگذشته بود که من با ملاطفت پرسیدم: آقای راننده چرا کرایه را بیش از آنچه اعلام شده، می‌گیرید؟ که راننده تاکسی با لحنی تند پاسخ داد: همین است که هست، به خاطر ترافیک زیاده خانم. من گفتم: اما شورای شهر اعلام کرده است... گفت: به شورای شهر چه ربطی دارد، من رانندگی می‌کنم، آنها از مشکلات، هزینه‌ها و دغدغه‌های ما که خبر ندارند.و من گفتم: مگر شما تاکسی خطی نیستید؟ گفت: چرا من تاکسی خطی ام، ولی مثل اینکه شما با این کرایه مشکل دارید خانم، بفرمایید پایین و جریان کش‌دار شد، هر چه من گفتم نه آقا من کرایه را هرقدر شما بفرمایید پرداخت می‌کنم، عجله دارم و.... اما گوش راننده تاکسی بدهکار نبود و اصرار من و دیگر مسافران فایده‌ای نداشت، راننده تاکسی پیاده شد در عقب را باز و مرا از خودرو خود پیاده کرد و گفت: حالا برو هر کاری که دلت می‌خواهد بکن. به هر کی دلت می‌خواد بگو و...
پس از آن روز من به عنوان یک شهروند و یک خبرنگار حوزه شهری، این موضوع را از طریق مراجع قانونی پیگیری کردم و شکایت مکتوبم را به بازرسی تاکسیرانی تقدیم کرد که پس از رسیدگی این مسؤولان، راننده تاکسی نیز این گفته‌های مرا تایید کرد. پس از این روز بود که مسؤولان تاکسیرانی از من خواستند که از شکایتم صرفنظر کنم که تلاش پی در پی آنها برای منصرف کردن من پاسخی نداشت و پیگیری‌های من نیز برای عذرخواهی حضوری یا اقدامی قانونی برای جریمه شدن این راننده تاکسی هم نتیجه‌ای در پی نداشت. امروز، در حالی حدود 4 ماه از شکایت من از آن راننده تاکسی می‌گذرد که چند روز پیش در همان مسیر، همان راننده تاکسی مرا با همان کرایه 800 تومانی به میدان ونک رساند و جریان تخلف همچنان ادامه دارد. اکنون موضوع اصلی این است که اگر قرار است مجمعی با عنوان شورای شهر با صرف هزینه و زمان، نرخ کرایه تاکسی‌ها را مصوب کنند و از آن سو نیز برخی راننده‌های تاکسی در کمال ناباوری به خود اجازه دهند نه تنها کرایه بالا از مسافر بگیرند بلکه هرگونه رفتار زشت و زننده‌ای را نیز انجام دهند، پس چه سودی در این جلسات است؟ اگر تاکسیرانی بخش رسیدگی به شکایات دارد، این بخش به چه شکایاتی رسیدگی می‌کند؟ و در آخر اینکه توجه داشته باشید که من به عنوان یک شهروند پیگیر به خاطر حرفه‌ام (خبرنگاری) پیگیر این موضوع شدم و پس از 4 ماه هنوز نتیجه نگرفتم و وای به حال شهروندانی که مجبورند توهین و تحقیر راننده را بشنوند و به دلایلی که هر روز در ذهن همه ماست که «کی رسیدگی می‌کند؟» از کنار این موضوع می‌گذرند.
ارسال نظر
پربیننده