محمدرضا سرشار در حلقه نقد حوزه هنری تهران که پیرامون نقد و بررسی رمان اسماعیل تشکیل شده بود، گفت: رمان اسماعیل حجیم‌ترین، جدیدترین و قوی‌ترین اثری است که امیرحسین فردی برای بزرگسالان نوشته است. معمولا داستان‌هایی که به اسم یکی از شخصیت‌های داستان است داستان شخصیت نام می‌گیرد. البته می‌شود نتیجه گرفت که نویسنده در این‌باره اشتباه کرده است. ما معمولا درباره داستان‌هایی که عرضه غالب را شخصیت می‌گیرند اول یک توصیف کامل از خصوصیات باطنی، ظاهری و اخلاقی ارائه می‌دهیم و اعمال و انگیزه‌های وی در داستان را تشریح می‌کنیم تا ببینیم چه مقدار منطق داستانی دارد و با شخصیت‌های داستان همخوانی دارد. سرشار درباره پرداخت شخصیتی اثر گفت: واقعیت‌نمایی در پرداخت شخصیت‌ها در این اثر خیلی خوب است. یعنی اگر چند وجه برجسته در این کار وجود داشته باشد یکی از آنها همین است که نویسنده سعی نکرده برای شخصیت‌های داستانش پارتی‌بازی کند. در این کار جسارت‌هایی وجود دارد که واقعیت‌نمایی کار را زیاد می‌کند و باورپذیری آن را نزد مخاطب افزایش می‌دهد. نویسنده کتاب «سفر به جنوب» درباره موضوع عشق در رمان گفت: در کتاب‌های معاصر نمی‌توان به این قشنگی که امیرحسین فردی درباره عشق نوشته است نمونه‌ای پیدا کرد. نویسنده در این کتاب نزدیک 30 صفحه، خیلی شاعرانه و با بیان‌های متعدد موضوع عشق را بیان می‌کند و حتی قطعه راجع به عشق در این کتاب را می‌توان سرآمد قطعات ادبی در ادبیات فارسی دانست. البته عشق اسماعیل پلید نیست و فقط در حد نامه‌نگاری است و قصد بدی در کار نیست بلکه نیت ازدواج است. چون اصل قضیه عاشق شدن نیز دست انسان نیست؛ مهم بعد از عاشق شدن است که باید عفاف وجود داشته باشد اما کاش نویسنده عشق اسماعیل به خدا را نیز در نیم صفحه بیان می‌کرد در حالی که چنین اتفاقی نیفتاده است. به نظر موضوع عشق برای نویسنده تجربه شده است. محمدرضا سرشار همچنین درباره پایان‌بندی داستان گفت: پایان‌بندی داستان خیلی بد است، هم به دلیل ابهام و هم به دلیل اینکه خواننده فکر می‌کند اسماعیل می‌میرد. لزومی نداشت داستان با ابهام تمام شود. این سوال مطرح است چرا داستان در این بخش به پایان می‌رسد در صورتی که با این تفکر کتاب می‌توانست در خیلی جاها تمام شود. اگر اسماعیل مرده باشد پایان داستان در اینجا قابل قبول است اما چون شخصیت اصلی زنده است قضیه فرق می‌کند. اگر داستانی بتواند در جاهای مختلف تمام شود پایان داستان واقعی نیست. پایان داستان باید جایی باشد که در صورت لزوم به همه سوال‌های خواننده پاسخ دهد و از کتاب راضی باشد. در حلقه نقد حوزه هنری تهران
رمان «اسماعیل» با دیدگاه‌های سرشار نقد و بررسی شد
محمدرضا سرشار در حلقه نقد حوزه هنری تهران که پیرامون نقد و بررسی رمان اسماعیل تشکیل شده بود، گفت: رمان اسماعیل حجیم‌ترین، جدیدترین و قوی‌ترین اثری است که امیرحسین فردی برای بزرگسالان نوشته است. معمولا داستان‌هایی که به اسم یکی از شخصیت‌های داستان است داستان شخصیت نام می‌گیرد. البته می‌شود نتیجه گرفت که نویسنده در این‌باره اشتباه کرده است. ما معمولا درباره داستان‌هایی که عرضه غالب را شخصیت می‌گیرند اول یک توصیف کامل از خصوصیات باطنی، ظاهری و اخلاقی ارائه می‌دهیم و اعمال و انگیزه‌های وی در داستان را تشریح می‌کنیم تا ببینیم چه مقدار منطق داستانی دارد و با شخصیت‌های داستان همخوانی دارد. سرشار درباره پرداخت شخصیتی اثر گفت: واقعیت‌نمایی در پرداخت شخصیت‌ها در این اثر خیلی خوب است. یعنی اگر چند وجه برجسته در این کار وجود داشته باشد یکی از آنها همین است که نویسنده سعی نکرده برای شخصیت‌های داستانش پارتی‌بازی کند. در این کار جسارت‌هایی وجود دارد که واقعیت‌نمایی کار را زیاد می‌کند و باورپذیری آن را نزد مخاطب افزایش می‌دهد. نویسنده کتاب «سفر به جنوب» درباره موضوع عشق در رمان گفت: در کتاب‌های معاصر نمی‌توان به این قشنگی که امیرحسین فردی درباره عشق نوشته است نمونه‌ای پیدا کرد. نویسنده در این کتاب نزدیک 30 صفحه، خیلی شاعرانه و با بیان‌های متعدد موضوع عشق را بیان می‌کند و حتی قطعه راجع به عشق در این کتاب را می‌توان سرآمد قطعات ادبی در ادبیات فارسی دانست. البته عشق اسماعیل پلید نیست و فقط در حد نامه‌نگاری است و قصد بدی در کار نیست بلکه نیت ازدواج است. چون اصل قضیه عاشق شدن نیز دست انسان نیست؛ مهم بعد از عاشق شدن است که باید عفاف وجود داشته باشد اما کاش نویسنده عشق اسماعیل به خدا را نیز در نیم صفحه بیان می‌کرد در حالی که چنین اتفاقی نیفتاده است. به نظر موضوع عشق برای نویسنده تجربه شده است. محمدرضا سرشار همچنین درباره پایان‌بندی داستان گفت: پایان‌بندی داستان خیلی بد است، هم به دلیل ابهام و هم به دلیل اینکه خواننده فکر می‌کند اسماعیل می‌میرد. لزومی نداشت داستان با ابهام تمام شود. این سوال مطرح است چرا داستان در این بخش به پایان می‌رسد در صورتی که با این تفکر کتاب می‌توانست در خیلی جاها تمام شود. اگر اسماعیل مرده باشد پایان داستان در اینجا قابل قبول است اما چون شخصیت اصلی زنده است قضیه فرق می‌کند. اگر داستانی بتواند در جاهای مختلف تمام شود پایان داستان واقعی نیست. پایان داستان باید جایی باشد که در صورت لزوم به همه سوال‌های خواننده پاسخ دهد و از کتاب راضی باشد. ارسال نظر
پربیننده